It's Your Loss Novels & Stories

“It doesn’t feel like the right thing. It just feels like… I’m stuck.” Umupo siya sa tabi ko at marahang ipinatong ang kamay niya sa balikat ko. “You’re not stuck. You’re grieving, not just him, but everything you lost. Give yourself time.” Bago pa ako makasagot, biglang bumukas ang TV sa itaas ng waiting area, at lumabas ang balita. Mula sa masiglang tono ng anchor, bigla itong naging seryoso at mabigat.

“You said once na love means staying even when it hurts. Ako ‘yun, Cyn. Ako ‘yung lalaking mananatili kahit lahat ng tama sa mundo sabihing mali tayo.” Tahimik. Walang sumagot, pero ‘yung luha niya, bumigay na. “Then why does it feel like I’m losing myself in you?” mahina niyang sabi. “You’re not losing yourself, baby. You’re finding the part that’s been missing all along.” Ngumiti siya, pero mapait. “You always know what to say.” “Because I meant it.” Niyakap ko siya—mahigpit, desperado.

LOSING someone important to you is generally considered one of the most traumatic and devastating experiences that a person can go through. The grief and sorrow can be overwhelming, and can affect a person physically, emotionally, and mentally. How much more kung parti ng pagkatao mo, inalagaan mo ng siyam na buwan sa tiyan mo tapos magigising ka na lang sa isang iglap, na malalaman na wala na ito?

hinahampas ko na Ang dib-dib nya pero nakayuko lang ito, Nakita Kong yumuyugyog na Ang balikat nito at Ang pagpatak nang ilang butil nang luha saking kumot. "I'm sorry babe! But.. but we lost him" him? Lalaki sya? Lost? No! Hindi ito totoo, pakiusap Kong panaginip lang to gisingin mo na ako. "NO! your just kidding right" pero umiling lang ito at nag Iwas nang tingin sakin.

Naalala ko kung gaano ako naging selfish kung tutuusin ay kaming dalawa ni Jorge ang naging damage sa mga nangyari nuon. "I'm sorry for your loss, Jorge. Di ko nagawang sabihin sa iyo ang mga salitang iyon dahil napuno ako nga pagkamuhi. Nakalimutan kong pareho lang tayong biktima at gaya ng Mama' di ko maibabalik ang Mama' mo" Dinala nito ang hawak nitong kamay ko at h******n. Tumayo ito ay tinabihan ako.

Kinailangan pa na mangyari ang mga nangyari upang matutunan namin at tanggapin namin ang aming mga pagkakamali. "Siguro nga ito ang karma natin. Pareho natin sila na niloko, kaya ang balik sa atin ng pagkakataon ay ganito rin kasakit. Masakit pala na makita ang mahal mo na hawak-hawak na ng iba. It should have been the both of us, but we lost that chance when we hurt them. And it was a mistake that I will regret all the days of my life."

Pero minahal ko siya. Totoo. Buong-buo. “You lost her,” sabi ni Isabella. Napangiti ako nang bahagya. “Maybe.” “Then what’s the point?” tanong niya. Napatingin ako sa labas. “The point…” sabi ko, mahina pero matatag, “is I won’t lose her the same way again.” Tahimik. Hindi niya maintindihan. At hindi ko na kailangan ipaliwanag.

“I’m giving you a way out. A way to survive.” “Survive?” napa-iling ako, napatawa ng mapait. “So, ang ibig mong sabihin, para lang akong… insurance policy?” “Damn it, Isla!” halos pasigaw na ang boses niya. Lumapit siya, halos dumikit ang mukha sa akin. “No. You are not an insurance policy. You are the only person I can’t afford to lose. Don’t you get it?”

Ang hirap pang mag-isip ng tamang palusot. Tumango ako. Kung pwede lang tumakbo na papasok sa unit ko ay ginawa ko na. Pakiramdam ko ay pulang-pula na ako sa kahihiyan. Mabuti na lang ay hindi niya na kasama iyong babae kung hindi ay mas lalong nakakahiya. Mas lalo kong mararamdaman na ang layo ko sa kan’ya. “That explains why you lost this,” aniya sabay kuha sa kan’yang bulsa ng cellphone ko.

I'm too broken to process things right now. Kasabay ng pagtingin ko sa oras ay nakita ko ang tatlong miss calls from Aria. Umupo ako sa kama, napahawak pa ako sa ulo ko dahil umiikot pa ang paningin ko. Kahit marami ang nainom ko kagabi ay hindi pa rin nito natakpan ang sakit at alaala na naramdaman ko kagabi. What does he mean sa 'I don't want to lose you', e siya nga 'yung bumitaw sa aming dalawa.