Isang Dipang Langit Novels & Stories

I smiled sweetly. "Heaven. I'm Heaven Langit," I responded. Diba? Langit na langit talaga dahil english ng apilyedo ko ang pangalan ko. "Let's vote po kung sino ang mas maganda after!" Huh?

Malamig ang simoy ng hangin na dumadampi sa balat ni Iris habang nakatayo siya sa harap ng bintana ng silid. Tahimik ang paligid, tanging mga kuliglig lang ang maririnig. Sa labas, kumikislap ang mga bituin sa madilim na langit—tila mga matang nagmamasid sa kanya. “Mom, Dad…” mahina niyang tawag, halos pabulong. “Ang saya-saya ko po ngayon.”

na kahit nga langgam ayokong saktan e," mapaklang tawa ko. "Paano pa 'ko babangon... kung 'yung nag-iisa na lang na alam kong kakampi ko, iniwan rin ako?" I looked up at the grey sky above us. Wala man lang hangin. Wala ring araw. Parang kasama ko rin ang langit sa lungkot. Walang sagot. Pero mas mabuti pa 'tong katahimikan na 'to kesa sa ingay ng mga taong hindi naman talaga nakikinig.

Para siyang anghel na masungit na nanggaling sa langit Hindi ko namalayan ang paglaglag ng panga ko habang pinagmamasdan siya saka lang ako napatigil ng tumigil Ang bangka sa harapan ko Umatras ako at napalunok, pinapanood ko kung paano siya bumaba sa bangka habang hawak hawak ang dalawang naglalakihang tilapya sa kamay niya Naglakad siya palapit saakin at muling umihip ang hangin "What are you doing here? Palubog na ang araw" malumanay niyang tanong ng makalapit saakin Muli akong napa atras ng maamoy ang lansa ng isda

Naglakad siya sa lansangan habang pinagmamasdan ang kalangitan na balutin ng dilim. "P-pasensya ka na anak, k-kailangan mong maranasan 'tong nararanasan ni mommy, ha." Hinalikan niya ang umiiyak na sanggol at napatingin siya sa kalangitan nang bigla na lamang bumuhos ang malakas na ulan.

usal niya. “Kung hindi paghanga ay maaaring higit pa roon ang iyong nararamdaman, ”nagitla siya at agad na napatayo nang makita ang binatang kanina pa niya hinihintay. Magkahalong kulay kahel, itim at asul na ang kalangitan at handa nang sumilip ang maningning na buwan. Kapwa silang nakatingin sa isa't isa at naghihintay kung sino ang unang iiwas ng tingin. “G-Ginoo, ”turan ni Mina at ibinaba niya ang kaniyang tingin sa lupa.

Anim na taon… ganoon katagal niyang pinaghintay ang Lolo niya pero nang bumalik siya ay wala na ito. Umulap ang mga mata ni Isaviel. Tumingala siya sa maaliwalas na kalangitan. It was a silent night—well, except for the rustling of leaves. Above her, the sky was dark blue. Almost black. Maliwanag ang buwan dahil kabilugan. May halo pang nakapalibot dito, like it was glowing through thin clouds. Nagkikislapan naman ang mga bituin na tila ba nagpapayabangan kung sino ay may mas pinakamaningning na liwanag.

nakangising sagot n'ya sa dalaga. "Hmmm! Sure ka? Makikita ko ba ang langit sa paraiso ni Isaac?" nang-aakit na tanong nito sa kan'ya. Biglang umigting ang kan'yang panga ng maramdaman ang biglang pagragasa ng init sa kan'yang katawan dahil sa paraan ng pagkakasabi ni Cali ng salitang langit. Ibang langit agad ang pumasok sa kan'yang isip nang mabanggit ito ng kasintahan. Umuklo s'ya at inilapit ang bibig sa tainga nito.

Itinikom ni Fane ang kanyang kamao habang napupuno siya ng saya. Sa sandaling ito, isang ipo-ipo ang lumitaw sa langit at malakas ang paghigop nito. Hindi nagtagal ay hinigop nito pataas ang lahat patungo sa ipo-ipo.

Isa na din yun hahah! "Sunday naman ngayun, gumala kayo kung gusto nyo. Punta kayo langit, balik lang kayo ha. baka makita nyo si San Pedro dun. hahaha" Umpisa na naman si Angelo sa mga banat nito. "Tse! hindi pa magaling ang lagusan papuntang langit, baka diritsong langit na talaga patungo ko nyan!" Saka sila nag tawanan.