Isang Dipang Langit นิยาย & เรื่องราว

Hindi mahanap Sa lupa ang pag-asa Nakikiusap na lang Pinagmasdan lang namin ang mukha ng isa't-isa. Nanatili kaming tahimik, dinadama ang malamig na simoy ng hangin. Sabay kaming nangingiti sa ganda ng langit. Nasa rooftop kami ng ospital kaya kitang-kita namin ang kalangitan na punong-puno ng mga bituin. Kung pwede ko lang sana ihinto ang oras gagawin ko, gusto ko pa siyang makasama nang matagal.

"Alisin ang Langit at Lupa Slash!" Ang mga salitang iyon na malamig na lumabas sa bibig ni Yang Jian ay agad na nagdulot ng pagbabago sa buong kalangitan habang umaalingawngaw ang mga dagundong ng kulog sa kanyang ulo!

sabi niya. “Dahil nandito lang ako.” “Sa tabi mo.” ——————— At habang unti-unting dumidilim ang langit— lalo kaming nagdidikit. Walang takot, walang alinlangan. Yakap lang. At mga halik na pahapyaw. Parang paulit-ulit na paalala— na kahit anong mangyari bukas… ngayon— kami lang ang magkasama.

Alas-dos na yata ng tanghali at sabi niya ay babalik na kami ng Manila mamaya. “Go to sleep. I’ll stay here.” Marami pa sana akong tanong kay Isles pero hindi ko alam kung paano sisimulan. I’ll just take a rest first and talk to him about it later. Kaso lang paggising ko ay madilim na ang paligid. Ang kaninang sky blue na langit sa malaking bintana ay napalitan na ng madilim na kalangitan. At paggising ko ay may maligamgam na tela sa noo ko habang pinagpapawisan pa ako ng malamig.

=============================== Isang hapon sa tabing-dagat. Ang langit ay kumukulay kahel habang unti-unting lumulubog ang araw. Ang banayad na alon ay humahalik sa dalampasigan, at ang malamig na simoy ng hangin ay nagdadala ng bango ng alat at kalayaan. Sa malayo, makikita ang maliit na mesa para sa dalawa, may puting mantel, at mga bulaklak na rosas na nakapalamuti sa paligid.

"Cum baby, cum." "Oh yes, I'm.. I'm.." Hindi ko na natapos yung sasabihin ko dahil kapwa naming narating yung langit na may kasamang rainbow. Bumagsak si Isabel sa ibabaw ng katawan ko na pagod na pagod. "That was." "Amazing." Dugtong ni Isabel.

Tumingin ka lang sa langit Baka sakaling may masumpungan Di kaya ako'y tawagin Malalaman mong kahit kailan Hawak-kamay Di kita iiwan sa paglakbay Dito sa mundong walang katiyakan Hawak-kamay Di kita bibitawan sa paglalakbay Sa mundo ng kawalan Minsan madarama mo Ang mundo'y gumuho sa ilalim ng iyong mga paa At ang agos ng problema'y tinatangay Tumingin ka lang sa langit Baka sakaling may masumpungan Di kaya ako'y tawagin Malalaman mong kahit kailan Hawak-kamay Di kita iiwan sa paglakbay Dito sa mundong walang katiyakan Hawak-kamay

Chapter 210 IYONG GABING IYON, may mangilan-ngilang madilim na ulap sa kalangitan, kakaunting bituin, at isang kalahating buwan na nakabitin sa langit, nagbibigay ng kakaibang lamig sa paligid.

J A Y D E N NAPAKARAMI ng iniisip ko ngayon. Kasing-dami ng mga bituin sa langit. I can't help myself but to stare at the breathtaking—star filled sky. Nasa labas ako ngayon. Nakaupo sa ma-pino't flat na damuhan, kung saan kitang-kita ang ganda ng kalangitan mula sa pwesto ko. I feel relaxed.

Sa sandaling ito, lalong lumakas ang ingay sa kanilang paligid, "Napakagandang nilalang na nasa langit!" Isang nilalang na makalangit? Saan? Sinundan ni Ben ang tingin ng lahat at tumingin sa unahan, agad na natigilan, "Naku, isa siyang nilalang sa langit!" Nanlalaki ang mga matang nakatitig sa kanya ang mga mayayamang binata sa paligid. "Kailan dumating ang isang makalangit na kagandahan sa BGC? Ngayon lang natin siya nakita!"