Isabella Of Portugal นิยาย & เรื่องราว

At bago pa man makapagtanong si Xavier, natapos ang tawag. Ang pangalan ni Isabella ay parang isang matalim na kutsilyo na bumalik upang sugatan muli ang tahimik nang sugat sa puso ni Xavier. Si Isabella Maharlika, ang babaeng minsang minahal niya ng buong puso, ang babaeng nag-iwan sa kanya sa altar, at ang babaeng nagtulak sa kanya upang maging malamig at sarado sa pagmamahal.

Sa unang araw, tatlong beses na huminto ang pagtibok ng puso ni Isabella. Mabuti na lamang at nandoon si Professor Eduardo Reyes para personal na bantayan ang kondisyon ng dalaga. Unti-unting gumanda ang kalagayan nito. Sa bawat pagkakataon, pilit nilang hinihila pabalik si Isabella mula sa bingit ng kamatayan. Pangalawang araw. Pangatlong araw… Hanggang sa tuluyan nang naging stable ang temperatura at vital signs ni Isabella.

"Nakatayo ka pa rin ba diyan? Gusto mo bang makita akong mamatay dito?" Bumangon si Isabella mula sa lupa, tumakbo siya sa gilid ni Nicklaus, yumakap sa kanyang baywang na parang natatakot na himatayin siya anumang oras. "Tito Carlos, nasisiyahan ka ba dito?"

Hindi dahil mahal siya nito at mukhang malabong mangyari iyon. “Ang swerte ni Isabella,” sensirong sambit ni Arabella. “Nagkaroon siya ng asawa na kagaya mo at syempre nagkaroon ng isang anak na mapagmahal. Sigurado ako kung nasaan man siya ngayon ay masaya siya para sa inyo. And I know that she’s a good person.”

"Siya nga 'yan. Siya 'yong kasabay ko sa pag-a-apply kina Sir, Gio. Isabella ang pangalan na ipinakilala niya sa 'kin, hindi ko alam ang full name pero mukha talaga siyang pamilyar sa akin. Kanina ko lang rin naisip na siya pala 'yong babae na naka-dress na pula noon sa Palawan." Patangu-tangong saad ko kay Sébastien habang parehas naming tinititigan ang mga litratong inabot sa kaniya ng hindi ko kilalang tao ilang minuto na rin ang nakalilipas mula kanina.

Palayaw niya na matagal na niyang ibinaon. Isabella Ferreira. Yun siya dati. Bago siya naging El Fuego. Bago siya inampon ni Divina. Oo, pero limang taon na ang nakalipas. Kasabay ng pag palit niya ng apelido ay ang pagbaon niya sa nakaraan. Hindi biro ang pinag daanan niya sa loob ng mga panahong mag-isang pinalalakas at hinaharap ang buhay bilang isang estudyanteng ina.

“I brought food for everyone. Just a little something to keep the team energized.” Celia smiled, polite but cool. “That’s thoughtful of you. But you can call me Mrs. Bernardino. I'm married to Andres' father now." "Oh, yes, Tita Celia. I'm so sorry. It completely skipped my mind," tabingi ang ngiti ni Isabella dahil ramdam niya ang tens'yon sa boses ng ginang. Iba ang aura nito. “Try niyo po,” giit ni Isabella, inaabot ang isang plate kay Celia.

diretso kong sabi. Kumuha ng malalim na hininga si Dante. "Noong umalis si Isabella sa Sicily, hindi siya basta-basta tumakas. Pinatulungan ko siya. I was young then, bago pa ako naging tauhan ni Sebastian. Binigyan niya ako ng isang sulat. Sabi niya, ibigay ko lang 'to sa'yo kapag nahanap ka na ng mga Moretti o ng mga Valerio."

Bawat oras na lumilipas ay katumbas ng panganib sa buhay ng isang taong kailangang mailigtas. Tahimik akong nakatayo sa gilid ng barko habang pinagmamasdan ang malawak na dagat. Malakas ang hampas ng hangin sa aking mukha, ngunit hindi nito kayang alisin ang bigat na nararamdaman ko. Isang prinsesa ang nakataya sa misyong ito. Princess Isabelle of Sweden. Twenty-seven years old.

Tikom na lamang ang bibig ni Ramil sa mga haka-haka na ito. "Si Gabriela na lang ang bilhan mo itay, kasya ko pa naman po siguro ito sa mga susunod na taon," wika naman ni Isabella na tahimik na kinukumpuni ang sariling palda saka nginitian ang ama. Natuwa naman si Ramil sa pagiging maunawain ni Isabella. Lagi itong nagsasakripisyo para sa kapatid.