Kapantay Ay Langit Novels & Stories

"Pinapakain ka na, marami ka pang sinasabi? ang arte mo naman!" "Sinasabi ko lang ang totoo.. kaya kung may lason to, sabihin mo na kaagad! dahil kahit nasa langit na ako, mumultuhin pa rin kita!" "Sa langit ka ba mapupunta?" "Ewan ko sayo! Isasama kita sa hukay kung magkataon man!"

“Mahal na mahal kita, Kaitlyn.” “Mahal din kita, Daniel — ngayon, bukas, at magpakailanman,” sagot ko. Sa ilalim ng maaliwalas na langit, naramdaman namin ang katapusan ng mahabang paglalakbay — mula sa madilim na nakaraan patungo sa maliwanag at walang hanggang pag‑ibig.

At lalo siyang nalito: Foundation Establishment lang ang aura… bakit hindi siya pwedeng patayin? Hindi lang siya— lahat ng Nascent Soul cultivators ay hindi makaintindi. 🌩️ Ang Pagbagsak ng Langit Sa sandaling iyon, lumamig ang mga mata ng kabataan. Wala siyang takot sa kahit sinong naroon. Itinaas niya ang ulo— at bumagsak mula sa langit ang isang napakalaking presensya. Parang gumuho ang kalangitan.

"Kaya heto. Walang ibang tao, tayo lang." Naupo ako at isinandal ang likod ko sa isa sa mga malalaking unan. Napatingala ako sa mga dahon ng mangga na sumasayaw sa hangin. Napakagandang tingnan ng langit, kulay asul na may kaunting orange dahil papalubog na ang araw. Ang sarap sa pakiramdam ng hangin dito sa Antipolo—malamig at walang amoy ng usok ng mga sasakyan.

Ang lamig ng hangin ay tila ba naghuhudyat na may paparating na ulan dahil na rin sa pakiramdam na hindi iyon pangkaraniwan na payapang gabi na madalas kong nararamdaman. "Ang ganda ng mga bituin sa langit." Biglang pagsalita ni Kuya mula sa likuran ko, hindi ko alam kong may lahi ba itong kabuti at bigla-bigla na lang sumusulpot. "Gusto mo bang ikuwento ko sa'yo kung gaano kaganda ang langit ngayon?" muling saad nito at naramdaman kong naupo ito sa tabi kong bakanting silya.

Kabanata 7 Parang biglang huminto ang mundo. Nanigas ang hangin, nanahimik ang paligid, at tila nawalan ng kulay ang lahat. Sa sandaling iyon, iisa lang ang malinaw sa paningin ni Caprice—si Ethan.

Tumingin ka lang sa langit Baka sakaling may masumpungan Di kaya ako'y tawagin Malalaman mong kahit kailan Hawak-kamay Di kita iiwan sa paglakbay Dito sa mundong walang katiyakan Hawak-kamay Di kita bibitawan sa paglalakbay Sa mundo ng kawalan Minsan madarama mo Ang mundo'y gumuho sa ilalim ng iyong mga paa At ang agos ng problema'y tinatangay Tumingin ka lang sa langit Baka sakaling may masumpungan Di kaya ako'y tawagin Malalaman mong kahit kailan Hawak-kamay Di kita iiwan sa paglakbay Dito sa mundong walang katiyakan Hawak-kamay

“P-pototoy? Ano ako bata? Come on Faith, you know this is way too big to be called pototoy…” Reklamo nito, mariing nakagat ni Faith ang pang ibabang labi nang hindi sinasadyang tapunan niya ito ng tingin, at makitang marahan nitong hinihimas ang ‘way too big’ nitong ‘ano’. Mabilis na nag iwas ng tingin si Faith saka mariing napa pikit. ‘Bakit ba parang ang init bigla? taena… the same shit only Zack could make me feel…’

“Narating mo na ba ang langit babe?” Oo, langit na walang hagdan este hanggan. Hapong-hapo na ako at pariho kaming hinihingal. Bunotin mo na yan babe baka magsisimula na naman yan. Mabuti nalang at nakinig ang haliparot.

"Dahil kahit anong liit ng mga iyan ay mananatili itong kumikinang at magbibigay ng ganda sa kalangitan. Kahit anong liit ng mga iyan ay sadyang kay ganda parin kung titigan. Matakpan man siya ng kadiliman ay hindi mawawala ang kanyang kinang at ito’y kusa magpapakita." sabi niya na nakangiti habang nakatingala sa langit.