Romans & histoires Isabella Of Portugal

At bago pa man makapagtanong si Xavier, natapos ang tawag. Ang pangalan ni Isabella ay parang isang matalim na kutsilyo na bumalik upang sugatan muli ang tahimik nang sugat sa puso ni Xavier. Si Isabella Maharlika, ang babaeng minsang minahal niya ng buong puso, ang babaeng nag-iwan sa kanya sa altar, at ang babaeng nagtulak sa kanya upang maging malamig at sarado sa pagmamahal.

Habang ginagawa iyon, ang kaniyang madilim at mapanuring paningin ay dahan-dahang bumaba. Kusa itong dumapo sa makinis at delikadong bukong-bukong ni Isabella. Wala na ang pamamaga roon na nakuha nito nitong mga nakaraang araw. Wala nang bakas ng pasa o kahit anong pamumula. Ang tanging natitira na lang sa paningin niya ay ang napakaputi at porselanang balat ng asawa niya.

"Nakatayo ka pa rin ba diyan? Gusto mo bang makita akong mamatay dito?" Bumangon si Isabella mula sa lupa, tumakbo siya sa gilid ni Nicklaus, yumakap sa kanyang baywang na parang natatakot na himatayin siya anumang oras. "Tito Carlos, nasisiyahan ka ba dito?"

"Siya nga 'yan. Siya 'yong kasabay ko sa pag-a-apply kina Sir, Gio. Isabella ang pangalan na ipinakilala niya sa 'kin, hindi ko alam ang full name pero mukha talaga siyang pamilyar sa akin. Kanina ko lang rin naisip na siya pala 'yong babae na naka-dress na pula noon sa Palawan." Patangu-tangong saad ko kay Sébastien habang parehas naming tinititigan ang mga litratong inabot sa kaniya ng hindi ko kilalang tao ilang minuto na rin ang nakalilipas mula kanina.

“I brought food for everyone. Just a little something to keep the team energized.” Celia smiled, polite but cool. “That’s thoughtful of you. But you can call me Mrs. Bernardino. I'm married to Andres' father now." "Oh, yes, Tita Celia. I'm so sorry. It completely skipped my mind," tabingi ang ngiti ni Isabella dahil ramdam niya ang tens'yon sa boses ng ginang. Iba ang aura nito. “Try niyo po,” giit ni Isabella, inaabot ang isang plate kay Celia.

diretso kong sabi. Kumuha ng malalim na hininga si Dante. "Noong umalis si Isabella sa Sicily, hindi siya basta-basta tumakas. Pinatulungan ko siya. I was young then, bago pa ako naging tauhan ni Sebastian. Binigyan niya ako ng isang sulat. Sabi niya, ibigay ko lang 'to sa'yo kapag nahanap ka na ng mga Moretti o ng mga Valerio."

"We have seven more restaurants in our region. What more could we lose?" Tumawa ako at nagpaalam na para magpahinga saglit sa kwarto. I adore Dad so much. Isa siyang abogado at Mayor siya ngayon ng Ilagan, Isabela. He governs greatly in the whole city and manages our businesses well too. Claveria is a family of politicians but it is in our culture that only one Claveria should be active in politics. My lolo was a former governor and for the record, I don't like to enter politics. Ayaw ko pumasok sa isang magulong mundo.

Bawat oras na lumilipas ay katumbas ng panganib sa buhay ng isang taong kailangang mailigtas. Tahimik akong nakatayo sa gilid ng barko habang pinagmamasdan ang malawak na dagat. Malakas ang hampas ng hangin sa aking mukha, ngunit hindi nito kayang alisin ang bigat na nararamdaman ko. Isang prinsesa ang nakataya sa misyong ito. Princess Isabelle of Sweden. Twenty-seven years old.

Tikom na lamang ang bibig ni Ramil sa mga haka-haka na ito. "Si Gabriela na lang ang bilhan mo itay, kasya ko pa naman po siguro ito sa mga susunod na taon," wika naman ni Isabella na tahimik na kinukumpuni ang sariling palda saka nginitian ang ama. Natuwa naman si Ramil sa pagiging maunawain ni Isabella. Lagi itong nagsasakripisyo para sa kapatid.

Mahaba ang buhok ng babad may head band sa ulo at kumikinang ang porselas sa kanang palapulsuan. “That's Isabella De Palasyo, anak siya ng pinakamaraming shares at donations dito sa AU. Apelyido palang alam mo ng bigatin kaya dyan tayo mag-ingat kung ayaw nating mapatalsik dito ng maaga,”bulong niya. How interesting because we have the same name. Totoong pangalan niya nga lang ang Isabella at ikalawang pangalan ko naman iyon.