Jose Rizal Letters Novels & Stories

Malakas maka- Araling Panlipunan theme ang building na ito! Napatingin pa ako sa nakasulat roon. Goodbye to Leonor This literary piece gives an insight into the romantic relationship of Rizal and his beloved, Leonor Rivera. The two met when in the province of Dagupan when Rivera was only 13-years-old. Rivera’s parents were not in favor of their relationship and though distance separated them, the two kept in touch by sending letters and photographs to each other. Rizal later found out that her lady love would soon tie the knot with Henry Kipping, and the news definitely disheartened him. The lonely, heartbreaking feelings he felt, resulted in this melancholic poem.

Sorry na. Kinuha ko ang nalaglag na dalawang Card saka napasandal lamang sa balikat niya. Binuksan ko ang isa at yun, Christmas Letter niya sa akin. Parang kasalanan ko din naman ito kung bakit mas sulat na lang ang ibigay sa akin dahil yun ang advise ko sa kanya para kay Elaine. My Dearest Zhia… Ayieee! Yung tatlong words pa lang na yan. Halatang possessive na. Bugbug sarado na ako ng pagmamahal niya.

Huminga ng malalim si Renese at saka muling kinuha ang tinago niyang dedication letter bago iyon buksan para basahin. For my wife, A beauty as rare as these roses. PS. I’ll pick you up to your office at 8PM. -Z

She smiled sweetly and it warm my heart. Tumayo na ako at saka hinawakan ang kamay ni Rizalyn. Bahagyang natawa agad siya. "Soon, Mama. Don't worry. Aayusin ko lang ang iilang mga papelis tungkol sa pagkatao ko. Rinig ko pinabago na ni Papa ito noon. Pero wala pa kasi ang resulta. Ang taas ng proseso nito sa Pilipinas, Mama. Pero huwag po kayong mag-alala. Hindi po ako tatakbo. There's no way I will run away from Nestor." Tawa niya, at mahigpit siyang humawak sa kamay ko.

nangingiwing sabi pa nito habang pinagpupunit-punit ang kapirasong pilas ng notebook na ginawang love letter ng manliligaw nya sa kanyang harapan nya na hindi naman nya pinapatulan. Hindi nya malilimutan ang paglalahad ni Rafael ng pagkagusto sa kanya nang isang beses ay naiwan silang tatlo sa kanilang bahay, umalis ang kanyang ina at ang baby pang si Jim para magpabakuna.

“Sa probinsya ng Rizal ako lumaki hanggang mag sampung taong gulang ako. After noon, nagpalipat-lipat ako ng bansa. Bumalik ako sa pamilyang Santillan noong fifteen years old ako… at bago ako mag seventeen, ipinadala ako sa Africa.” Napatingala si Isabela. Takang hindi siya makapaniwala sa mga nalaman niya mula kay Rafael. Hindi niya maitago ang pagkalungkot at maraming tanong sa isip nya—paanong ang kasing yaman at kilalang Rafael ngayon ay may ganitong mga pinagdaanan sa buhay. “Ha?” “Mrs. Santillan,” patuloy niya, “mas mahirap ang mga pinagdaanan ko kaysa sa naiisip mo.”

Wake up and let's eat breakfast together. Your husband, Mr. Valezarte. My heart skips a beat as I read this letter. Pinakalma ko muna ang sarili ko dahil mukhang hindi ma tama itong nararamdaman ko. Inayos ko ang sarili ko bago ako lumabas. Nakita ko si Roman na abalang tinitignan ang view mula sa bintana. "Thank you for the flowers," sabi ko. Nang balingan niya ako ng tingin ay nakita niya ang maayos kong pananamit at ang hawak kong bigay niyang bulaklak. "Let's eat breakfast."