Novel & Cerita Isang Dipang Langit

Tuluyan ng tumigil si Kairus. Umatras ito ng umatras habang nakatingin sa langit or shoul I say, sa isang plane na dumaan sa taas namin. Ang kaninang isang butil na luha ay tuloy na tuloy na itong umagos sa mata ko. Napayuko ako ng wala na talaga. Umalis na ang kaibigan ko.

Mayroon ring mga troso sa gigilid na waring naghihintay lamang ng sisibak sa kanila para gawing panggatong. Maliwanag ang daanan kumpara sa ibang bahagi ng gubat dahil malayang nasisinagan ng natural na liwanag ang pathway. Tumingala ako at nakita ko ang pagpapalit ng kulay ng kalangitan. Ang kaninang kulay asul na langit ay nahaluan na ng kulay kahel. Unti-unti na ring dumidilim. “Parang watercolor painting ang langit. Ang ganda,” bulong ko sa aking sarili habang nakatingala.

KABANATA 26 NAPAPIKIT ang mga mata ko nang umihip ang malakas na hangin. Nang dumilat ako’y agad kong natanaw ang maliwanag na langit, na para bang hindi man lang nabahiran ng kahit konting dilim. Ang kombinasyon ng kulay asul na kalangitan at kulay puting mga ulap na nakapaligid dito’y nakakalmang pagmasdan. Para bang hindi ko na gugustuhin pang lumubog ang araw at dumilim nang husto ang magandang kalangitan.

Punong-puno ng mga bituin ang kalangitan. "Ang ganda nga, eh. Bilog na bilog ang buwan. Ang gandang pagmasdan, babe. Ang dami pang mga bituin," sagot naman ni Isabel kay Callix. "Talaga naman na nakikisabayan sila sa atin ngayon."

That, he promised to his self! ****** ISLA'S POV: Lord, help me! Munti niyang panalangin habang nilalandi siya ni Earth. This guy is so irresistible. Habang tumatagal at palagi silang magkasama, hindi na niya alam kung kailan niya matitiis ang panglalandi nito sa kanya.

Hindi na siya muling tumingin sa'kin, bagkus ay kaagad na humarurot ang sasakyan nito. Nanlalambot ang mga tuhod ko habang ang mga mata ko ay lumabo na nang husto. Ang kalangitan ay lalong dumilim kasabay ng pagkidlat at pagkulog. The heavens are crying with me. Mabilis akong tumakbo palapit kay Ismael at kusang yumakap ang mga kamay ko sakaniya. "H-Huy, C-Celeste!" He was stoned.

Hindi ko mapigilang mapa singhap kaya mabilis akong nag iwas ng tingin at sinalubong ang unti unting paglakas ng hangin. Tiyak kong malayo pa ang sinasabi nitong Isla na dapat naming pupuntahan, maging ang pinanggalingan naming Isla ay tila hindi ko na matanaw. Unti-unti na ring nagiging kahel ang langit at ang ulap ay nag iiwan ng bahid sa nagbabadyang pagdilim. "Alright, just do what I say, basta hihintayin ko ang rescuer dito.."

Bakit sila pa na hirap na hirap na nga ang pinagsasakluban pa lalo ng langit at lupa? Ilang minuto siya na nag-iiyak. Pinagtitinginan na siya ng mga tao na nagdadaan sa hagdanan, pero wala na siyang hiya. Inisip niya na iyon na nga lang ang libre sa mundo, ang umiyak, ipagkakait rin ba sa kaniya? Bumaha pa ang kaniyang luha na halos hindi na siya makahinga.

Biglang may mga batang tumakbo palabas. At sa isang iglap… Literal siyang sinalakay ng yakap. Napahinto ako habang pinapanood siya. “Miss kita!” sigaw ng isang bata. “ATE MAY PASALUBONG KA BA?!” “ATE ANG TAGAL MO!” Tumawa si Sky habang niyayakap ang mga bata isa-isa. “Oo na, oo na!” natatawa niyang sabi. “Dahan-dahan! Baka madapa tayo!”

Eh di sana, ilang buwan ko na din sana naranasan ang langit sa piling nito "Teka! Teka lang..anong langit?" sigaw ng isipan ko. shit..langit---- or ---ahhh, ewan! Basta! Masarap naman ang nangyari sa amin kagabi kaya lang, may aftershocks pala kinaumagahan at hangang ngayun, hindi pa rin nakakabawi ang katawan ko