Japan In Tagalog 소설 & 이야기

Sa Japan kasi ay litrato lang nila ang inaalayan namin at niyuyukudan bilang paggalang. Mayamaya ay nagbigay-pugay na rin sila sa mga puntod, and I did the same, maliban kina Kuya at Dad. Matapos naming magbigay ng pugay ay napatingin din ako sa mga kasama ko nang tumingin sila sa akin. “S-sorry po, nasanay lang ako sa Japan kay Papa. Palagi po kasi naming ginagawa ito,” agad kong humihingi ng paumanhin, saka ako napakamot sa ulo ko.

Ganito pala talaga kaganda ang Japan. "Para saan naman po yan?" curios na tanong niya habang naka hilig ang ulo ko sa balikat nito. "For the love, happiness and everything po na binbibigay mo sa akin at sa mga bata. Akala ko din 'di mo ako mahal. At akala ko rin-- 'di ko na siya pinatapos mag salita pa. Tinakpan ko ang bibig niya nang daliri ko.

Maliit lamang iyon na dalawa o tatlo ang kayang ilulan. “Saan tayo pupunta?’, ngumuso ako habang pilit na hinuhuli ang mga mata niya. Kakaiba ang mga mata niya ngayong araw at hindi ko din mabasa kung anong pinaplano niya. Iiwan niya ba ko rito saka siya uuwi na ng Pilipinas? Hindi naman siguro. I never been in Japan before dahil for me , Japan is for couples only. Pero does it mean, we're couples? For real?

Agad naman tumango si lera. "Tama ka,klea.Dapat nating makasiguro kong tunay nga ang narinig mo -dahil hindi ako papayag na mapunta sa Japan.Alam nating lahat ang pagkatao ng mga hapon-masyado silang wild sa kama at mapanakit.Baka hindi na ako makabalik pa Kay tatay ko nang buhay kapag nangyaring ipadala ako sa Japan."malungkot niyang ani Sakin.

KANABATA 36 KITANG-KITA ko kung gaano kasaya si Eli nang sinalubong nito si Arken sa labas ng bahay. Nakatunghay ako sa bintana nang marinig ang sasakyang tumigil sa labas. Marami itong mga dala, ang iba ay kinuha pa ni Jela sa sasakyan, mga kailangan namin dito sa bahay. Gusto kong bumaba para samahan sila ngunit may pumipigil sa akin lalo't hindi naman naparito si Arken para sa akin kung hindi ay para sa mga bata lang. Hinaplos ko ang impis pang tiyan, tila sinasabi sa buhay na nasa sinapupunan na nandito ang kanyang tatay.

"I'm in Japan." Parang siyang binuhusan ng malamig na tubig sa narinig. "J-Japan?" "Yes." Huminga uli ito nang malalim. "Babalik din naman ako kapag okay na si Daddy. I'll be back in a couple of days, I promise. Hindi ko lang talaga maiwan si Daddy. Ang kapatid kong si Nali naman wala pa, perc pauwi na siya. But still, I'm worried. I have to stay here for a while, baby."

Agad ko siyang nilingon na nasa backseat. "Yes, Zaria?" "What is apo?" "Apo is a grandchild in Tagalog." Kumunot ang noo niya sa akin. Alam ko may hindi na naman siya maintindihan sa mga sinabi ko. "What is Tagalog?" "Tagalog or Filipino is Mama's language." "Ah, okay."

Tanong ni Kira Tumango ang matanda at ngumiti. "Sige po, ito na lang." saad ni Kira Binayaran ko naman ang story book at nag pasalamat kay manong. Ilang minuto napuno na rin ng pasahero ang jeep at umandar na ito. Huminto kami sa school ni Kira. "Oh dito nalang ako sa gate ha." Paalam ko kay Kira "Okay, shoo shoo na." Sabi ni Kira. Aba't—

"i can't forget that day when she said that the game was finally over and it's time for her to let you go coz you are finally happy with your family..that she already lost you.,masaya kana daw sa lalaking mahal mo, masaya kana daw sa pamilya mo" Umiling iling na ako. Ang lakas na ng iyak ko. Pinagtitinginan na kami ng mga tao. Nasasaktan na ako at hindi ko na kayang pakinggan pa ang iba pa niyang sasabihin. Baka tuloyan ko ng hindi mapatawad ang sarili ko kapag may narinig pa ako. Ayaw ko na..

Sunod-sunod kong tanong sa kanya. "Tss. Bakit naman hindi ako marunong magsalita ng tagalog? Eh, nakakaintindi nga ako hindi ba? so, it means I can understand and speak too, I can do both. Tss." Sabi ng pabidang lalaki. O____O