Isabella Encanto Novels & Stories

Ang Mortenson. Ang kanilang ina ang kapatid ni papa. Si tita Isabella. She married the man named Circe Mortenson. Noon pa man, mahilig si tita Isabella sa mga bato. She even collected some of it. And she promised to herself that she'll marry a man who loves stones, too. Kaya ayun, pinagtagpo sila ni tito Circe.

, turan niya pagkatapos ay walang lingong likod na tinungo ang pinto. “Maraming salamat, Ginoong Eric. Good night!”, narinig niyang pahabol ni Ysabella sa kanya bago nakalabas ang kanyang katawan sa pintuan. Hindi na rin niya ito nilingon bagkus ay tila binging hinila ang dahon ng pinto at isinara. Bigla siyang natakot sa sarili, baka kung lilingon siya ay babalik siya ng di oras at sakupin ang mga labi nito. Hindi lamang isang ordinaryong babae si Ysabella, isa itong alagad ng Diyos at nakatakdang iba ang purpose nito sa mundo. Mas gusto niyang paulit ulit kumitil ng buhay ng masasamang tao kesa pagsamantalahan ito.

Hindi na niya hahayaang matukoy pa siya ng mga salita ni Rebecca. Nang tuluyang umalis si Rebecca sa entablado, napawi ang kanyang matagumpay na ngiti nang makita niya si Iza na nakatayo sa likod ng stage. Ang hangin sa pagitan nila ay kumaluskos sa pag-igting, at para sa isang maikling sandali, ang oras ay tila tumigil. "I -Iza," sabi ni Rebecca, ang kanyang tono ay ay mababakasan mo pa rin ng pagtataka katulad kanina. "What are you doing here? Are you here to watch me? Hhpw is the show?”

Minimalist furniture. Everything looked organized… controlled. Parang siya. “Sir, welcome back,” bati ng isang matandang babae na mukhang head maid. Tumango lang si Justin bago tumingin sa akin. “This is Isabella.” Bahagya akong nagulat sa paraan ng pagpapakilala niya. Hindi niya sinabing secretary niya ako. Hindi niya rin sinabing fiancé. Ngumiti nang magalang yung babae sa akin.

“Alam mo ba, Eris… bago ako naging tagagawa ng uniporme ng Sanctum, ako ang personal na sastre ng iyong ina?” Napatigil ang mundo ko. Ang buzz ng karayom ay tila naging background noise na lang. “Anong sabi mo?” “Huwag kang gagalaw,” babala niya habang patuloy ang pag-ukit ng petal ng rosas. “Kilala ko si Isabella Valderama. Napakaganda niya, parang ikaw. Pero ang ganda niya ay naging sumpa. Noong panahong sikat pa ang inyong pamilya, madalas siyang pumunta sa akin para magpatahi ng mga gown na may matataas na kwelyo at mahahabang manggas. Bakit?”

Ang boses niya ay malambot, malayo sa inaasahan kong matigas na boses ng isang Moretti matriarch. "Isabella," bati ni Kalix, tipid at walang halong emosyon. Tumingin si Isabella sa akin, pagkatapos ay sa tiyan ko. Lumapit siya nang dahan-dahan, tila natatakot na baka bigla kaming maglaho. "And you must be Isla," sabi niya habang ngumingiti. "Napakaganda mo, hija. Mas maganda ka pa sa mga litratong pinakita sa akin ni Rico noon."

Unti-unti, naakit nito ang higit pa at mas maraming mga cultivator ng enerhiya, at habang kumakalat ang mga salita, ito ay nakilala bilang Ang Isla ng mga Imortal. Karamihan sa mga tao ay nag-iisip na ang buhay sa Encanta Island ay magiging perpekto at makalangit, ngunit ang mga tao ay nakakaalam Alam ko na hindi ganoon. Ang mga residente ng isla ay hindi imortal na may mga superpower, at nabubuhay lamang sila Tulad ng mga normal na tao doon. Ang Encanta Island ay pinamunuan ni Diego Duncan, na siyang hari ng isla. Lahat ng bagay sa Ang isla ay nasa ilalim ng kanyang kontrol.

At doon, sa gitna ng naglalakihang mga pinto, nakatayo ang sagot sa lahat ng tanong nila. Ang babaeng tila binalot ng mga bituin, suot ang bawat hibla ng telang niregalo ko. Ang suot ni Isabela ay isang couture masterpiece na tila kinuha mula sa kailaliman ng isang enchanted forest. Ito ay isang strapless, off-the-shoulder gown na may kulay na deep emerald green na unti-unting nagiging jet black.

wika ni Calvin habang nakatingin sa nakatalikod na si Isabella. “Nasaktan ako? Oo, dahil sinabihan mo ako na niloko kita.” Ani Isabella habang nakatalikod. Kaya naman humarap siya rito at tumingin ng diretso sa mga mata ni Calvin. “Calvin, nung umpisa pa lang alam ko at ramdam ng puso ko na ikaw si Evren. Pero itinanggi mo na hindi ikaw siya, kaya hindi na ako nagpumilit pa. Higit kanino man, ako, ang puso ko ang nakakakilala sa kaniya, kahit na lumipas na ang maraming taon.” Saad ni Isabella, nananatil namang nakatingin lang si Calvin sa kaniya. matapos ma-enjoy ang kagandahan ng mga bulaklak ay humarap na it okay Calvin na naroon pa sa kaniyang likuran. Halos magdikit na ang kanilang mukha

Matapos umakyat si Isabel sa itaas, isinara niya ang pintuan at itinapon nang diretso si Angel Montecillo sa kama, at ang maliit ay tila naramdaman na walang may hawak sa kanya, at nagsimulang umiyak, ngunit ang tinig ay napakaliit, pagkatapos ng lahat, ito ay isang tatlong araw na bata. "Ang iyong tatay ay isang basura, ikaw ay isang basura din, ito ay inilagay mo lang at nagsimulang umiyak, hindi ka makatulog nang walang may humahawak sa iyo, talagang ituring ang iyong sarili bilang isang prinsesa." Sinabi ni Isabel na malupit, bilang isang lola, si Isabel ay may istilo ni Senyora Rosario, at wala siyang pagmamahal at pag-aalaga, na parang si Angel Montecillo ay kinuha mula sa tabi ng kals