Japanese Name Letter の小説・ストーリー

Tila humantong sa mas maraming tanong kaysa sa mga sagot. "So kailangan natin maghanap pa. Wala pa rin tayong ideya kung ano ang dalawang letter na narito at ang apat na number." "Maaaring initial name 'yan. P'wedeng pangalan ng tao o anuman." "Kung gagamitin nila ang kanilang company id number madali silang makikilala. Pero p'wede silang gumamit ng ibang pangalan o dummy."

Anong ibig niyang sabihin? "Ha?" His lips curved into smile. "Bakit nakasulat pa rin ang pangalan ko dito?" Nanlaki ang mata ko. What?! "H-Hoy! H'wag ka ngang magbiro ng ganiyan," suway ko. "ジャービス." "H-Ha?" Ibinaba niya ang notebook ko sa lamesa bago malokong ngumiti. "That's my name written in Japanese, right?"

Sumagot si Reuben habang nakangiti, “Hindi iyan English. Iyan ang Roman spelling ng Japanese letters. Ang tatlong letra, I-T-O, kapag binasa sa Roman sound ay mabibigkas bilang ‘Ito’.” “Yi-to?” Napasimangot ang assistant. “Ano ang ibig mong sabihin, Mr. Reuben? Kakaiba ang salitang binigkas mo.” Matapat na sumagot si Reuben, “Mukhang hindi mo pa nasasaksihan ang reyalidad ng mundo. Ang tatlong letrang iyan ay kumakatawan sa pinakamakapangyarihang pamilya sa Japan ngayon, ang pamilya Ito. Ibig sabihin sila ang may-ari ng aircraft na iyan.”

Sa kanilang apat maliban kay Gino parang siya ang pinakamabait eh! "Sussss s****p! Huwag kang maniwala sa kanya Princess dahil kuripot iyan! Here...I have something for you din! Binili ko pa iyan sa Japan at kahit na may mga business meetings pang naka line up sa akin talagang umuwi ako para makita lang kita! Ang ganda pala talaga ng pamangkin ko!" nakangiting sagot naman ng isa pa sabay abot din sa akin ng pasalubong niya! Nakapaper bag din na may japanese letters na nakasulat! Halatang galing pa din talaga sa Japan ang regalo niya para sa akin "Thank you po ang nice to meet din po Uncle---" pabitin kong bigkas dahil sa totoo lang nakalimutan ko ang pangalan niya! Mahaba ang kanyang buhok n

Mabilis niya itong kinuha bago binasa. To my Komasan girl, This is my welcome gift to you. I hope you love it. Mahal 'yan! Legit na galing sa Japan kaya ingatan mo. Your Handsome Senior, Kino. Napailing siya bago ngumiti. "Ang matanda na iyon, baka peke 'to. Japan daw. Hmp." Binuhat na niya si Komasan bago tumingin sa kabilang mesa na puro asul ang makikita. May mga design na clouds at stars. Nakasulat naman ang pangalan na Kino Lorenzo De Vera.

Parang nagpapanic si Rence kaya kahit tawang-tawa sa anak, pinilit niyang tumigil sa pang-aasar dito. "Iyon nga. Kasi sila, name nila iyon. Eto si letter A, iyon ang name niya. Ganoon din si Letter B. Kawawa naman sila kapag kinalimutan mo ang name nila. Ikaw, malulungkot ka kapag nalimot ni Mama ang name mo, right?" Tumango-tango si Rence. "Tatandaan ko name nila? E ang dami-dami po."

Kumunot ang noo ko nang hindi ko mahanap ang pangalan niya. "Caceres, it's my Mom's surname. Hindi pa nap-process ang pagpapalit ng surname ko," napatango ako sa sinabi ni Rhys. I typed his name on the search bar and it shows his name. I clicked it and I type my name at the end of the letter. I also signed it then saved it. Kumuha ako ng hard copy ng letter.

I raised an eyebrow, teasing him. "Because I was so ashamed of myself. For protecting the wrong woman, and just for being an asshole. I'm sorry," he said, his voice almost too quiet. I stared at him, taking a deep breath. The weight of his words felt heavier than anything he had ever said before. "Well, I read the letter," I began, shifting my gaze. "What does aishiteru mean?" He froze for a moment, his eyes wide. "N-nothing. Just a Japanese phrase."

Bahagya lang niyang inangat ang baso. “Shuō.” (Go ahead.) Binuksan ng assistant ang folder. Isa-isang lumabas ang mga pangalan—kasabay ng unti-unting pagbabago ng ekspresyon ni Lixin. “Mr. Kenshin Takahashi,” panimula ng assistant. “Tā shì Ichiro Takahashi de dìdi—Rìběn zhùmíng qǐyè jiā, yǔ Ellison jiāzú yǒu guójì hézuò.”

Kahit mabigat ang gown ko, kahit medyo sumasakit na ang paa ko sa heels, hindi ko ipinakita. Because they matter. May isang batang lalaki na halos umiiyak habang inaabot sa akin ang maliit na notebook. “Ate Ralia… puwede po autograph?” Tinanggap ko iyon. “Anong name mo?” “Jasper po.” “Jasper,” sabi ko habang nagsusulat. “Dream big, okay? I’m proud of you already.” Napahagulgol siya. “Salamat po!”