Its Complicated In Tagalog Novels & Stories

I said while eating some chips that is on our table "Sige nga, bro. How sure you are that Enna is happy with someone else? Can't you see that ikaw ang mahal ni Enna at wala ng iba, bakit ba hindi maiintindihan 'yun? Alam ko na mahal mo rin siya, bakit mo pa ba pinapahirapan ang sarili mo?"

Ysla “Anong ibig mong sabihin? Hindi ko ma-gets,” litong-lito kong tugon habang napapakunot ang noo. “Wala naman sigurong masama kung maging tauhan niya ang mga magulang ko. Magkapatid sila ng nanay ko at natural lang kung magtutulungan sila, ‘di ba?”

sagot ko. Tumango siya pero maya-maya lang ay nagtanong ulit. "Mahirap bang maging isang Natividad?" "Mai-experience mo rin 'yon," nakangiting sagot ko. Ayokong matakot siya kung sasabihin kong oo. Ayoko ko ring sabihin na madali dahil baka masyado siyang mag-expect at kapag naging mahirap ang sitwasyon o may pagdadaanan kami, sobra siyang maaapektohan.

Umawang ang labi ko sa sinabi niya. H-He likes me? Why? There is nothing to like about me. I mean, I'm me. Hindi ako kagaya ng ibang mga babae na maipagmamalaki sa lahat ng tao dito sa mundo. I have a disorder that only few people will understand. And I have a complex life. I don't him to drag with my mess.

Bakit ang sakit nang dibdib ko? "Ayos ka lang ba mahal?. Nananaginip ka kaya ginising kita. Masama ba ang panaginip mo?!. Ano ba ang napanaginipan mo?. Sabihin mo sa akin!." Abot -abot na tanong nito. Tinitigan ko si Rigor, ngunit hindi pa rin ako makapagsalita. Pinunasan ko ang luhang lumandas sa aking mukha. Umiiyak ako sa panaginip. Pero totoo ang mga luha ko. Pumikit ako para maalala ang mukha nang babae pero hindi ko na iyon matandaan pa.

Kiel Inip na inip na ako dito sa probensiya walang mga babae na mapaglilibang ko at walang bar na pwede puntahan narito lang ako sa bahay Ng tita ko. Kasama ko si lovely pero lagi itong NASA loob lang Ng kuwarto niya lalabas lang Kong magluluto o may kukunin lang sa labas. Bahay iskulahan lang din ito. Hindi nga ito nakikipag -usap sa akin.

Sabi niya sa akin. "Kinakabahan ako, kase I'm falling deeply in love with you when you smile," pangiting sabi ko pero sa totoo lang kinabahan ako, parang ang corny ko ata, pero I was just telling the truth. Maya-maya pa ay napansin kong namula ang mga pisngi niya, at hindi ako makapaniwala.

"Sa susunod, alagaan mo ang girlfriend mo, pre." I creased my forehead and looked at him confusedly. "What?" I asked. "Baka maagaw," huling sabi niya bago nag-lakad paalis. Maagaw? Tsk, naagaw na nga eh. ---- 💫

Hindi lang kasi simpleng away o samaan ng loob ang mayroon sa amin na gaya ng iniisip niya. “I’m sorry… kasalanan ko. Mali naman talaga na hindi ko ipinaalam sa `yo kung ano talagang klaseng pill ang ibinigay ko sa `yo. Alam ko kasi kung gaano ka ka-prudish at gusto ko lang naman talagang makatulong. But instead of helping, I think I just put you into a big trouble. Sorry talaga, girl. Alam kong hindi maaayos ng ‘sorry’ ko ang lahat. Pero puwede kitang damayan sa lahat ng pinagdadaanan mo ngayon. Umiyak ka lang kung kailangan. Baka makatulong maski paano.”

nakiusap siya sa akin at marahang naglakad na papalapit. Walong taon s'yang nanirahan sa ibang bansa kaya marahil hindi na siya sanay magsalita ng tagalog pero siguro naman naiintindihan niya pa rin kung tagalog ang sasabihin ko. "Wala na tayong dapat pag-usapan, wala na si mama at wala ka na ring babalikan pa, simula ng iwan mo kami kinalimutan ko nang may ama pa ako." matigas kong binitawan ang mga katagang iyon saka nagpasya na akong talikuran sila, patakbo ulit akong naglakad pabalik sa taas dahil ramdam ko ang pangingilid ng luha ko na hindi ko na makayang pigilan pa.