Novel & Cerita Isang Araw

‎At sa bawat yakap, bawat tingin, bawat halik— ‎iisa lang ang sinasabi ng puso namin— ‎Hindi lang ngayon. ‎Hindi lang bukas. ‎Kundi… araw-araw. ‎ ‎ ‎

Tawanan "Morning," bati ko rin sa kanya, sa isang linggo ganito ang scenario dito sa bahay, pag sa umaga at maya't maya aalis na siya para magtrabaho at maagang uuwi para siya ulit magluto. Sibukuan kong mag luto pero pinagalitan niya yung mga katulong, hindi ako, kung bakit daw hinayaan nila akong magluto.

Ilang araw din siyang hindi nakakain ng maayos kaya ganoon na lang din ang gutom niya nang matikman niya ang lasang hinahanap ng kaniyang dila. “Mabuti naman kung gano’n. Kabado akong baka hindi pasok sa panlasa mo ang luto ko eh,” malambing na sambit ni Arison at saka ipinatong ang kaniyang siko sa lamesa. Isinandal naman niya ang kaniyang pisngi sa kamao niya. “Ubusin mo ‘yan para naman makabawi ka sa mga araw na hindi ka makakain.”

Chandler Mabilis na lumipas ang mga araw. Ang mga araw ay naging linggo, at ang mga linggo naman ay halos hindi ko namalayang ilang hakbang na lang pala ang pagitan namin sa araw na pareho naming pinakahihintay. Gaya ng inaasahan ko, unti-unti ring namatay ang ingay sa social media.

Nang makita kung paano nagbago ang ekspresyon ni Hailey, alam niyang tama siya. Dapat may nanliligaw kay Hailey. Ugh, kung alam niya lang kung sino ang taong ito. Ramdam ni Hailey na nabasag ang kanyang mukha sa kanyang ngiti, ngunit nagpatuloy siya sa pagbibiro gaya ng dati. "So, pwede mo bang sabihin sa akin kung anong araw na ngayon?" "Araw ng mga Bata," sabi ni Hailey.

Damian Sampung araw. Isang linggo at kalahating katahimikan na parang dahan-dahang hinihiwa ang utak ko. Unti-unti na akong nasisira. Sa loob ng walong araw, dalawang salita lang ang ibinigay niya sa amin. Good morning. ’Yun lang. Sinubukan ko siyang pasunurin sa klase ko—pinatayo ko siya para mag-solve sa board. Gusto ko lang siyang makitang gumalaw. Gusto ko siyang marinig.

Lunes, isang araw na puno ng paghikab. Lumipas ang weekend na parang malabong halo ng mga kahon ng gamit, pagbisita sa ospital, mga bagaheng hindi pa naaayos, at mga gawaing kalahati pa lamang ang natatapos. Pagsapit ng Lunes ng umaga, pakiramdam ni Isla ay hindi siya nakapagpahinga kahit kaunti. Nasa trabaho ang katawan niya, ngunit ang isip niya ay tila naiwan pa rin sa pagitan ng hospital ward at ng bagong apartment na puno ng hindi pa nabubuksang mga kahon.

Still affects me more than it should. “Seb.” “Inom dito.” Isa. “Inom diyan.” Dalawa. “Nagtatrabaho nang walang tulog.” Tatlo. “Hindi natutulog.” Apat. “Laging tulala.” Lima. “Late kumain.” Anim. “Or hindi na talaga kumakain.” Pito. At bawat salitang lumalabas sa bibig niya ay parang mabigat na batong isa-isang ibinabato sa akin.

Mukha na rin hindi niy rin na aalala kung ano ang meron sa araw na ito. “Mahal, naiinis ako nang sobrra sa ‘yo. At mas lalo akong maiinis kapag hindi mo sinasa akin ngayon kung ano ang araw na ‘to,” striktang wika ko sa kaniya. ALam ko naman na kinakabahan siya. Kita ko nga kung gaano lumalim ang pag-iisip niya ngayon. Ayan naman kasi. Hindi marunong mag-isip kung may especial ba o wala sa araw na ‘to. Hayts, nakakatampo talaga. Kapag maulit pa ito, malalagot na siya sa akin. Pero, sa ngayon, kailangan niya munang maisip nang maayos kung ano talaga ang meron ngayon. Simple lang naman ehh.

Hindi ako matatahimik kapag alam kong may linta na nasa paligid lang. ******* AALIYAH point of view Isang nakakapagod na araw para sa aming lahat. Pagod ang katawang lupa ko at ang isip. Buti na lang ay linggo bukas, Makakapag pahinga kami at makakatulog ng mahaba-haba. I want to rest.