It's Your Loss Novels & Stories

"I have lost Trey because of him; now am I slowly losing him as well because of his wife’s death?" Ito na naman ako sa pag-self pity ko. Ito na rin ang malimit na nagagawa ko dahil sa dami ng mga problema na iniisip ko. Alam ko na walang basehan ang lahat ng sinasabi ko na ito pero nais ko lang din naman na maramdaman na importante pa rin naman ako kay Tyrone. I was in this mess because of him, but why do I feel that I am alone now?

hindi ko na natuloy ang sasabihin ko ng makitang umiling iling siya at pagak na natawa. "You know what? This is so nonsense, kasi kahit ano namang sabihin mo ay useless din, dahil kahit anong sabihin mo o isagot mo, makikita ko pa rin ang sariling kong yayakapin lahat ng sakit makasama ka lang, Ang unfair diba Janna? Walang nagbago sa pagmamahal ko sayo simula pa noon, I'm always here for you no matter what...pero...pero bakit ganun Janna? Bakit ngayon kailangan kita sa pinaka importanteng araw natin ay wala ka?---"

"Napaka-haduf mo! Anong klaseng tanong 'yon, ah?" "Ito naman, pinapagaan ko lang ang loob ng kakambal mo, eh. Matuto ka namang maki-ride, Silang! Hindi puro init ng ulo ang pinapairal mo." I let out a sigh. In my current situation, it's unlikely that anyone or even a group of clowns or magicians could lighten my mood. It feels like my world has truly lost its color. I lost them both. How sad. I sighed again. Fate can be so cruel; all the sacrifices I've made seem futile at this moment, like lighting a fire in the water.

Ngunit hindi na niya ako pinatapos. “Sorry?” ulit niya, mababa ang tinig pero ramdam ko roon na nanginginig siya sa galit. “You think a simple ‘sorry’ is enough for what you’ve done, Lorraine? You think saying sorry fixes this? You think your apology can undo the fact that my credibility, my image, my reputation in front of everyone, is now tainted because of your careless mouth?”

i said sobbing "𝐲𝐞𝐚𝐡 𝐛𝐮𝐭 𝐢𝐭𝐬 𝐧𝐨𝐭 𝐭𝐨 𝐥𝐚𝐭𝐞 𝐩𝐰𝐞𝐝𝐞 𝐦𝐨𝐩𝐚 𝐬𝐢𝐲𝐚𝐧𝐠 𝐡𝐚𝐧𝐚𝐩𝐢𝐧 𝐚𝐭 𝐦𝐚𝐠𝐬𝐨𝐫𝐫𝐲" ace said

"Oh wait, kailan ka pupunta dito sa office to hand your resignation letter and get all your stuff?" "One of these days." "Okay. Uh, hindi na ba talaga mababago ang desisyon mo?" "No." "Malulungkot ako best friend." Tanya's voice sounds pitiful. Alexa rolled her eyes again and sneered inside her heart. "So. You can find a new one nang hindi ka malungkot." "No. You are my best friend. And you're replaceable." Umangat ang kilay ni Alexa sa narinig. She wanted to vomit blood at Tanya's thick face. "Oh, right. I have to go now, Tan. I'm very busy."

mahina niyang sagot habang unti-unting iniinom ang gatas. "Don't apologize. Hindi mo kailangang humingi ng tawad sa pagiging biktima ng mga laro ko noon. Kasalanan ko ang lahat ng ito. Pero pangako... ang 'Don’t Lose This Too' ay hindi lang salita. I will sacrifice every share... every building... every single drop of Zubiri blood just to see you smile again," hinalikan ko ang noo niya... matagal... damang-dama ang bawat tibok ng puso namin na tila ba naging isa sa gitna ng panganib.

paki-usap nito at pinagdaop pa ang dalawang palad. Muli ay huminga siya ng malalim at napilitang lumabas. Siya ang nauna sa paglalakad. Agad namang sumunod si Menchi. Sa gilid ng kawayang bakod siya huminto. Sandaling namayani ang katahimikan sa pagitan nila at wala siyang balak na magsalita. "Kaye, I'm so sorry sa pagkakamaling nagawa ko sa iyo, sa inyo ng mga naisama ko roon. Alam ko na hindi ganoon kadali akong patawarin--"

wika niya. “All the lost are always found, Cous. I believe that being lost is matter of chances to look back about the life we lived. Baka minsan ay tayo lang din ang may kasalanan kung bakit pakiramdam natin na nawawala tayo. Now, you can really make a time with yourself, assert it and make an overview for what should happen next,” wika ng pinsan niya. “At least next time ay alam mo na kung paano ihahandle ang mga bagay.”

Huminga ako ng malalim, sinusubukan kong pakalmahin ang sarili ko sa gitna ng kaguluhan sa puso ko. "Mahal kita!" I blurt out, ang mga salitang bumubuhos sa akin na parang dam na sumasabog. "It kills me to be apart from you, to see you hurting like this. Bawat himaymay ng pagkatao ko, and I can't bear the thought of loss you. I'll be utterly lost if you walk away from me! I refuse to give up on us because deep down, I believe we can work through this together if you'll just give me the chance."