Isang Dipang Langit Novels & Stories

Bandang madaling-araw na siya tuluyang nakatulog—at kahit iyon, putol-putol pa. Kinabukasan, umuulan nang mahina. Kulay abo ang langit, basa ang kalsada, at presko ang hangin—mga dalawampu’t limang digri lang ang temperatura. Isang umagang tahimik, parang walang alam sa gulong nagaganap sa loob ng puso niya.

Mercer. Isang himala. Isang totoong himala. Ang salitang may taning, ang takot na mamatay at iwan ang isa't isa, ang lahat ng iyon ay naglaho na parang abo na tinangay ng hangin. Biniyayaan sila ng langit ng pangalawang buhay at pangalawang pagkakataon para ipagpatuloy ang kanilang pag-ibig.

Ngunit ang lumabas ay isang basag at paos na tinig. Lalo pang lumakas ang ihip ng hangin at unti-unting natatakpan ng maiitim na ulap ang kalangitan. Sa malayo, maririnig na ang mahinang ugong ng kulog. Malinaw na paparating ang isang malakas na ulan. Napatingala si Manang Lilya sa langit at napakunot-noo siya. "Naku… Isha, makinig ka sa akin. Uulan na anumang oras. Pumasok na tayo sa loob, ha?"

Papalubog na ang araw at may kakaunting bituin sa langit ang unti-unting nagpapakita. Kay gandang pagmasdan ng kahel at indigo na kulay sa kalangitan ngunit hindi maramdaman ni Zia ang saya. Parang kahit anong ganda ng langit at kinang ng butuin ay tila puro dilim lang ang nakikita niya. Kapag ganitong nagugulumihan ay naiisip niya ang kapatid na siyang sandalan kapag hindi malaman ang gagawin. Lagi itong may payo sa kanya… na mas higit niyang kailangan ngayon.

nagpapasensyang ani nito at muling naupo sa dating p'westo niya. Ilang sandaling katahimikan ang namayani sa amin habang nasa makulimlim at madilim na langit nalang tinuon ang paningin ko. Tag-ulan na kaya marahil ang kalangitan ay madalas kong masisilayan na ganito kadilim at halos kaya mo lang bilangin ang ilang sumisilay na bituin.

biglang sabi niya matapos ang katahimikan. "Ano naman 'yon?" "Ayon sa kuwentong iyon, ang araw, buwan, at ang mga bituin sa langit daw ay ang korona, suklay, at ang kuwintas ni Alunsina. Parte ng mga alahas na isinaboy ni Tungkung Langit sa kalangitan para lang makita si Alunsina. At saka 'yong ulan at kulog? Luha at boses raw ni Tungkung Langit 'yon, na desperadong tinatawag ang kaniyang asawa at dinadamdam ang sakit ng kaniyang pagkawala. See? That's how he loves Alunsina 'cause up until now, nararamdaman pa rin natin ang kulog at ulan kaya ibig sabihin umiiyak pa rin si Tungkung Langit sa pagkawala ni Alunsina."

tanong ko kay Papa na nasa tabi ko habang nakaturo sa bituing nasa langit, tumingin naman s'ya sa itinuro ko. "Kapag nakakita ka ng nag-iisang bituin sa langit, ibig sabihin may tao na sobrang lungkot ngayon, umiiyak, nag-iisa at nasasaktan," sagot n'ya naman sa'kin habang nakatingin sa itaas. Ibinalik niya ang tingin sa'kin at ngumiti. "Kaya anak, huwag kang titingin sa langit kapag nag-iisa ka," dagdag niya.

Tanging ang malakas na patak ng ulan lamang ang malayang nag-iingay ngayon. "Tatlong kanto pa mula rito." Wika ko matapos magpunas ng braso. Tango lang ang isinagot nito. Wala rin naman akong makapang sasabihin kaya nanatili lang akong tahimik. Pero parang nanadya ata ang panahon. Dahil biglang nagpakawala ng dumadagundong na kulog ang buong kalangitan.

Kasabay ng kanyang mga salita, sumabog ang mga paputok sa kalangitan. Nabuo sa hangin ang kumikislap na mga letrang Ingles. Marry me. I love you. Napatingala ang karamihan upang panoorin ang palabas sa langit. Ngunit si Argus ay hindi nag-angat ng tingin. Nakapako pa rin ang kanyang madilim na mga mata sa mukha ni Amara, sa determinasyong malinaw na nakaukit doon.

Lumi POV Nung bandang alas singko ng hapon ay unti-unti nang nagbago ang kulay ng langit. Mas marami na ring tao ang nasa beach front. Ang daming naghihintay doon, na para bang may shooting na magaganap ang isang sikat na artista. ‘Yung langit, grabe sa kakaiba dito sa Boracay. Mula kasi sa matingkad na kulay bughaw ay bigla itong naging kulay ginto.