Novel & Cerita Japan In Tagalog

usisa niya pa. “Nasa Japan po sila, ngayon. Nandito po si Jacob kasi nagprisinta po siyang samahan kami dito sa bahay habang wala sina Daddy at Mommy.” paliwanag ko. “Ah, ganon ba? Baka naman may ginawa kayong kababalaghan kaya nilagnat yan ah!” malisyoso niyang bulalas. Nag-init naman agad ang aking pisngi.

seryosong sagot ko Napanasin kong napangiti naman ito. Pagkatapos noon, hinawakan niya ako sa aking kamay "No worries, ako ang bahala." sambit niya. "A-ano ang-----" "Let's go! Sa bagahe, mabilis lang masolusyonan iyan. Maraming shopping center sa Japan at doon ka na lang mamili ng mga gamit mo.'" seryoso niyang sambit. Wala na akong nagawa pa kundi ang magpatianod na lang

mahabaging langit, pupunta kaming Japan? "Yup, pupunta tayong Japan. Gusto kong doon idaos ang kasal ko kay Lian, lalo pa't paboritong bansa niya ang Japan. Tatagalogin ko na, in case hindi mo maintindihan." Kalmado niyang pahayag saka naupo sa single sofa. "P-Pero, Sir. Wala akong Visa, o kaya Passport." Talima ko tungkol sa mga requirements na wala ako. Meaning, hindi ako makakalusot sa airport, at mas lalong hindi ako makaka-apak man lang sa Japan!

Hindi ko na napigilan at nagtanong nalang ako. "Hindi ito probinsya, hija. Pasensya na dahil sinabihan ako na 'wag raw ipaalam sa'yo kung anong lugar 'to. 'Wag kang mag-alala dahil nasa bansa parin naman tayo," sagot n'ya. Alangan namang makarating kami ng Korea o Japan gamit lang ang kotse, sisipain ko 'tong si manong e. May nalalaman pa silang 'wag ipaalam sa 'kin 'yong lugar?

“May masalimoot ka bang nakaraan para maging ganito ka?” Nabalot at napuno ng mga panibagong katanungan ang isipan ni Leigh. Habang patuloy na nagkukrus ang kanilang landas ni Kenji ay patuloy niyang nakikita ang halimaw nitong pagkatao at the same time ay nakikita niya kung gaano ito kalungkot at naghihirapan. “Sino ka ba talaga Kenji Shaunn Delos Reyes?”

Dad ko ay isang hapon. Nabuntis niya si mama noong nasa Japan ito bilang entertainer. Umuwi si Mama na hindi alam na buntis pala siya. Kaya apelyido niya ang gamit ko. Ito na lang na malaki na ako na nakilala ko si Papa. Mayaman si Papa dahil sa sipag at tiyaga. Nagkabalikan na rin sila ni Mama. Kaya si mama paroo't parito sa Japan para alagaan si Papa dahil matanda na rin ito. Speaking of Japan, puwede akong pumunta roon magbakasyon at the same time doon na rin magpalyposuction...

Iba naman ang kwarto na nakuha nila mommy and daddy. “Are you happy?” tanong ni kuya. Humiga rin siya sa kama at tumabi sa akin. Nakatutok ang paningin ko sa kisame habang nakangiti. “Masaya kuya, thank pala for making my dream come true na makapunta sa ibang lugar at ngayon from Philippines ay nasa ibang bansa tayo at ito ang Japan. Kaya, sobra-sobrang salamat sa mga pinaparanas mo sa akin.” Napangiti ako na sinasabi ko yon sa kanya.

Dinala nya ako sa bahay kung saan sya tumitira at bukod saakin ay meron rin pala syang ibang kasama. The house is quite big at malinis rin ito, pati ang lahat ng mga gamit ay nakaayos rin kaya hindi ako nagsisi na sumama ako sakanya at tumira doon. It's been 3 months since I started living in Japan and I'm not planning to go back to the Philippines... yet. I don't actually want to return to the Philippines anymore pero alam kong babalik at babalik parin ako doon, ang kaso ay matatagalan nga lang.

natatawa kong sabi at ‘di pa rin nagpapaawat ang luha ko sa pagbagsak. “Carly, please ‘wag ka naman umiyak. Koreano lang ‘yon ako totoo. Totoong nagmamahal sa ‘yo. Hindi tulad no’ng koreanong iyon na hanggang telebisyon mo lang nakikita,” nakabusangot niyang sabi habang pinupunasan ang aking mga luha. Hindi ko alam kung tatawa ba ako o maiinis sa kan’ya. Para kaming ewan na matanda na may isip bata.

Tumango tango niyang sambit. "Hapon ka pero mas fluent ka magtagalog kaysa pinsan mo no?" puna ko kasi madalas ang conyo ni Rare. Hindi maaring hindi magsamot ang tagalog at Ingles sa isang sentence. "Yeah, mas laking Pilipinas kasi ako Kumpara kay Rare. Half japanese lang rin naman ako eh. Nga pala dont say this to Rare. Please?"ngumuso siya at nag pauppy eyes.