Isang Dipang Langit Novels & Stories

Namangha sila sa kanilang nakita. “Nasa langit ba ako?” ani nong isa. “Paradise of heaven yata ito,” Lahat ay may kanya-kanyang bersyon ayon sa kanilang pananaw. Ngunit hindi ito basta isang kasal lang dahil ang tema ay pang kalawakan.

"Hi Boy's, ready na ba ang mga 'yan?" Nakapamaywang kong tanong sa kanila. "Oy, may naligaw na Isang Angel. Gusto mo bang makarating sa langit ngayon?" Tumatawang sabi nang Lalakeng may itsura naman kahit papa-ano. "Tsk! Gusto ni'yo bang dalhin ko kayo sa langit?" Pang aakit ko sa kanila sabay kagat sa aking labi.

"Yun na nga, may pera naman kayo, bakit kailangan pang isakripisyo ka niya? ng dahil lang sa dangal? bullshit na dangal yan!" "Eh.. alam mo naman dito sa amin, mahalaga iyon.." nginitian ko na lang siya, "doon tayo sa side na yun.." inaya ko siya sa isang maliit na patubig. "Itong hose na ito ang ginagamit namin pandilig. bawat sulok dito, meron niyan. Madalas, tatlong katao ang nagtutulong tulong para mahawakan ang hose na iyan."

KABANATA 102 Maliwanag ang sikat ng araw nang hapon na iyon. Banayad ang ihip ng hangin, sapat lang para gumalaw ang mga dahon at umangat ang saranggola sa langit. Sa paligid, may halong amoy ng damo at bulaklak na nagbibigay ng kakaibang gaan sa pakiramdam. Sa gitna ng malawak na hardin, makikita ang isang matangkad at isang maliit na pigura na magkasabay na tumatakbo sa damuhan.

“Hoy! Grabe ka naman! Hindi ko pa nagagawa iyon! Kaya ko namang pigilan ang sarili ko sa ganoong bagay. At saka kapag nagkita kami, puwede naman kaming magbakbakang dalawa. Doon ko talaga ibibigay todo ang galing ko. Gigiling ako ng husto sa ibabaw niya.” “Hinayupák ka! Ang harot ng pud@y mo!” “Ay talaga naman! At walang masama doon dahil parehas naman kaming single.” Napangiwi ako pero hindi ko maiwasang makaramdam ng inggit. Ano kaya ang pakiramdam ng ganoon? May taong nag-aalala sa iyo at may taong nagpaparanas sa iyo ng langit? Minsan talaga sobra akong naku-curious kung ano ang pakiramdam kapag binabay0 ng mabilis. Masarap kaya sa pud@y iyon? Paanong masarap?

Nang naisip niya iyon, kumirot ang puso ni Lina at naramdaman niyang nakiliti ang ilong niya. Isang malalim na boses ang nagmula sa tabi niya. “Lina, anong iniisip mo?” Suminghot siya at bumulong, “Iniisip ko lang na… isang alitaptap lang ang isang alitaptap. Kahit gaano pa kataas ang lipad nito, hindi nito magagawang maging isa sa mga bituin sa langit.”

Inubos niya ang kalahating laman n'yon at napailin-iling. Napatingal siya sa kalangita. Maraming bituin pero umuulan yata ang kalangitan. Namamasa ang kaniyang mata. Napangiti siya ng mapakla at inabot ang matang napatakan ng ulan. Natawa siya at napailing.

“Saktong-sakto lang.” Nang marating na namin ang paanan ng bundok, mas malinaw na ang langit. Pula. Kahel. Ginto. Ang araw paunti-unti nang lumulubog pero para bang ayaw pang mawala sa paningin namin. “At least, hindi na tayo nabasa sa pauwi,” sabi ko habang pinupunasan ang kamay kong medyo may putik pa. “Pero nabasa naman tayo ng sobra kanina,” sagot niya habang pinipigil ang tawa.

Wala man lang kadala dala sa sobrang karupukan. But I won't cry this time. There's no point in crying over a spilled milk. Hindi ko na maibabalik kung anong kinuha niya. Ito na ang napapala ko sa pagiging marupok ko. Pero okay lang, babangon at lalaban pa rin ako. Wala pa ring makakatumba sa isang Sky! Ako kaya si Langit.

Napatingin pa ako sa kamay naming magkahawak sa mga oras na ito. "Hindi naman," sagot ko. Huminga ako ng malalim upang pakalmahin ang sarili ko. Muli ko na namang nararamdaman ang mabilis na pagkabog ng d*bdib ko. Ilang minuto muna kaming nanatili lang na nakatayo habang nakatingin sa kalangitan. Ang langit ay kulay kahel na nababahiran ng kulay rosas. Marami ring ulap at may nagliliparan ding mga ibon.