Novel & Cerita Iron Man Suit

Sa halip, nakapalibot sila sa isang babaeng suot ang Chanel mula ulo hanggang paa, todo asikaso at ngiti. Hindi na lang iyon pinansin ni Alice. Masaya siyang nag-ikot, parang isang batang natutuwa sa bagong laruan. Hanggang sa may nakita siyang isang set ng damit sa isang sulok. Agad siyang napahinto. Isang maliit na suit na kulay sapphire blue. Napakaganda ng kulay, matingkad ngunit elegante. Sa bulsa nito, may maliit na logo ni Superman.

Sa kanyang pribadong hangar sa Grosseto, ang Miller Spectre Shuttle ay inihahanda. Walang suit at tie. Si Michael ay nakasuot na ngayon ng isang tactical stealth suit na nagkakahalaga ng dalawang milyong dolyar. Ito ay may liquid armor na tumitigas kapag tinatamaan ng bala, at thermal camouflage na kayang gayahin ang temperatura ng paligid. Habang tinitingnan niya ang kanyang sarili sa salamin, pumasok si Marcus.

Kinusot ko ang aking mga mata bago idinilat, napapikit muli ako nang magtagpo ang liwanag galing sa ilaw at ang aking mata. "I already turn it off," imporma niya sa akin kaya unti-unti kong dinilat ang aking mata. Nakasuot na siya ng kanyang armani suit na bumagay talaga sa kanyang pigura—hapit na hapit iyon sa kanya dahil sa sobrang lapad ng kanyang katawan. "What do you want?" I asked in my bedroom voice. He froze for a moment, then cleared his throat.

Malawak din ang balikat na masarap sandalan, at mukhang malakas na kaya siyang buhatin kahit saan. Nakasuot ito ng black suit, at bahagya rin nitong niluwagan ang tie niya habang naglalakad papalapit sa kanila. ‘Mas guwapo pa siya sa mga model…’ isip ni Irene. ‘Iyon nga lang, tama si tita. Mukha siyang masungit at mahirap i-approach.’ ‘Pero kahit na… Perfect siya sa lahat ng aspect!’

Pero, lumalabas ang mahinang puso niya kapag namimiss niya ang mga magulang niya. Ang kanyang pagkatao ay parang isang hedgehog, at ang mga magulang niya ang kanyang malambot at mahinang tiyan. Pinanood niya si Janus, na may suot na suit, na lumabas sa kotse. Suot ni Janus ang parehong suit na dinala niya noong tumakas siya sa United States. Sakto pa rin sa kanya ang suit na ito kahit makalipas ang napakaraming taon, at mukhang sobrang dalisay niya kahit na naging kulay-abo na ng buhok niya.

He emerged last—walking with slow, deliberate steps, as if the room itself adjusted to his presence. Ryu was dressed in a fitted black three-piece suit that clung perfectly to his tall frame, sculpted like it was tailored just for him—which it probably was. The jacket moved with his every step, sharp and structured, exuding quiet power. Wala itong suot na necktie, just an open collar that revealed a striking blood-red undershirt underneath—it caught the light. Subtle, bold, dangerous. At nang tumingin siya sa paligid, saglit siyang napako sa direksyon ko.

A disarming smile and a chiseled, model-like jawline. He really is an irresistibly handsome man whose presence is hypnotic, and I simply can’t take my eyes off his face. Para siyang AI photo na naging tao! Ang pinagkaiba lang ngayon kumpara noong una ko siyang makita ay nakasuot siya ngayon ng itim na long sleeves, suit, dress pants, at pinong leather belt at sapatos. Siya ba ang boss ng kompanyang ito?

Bati naman ni Yuhan sa akin. “As always my savior”. Napangiti ako. Ang mga mata niya ay lumipat sa likod ko. Kumunot ang nuo ko at napatingin kung sino ang nasa likod ko. Nanlaki ang mga mata ko ng magtama ang aming paningin but his eyes remain cold. Kita ko ang pag sipat nito sa suot ko, biglang dumilim ang kanya aura. Kinabahan ako. I am wearing a slim fit suits that perfectly hugs my curves and instead of a vent in my back suit it is cut in V shape and my back is widely exposed. Ayaw ko mang tumalikod ay wala akong choice hindi naman pwedeng nakaharap lang ako sa kanila.

Nanliit ang mga mata nang matukoy ang suot nitong suit. Grey suit and tie, and brown leather shoes. Siya ang nagsuhestyon niyan dahil palaging itim ang suot nito. "Am I late?" inosenteng saan ni Magnus nang binuksan ang visor ng helmet nito. Napalunok siya dahil ang hot nitong tingnan kahit na parang mukhang ikakasal sa suot nito. Pero nagustuhan niya. Bigla niya itong sinugod at hinila ang kwelyo.

Hindi naman ito ang unang beses na makita ko siya dahil nakita ko na rin siya simula no'ng business deal nila ni Madeline. It's just that, walang pagbabago sa aura niya. He looked so serious. Parang hindi pa niya ata naranasang ngumiti. His expressions were cold and intimidating. But what I expect? Sinong hindi maiilang at mai-intimidate sa isang bilyonaryong tulad niya? Kahit sa simpleng suot niya na suit ay halatang sumisigaw ng kayamanan ang aura niya.