Jack's In The Sky Novels & Stories

Siniko-siko siya ng mga barkada niya na ikinalukot ng mukha niya, may sinabi siya sa mga to na ikinatawa nila. Ano kayang pinag-uuspaan ng mga to? Maya-maya ay iniwan ni Krio ang mga kasamahan niya at naglakad papunta sa gawi ko dala-dala ang tumbler at jersey niya. Nilingon ko ang katabi ko pero wala siya don. Asan nagpunta ang babaeng yun? " Sinong hinahanap mo?" " Si Jell" sagot ko Tinulungan niya ako sa paghahanap.

Kahit na narating na niya ang limitasyon ng lakas niya, hindi pa rin siya makapasok sa ninth rank. Wala siyang magawa kundi sumuko muna pansamantala. Umalis si James sa Mount Jade. Sa sandaling nakalabas siya sa palibot ng Mount Jade, hinarang siya ng isang lalaki. Mukhang nasa tatlompung taong gulang ang lalaki. Mahaba ang buhok niya at nakasuot siya ng cyan na damit. Kaagad siyang nakilala ni James. Siya si Sky.

Napagpasyahan niyang samahan ulit ito sa pagpalaot. Huminga siya nang malalim saka sumandal mula sa bangkang nasa harapan niya. Ang usapan nila ni Jack ay doon na lang magkita sa pinaghihintuan nito ng bangka. Marahil ay papunta na rin doon ang pinsan niya. He stared at the sky. Maaliwalas ang langit at nagliliwanag ang mga bituin. Hindi pa maiwasang sumagi sa isipan niya si Fiona habang naroon siya at nag-iisa.

We heard someone chuckle behind us kaya napatingin naman kami sa kung sino iyon. "Kuya Zeus!" "I haven't seen you this protective, Sky. It's my first time seeing you like this," the guy said with amused eyes. He looked at me and smiled so I smiled back. "Mukhang walang balak ang pinsan ko na ipakilala ako sa'yo kaya ako nalang ang gagawa. I'm Zeus. Sky's older cousin. Hindi na ako makikipag kamay sayo dahil baka hindi ako maka uwi ng buhay," he smirked at Sky.

Madali lang para kay Jackson iyon dahil marami siyang contacts at p’wede niyang gamitin ang personal helicopter kung kinakailangan. Jackson stood and looked up the sky. May hawak siyang sigarilyo habang nakatingala sa kalangitan. Papalabas na ang araw dahil nag-iba na ang kulay ng langit. Malapit na rin silang bumalik sa dalampasigan.

tanong ko. Hindi ako sinagot ni Jake. Malakas kong narinig ang theme song namin ni Jake na Everything I have. Kinabahan na ako. Napalibutan na kami ng mga sumasayaw na fire dancing. Napakaliwanag ang paligid. Nakita ko rin ang pagpapalipad ng sky lantern sa beach. Parang mga lumilipad ang mga iyon na lampara sa kalawakan. Nakita ko ang pangalan namin ni Jake na may puso sa gitna at inililipad ng mga sky lantern na ito. Napahawak ako sa dibdib ko sa sobrang ganda ng nakikita ko. Napakaganda ng paligid. Isang parang paraiso ang isla ng Boracay. Magical scenery, indeed.

Nailing na lang siya at sinenyasan na si Jack para umalis na. Jack and Clyde rode his private plane while Yuri, Tom and Tommy took the commercial flights. Those idiots who think that he was easily destroy, well, sorry to say but he's still alive. At ipapakita niya sa mga ito na maling tao ang kinampihan. Kailangan na niyang gumalaw bago pa tuluyang mawala lahat sa kanya.

It overlooks a panoramic view of the crystal-clear waters and stunning blue hues. The sky was clear and blue, as if someone had erased all the melancholy from it. In the middle of the sky was the blazing sun. It showed the reflections of its scorching and splendid beauty. Because of the white t-shirt he was wearing, the beam of the sunrays threw themselves over Jacques' body as though he were glowing in the sun. My head shook. I had to keep my eyes off him.

Oh, my darling, hindi kita iiwan. I caressed his hair with a smile on my face. We stayed like that for a couple of moments before we decided to settle down and eat. Napakaganda ng tanawin sa itaas. The skyscraper is fascinating, and the wind is not upsetting. Dito, kitang-kita ko ang mga ulap at ang kaliwanagan ng gabi. Day or night, the skies look pretty, just like the man in front of me who never fails to surprise me.

We stood there until the sky turned violet. Until the stars began to blink in the same rhythm—three short, one long, three short ulit. Jake’s POV Somewhere in the code, I smile. Because I know they’ll be okay. The world doesn’t need saving anymore. It just needs remembering. And if ever they forget— I’ll blink again. Three short. One long. Three short. The afterglow never dies.