Novel & Cerita Isabella Encanto

Ang Mortenson. Ang kanilang ina ang kapatid ni papa. Si tita Isabella. She married the man named Circe Mortenson. Noon pa man, mahilig si tita Isabella sa mga bato. She even collected some of it. And she promised to herself that she'll marry a man who loves stones, too. Kaya ayun, pinagtagpo sila ni tito Circe.

, turan niya pagkatapos ay walang lingong likod na tinungo ang pinto. “Maraming salamat, Ginoong Eric. Good night!”, narinig niyang pahabol ni Ysabella sa kanya bago nakalabas ang kanyang katawan sa pintuan. Hindi na rin niya ito nilingon bagkus ay tila binging hinila ang dahon ng pinto at isinara. Bigla siyang natakot sa sarili, baka kung lilingon siya ay babalik siya ng di oras at sakupin ang mga labi nito. Hindi lamang isang ordinaryong babae si Ysabella, isa itong alagad ng Diyos at nakatakdang iba ang purpose nito sa mundo. Mas gusto niyang paulit ulit kumitil ng buhay ng masasamang tao kesa pagsamantalahan ito.

Kung paano sumandal si Rebecca sa kaniyang upuan, nanliit ang mga mata, nagpadala ng panginginig ng pangamba kay Iza pero sa panandaliang panahon lamang. Napangisi si Iza. "Hindi ako natatakot sa iyo o sa mga fantasy mo sa isip mo.” Humalakhak si Rebecca, isang tunog na nagdulot ng pagkairita kay Iza. “Oh, sweet sister, wala kang ideya sa kinakalaban mo. Mas matagal ko nang nilaro ang larong ito kaysa sa iyo, at alam ko kung paano manipulahin ang mga ganitong sitwasyon. Sangla ka lang sa chess match na ito."

“Alam mo ba, Eris… bago ako naging tagagawa ng uniporme ng Sanctum, ako ang personal na sastre ng iyong ina?” Napatigil ang mundo ko. Ang buzz ng karayom ay tila naging background noise na lang. “Anong sabi mo?” “Huwag kang gagalaw,” babala niya habang patuloy ang pag-ukit ng petal ng rosas. “Kilala ko si Isabella Valderama. Napakaganda niya, parang ikaw. Pero ang ganda niya ay naging sumpa. Noong panahong sikat pa ang inyong pamilya, madalas siyang pumunta sa akin para magpatahi ng mga gown na may matataas na kwelyo at mahahabang manggas. Bakit?”

Ang boses niya ay malambot, malayo sa inaasahan kong matigas na boses ng isang Moretti matriarch. "Isabella," bati ni Kalix, tipid at walang halong emosyon. Tumingin si Isabella sa akin, pagkatapos ay sa tiyan ko. Lumapit siya nang dahan-dahan, tila natatakot na baka bigla kaming maglaho. "And you must be Isla," sabi niya habang ngumingiti. "Napakaganda mo, hija. Mas maganda ka pa sa mga litratong pinakita sa akin ni Rico noon."

Unti-unti, naakit nito ang higit pa at mas maraming mga cultivator ng enerhiya, at habang kumakalat ang mga salita, ito ay nakilala bilang Ang Isla ng mga Imortal. Karamihan sa mga tao ay nag-iisip na ang buhay sa Encanta Island ay magiging perpekto at makalangit, ngunit ang mga tao ay nakakaalam Alam ko na hindi ganoon. Ang mga residente ng isla ay hindi imortal na may mga superpower, at nabubuhay lamang sila Tulad ng mga normal na tao doon. Ang Encanta Island ay pinamunuan ni Diego Duncan, na siyang hari ng isla. Lahat ng bagay sa Ang isla ay nasa ilalim ng kanyang kontrol.

At doon, sa gitna ng naglalakihang mga pinto, nakatayo ang sagot sa lahat ng tanong nila. Ang babaeng tila binalot ng mga bituin, suot ang bawat hibla ng telang niregalo ko. Ang suot ni Isabela ay isang couture masterpiece na tila kinuha mula sa kailaliman ng isang enchanted forest. Ito ay isang strapless, off-the-shoulder gown na may kulay na deep emerald green na unti-unting nagiging jet black.

Matapos umakyat si Isabel sa itaas, isinara niya ang pintuan at itinapon nang diretso si Angel Montecillo sa kama, at ang maliit ay tila naramdaman na walang may hawak sa kanya, at nagsimulang umiyak, ngunit ang tinig ay napakaliit, pagkatapos ng lahat, ito ay isang tatlong araw na bata. "Ang iyong tatay ay isang basura, ikaw ay isang basura din, ito ay inilagay mo lang at nagsimulang umiyak, hindi ka makatulog nang walang may humahawak sa iyo, talagang ituring ang iyong sarili bilang isang prinsesa." Sinabi ni Isabel na malupit, bilang isang lola, si Isabel ay may istilo ni Senyora Rosario, at wala siyang pagmamahal at pag-aalaga, na parang si Angel Montecillo ay kinuha mula sa tabi ng kals

"Magkasama tayo noong gabing iyon." Biglang sumakit ang ulo ni Isabella. May mga piraso ng alaala na bumalik. Isang babae. Mahabang buhok. Mainit na yakap. Ngiti. Mama niya. Napaluha siya. "Mama..." At sa pagkakataong iyon... may isa pang alaala ang sumunod. Sigawan. Takbuhan. Mga taong armado. Apoy. At isang babaeng tumatakbo papunta sa kanya.

Biglang natigilan si Isabel nang makita na inalalayan ni Allen ang isang pamilyar na babae habang lumalabas ito ng sasakyan. Hindi niya maintindihan ang kanyang nararamdam. Ito ba ang tumawag sakanya sa telepono kanina na til nagmamadali siya? Parati ba silang magkasama? Bigla sumikip ang dibdib ni Isabel nang nakilala niya ang babae. Victoria Montenegro, ang kaisa-isahang ex girlfriend ni Allen na kailangan man ay hindi niya malubayan.