Isabella Of Portugal の小説・ストーリー

At bago pa man makapagtanong si Xavier, natapos ang tawag. Ang pangalan ni Isabella ay parang isang matalim na kutsilyo na bumalik upang sugatan muli ang tahimik nang sugat sa puso ni Xavier. Si Isabella Maharlika, ang babaeng minsang minahal niya ng buong puso, ang babaeng nag-iwan sa kanya sa altar, at ang babaeng nagtulak sa kanya upang maging malamig at sarado sa pagmamahal.

May asawa na ang lalaking 'yon, pero heto si Isabella, umiiyak at nagluluksa pa rin para sa kaniya! Dinuro ni Miguel ang mga basag na piraso ng porselana sa sahig. Ang kaniyang boses ay tuluyan nang naging yelo. “You want me to get out over a worthless piece of junk? Isabella Mendoza, no one has ever dared tell me to get out!” Walang takot na itinuro ni Isabella ang p***o, ang kaniyang mga mata ay nagliliyab sa galit at pighati. “Get out!”

"Nakatayo ka pa rin ba diyan? Gusto mo bang makita akong mamatay dito?" Bumangon si Isabella mula sa lupa, tumakbo siya sa gilid ni Nicklaus, yumakap sa kanyang baywang na parang natatakot na himatayin siya anumang oras. "Tito Carlos, nasisiyahan ka ba dito?"

Hindi dahil mahal siya nito at mukhang malabong mangyari iyon. “Ang swerte ni Isabella,” sensirong sambit ni Arabella. “Nagkaroon siya ng asawa na kagaya mo at syempre nagkaroon ng isang anak na mapagmahal. Sigurado ako kung nasaan man siya ngayon ay masaya siya para sa inyo. And I know that she’s a good person.”

"Siya nga 'yan. Siya 'yong kasabay ko sa pag-a-apply kina Sir, Gio. Isabella ang pangalan na ipinakilala niya sa 'kin, hindi ko alam ang full name pero mukha talaga siyang pamilyar sa akin. Kanina ko lang rin naisip na siya pala 'yong babae na naka-dress na pula noon sa Palawan." Patangu-tangong saad ko kay Sébastien habang parehas naming tinititigan ang mga litratong inabot sa kaniya ng hindi ko kilalang tao ilang minuto na rin ang nakalilipas mula kanina.

Palayaw niya na matagal na niyang ibinaon. Isabella Ferreira. Yun siya dati. Bago siya naging El Fuego. Bago siya inampon ni Divina. Oo, pero limang taon na ang nakalipas. Kasabay ng pag palit niya ng apelido ay ang pagbaon niya sa nakaraan. Hindi biro ang pinag daanan niya sa loob ng mga panahong mag-isang pinalalakas at hinaharap ang buhay bilang isang estudyanteng ina.

“I brought food for everyone. Just a little something to keep the team energized.” Celia smiled, polite but cool. “That’s thoughtful of you. But you can call me Mrs. Bernardino. I'm married to Andres' father now." "Oh, yes, Tita Celia. I'm so sorry. It completely skipped my mind," tabingi ang ngiti ni Isabella dahil ramdam niya ang tens'yon sa boses ng ginang. Iba ang aura nito. “Try niyo po,” giit ni Isabella, inaabot ang isang plate kay Celia.

diretso kong sabi. Kumuha ng malalim na hininga si Dante. "Noong umalis si Isabella sa Sicily, hindi siya basta-basta tumakas. Pinatulungan ko siya. I was young then, bago pa ako naging tauhan ni Sebastian. Binigyan niya ako ng isang sulat. Sabi niya, ibigay ko lang 'to sa'yo kapag nahanap ka na ng mga Moretti o ng mga Valerio."

Sinubukan nilang ilayo ang loob kay Isabella para hindi ito gaanong masaktan sa oras na sila ay mamatay—yes, sinabihan na nila ako na mamamatay sila. How pity right? Sobrang complicated. Nalaman ko na hindi ko pala kapatid si Isabella kundi isang anak mayaman na siyang naging mission nila mama at papa na dukutin at patayin ayon sa kagustuhan ni Lord Franklin. Si Lord Franklin ay nakilala ko kinabukasan matapos ideklarang patay sina mama at papa, ang sabi niya saakin ay dalawa kami ni Isabella ang kukunin niya para ibenta.

galit na sigaw ni Isabella, ang mukha niya ay punong-puno ng galit at luha habang nakatayo kami sa gitna ng nagbabagang silid. Ang buong paligid ay nag-uumapaw sa ingay ng barilan at putok ng mga bomba na pinakawalan ng mga tauhan ni Montemayor. Kitang-kita ko ang mukha ni Isabella na tila nagdilim na ang paningin dahil sa labis na obsesyon. Kanina pa kami nagpapalitan ng mga mabibigat na salita habang pilit niyang ipinipilit ang kanyang sarili sa trono na kailanman ay hindi naging sa kanya. Ang baliw na ngiti sa labi niya ay nagpapakita kung gaano kalala ang pagka-obsesses niya kay Henry Zobel.