Jose Rizal Letters Novels & Stories

Aniya dahil ang mga ganitong klase ng misyon ay kailangan nilang magsulat ng goodbye letter in case na may mangyari sa kanila sa misyon nila. Napabuntong hininga na rin si Railey at idinaan na lang niya sa tawa at biro. “Bakit? Takot ka bang mamatay?” nang-aasar niyang tanong kay Max. “Gago ka talaga,” sagot sa kaniya ni Max na natatawa na lang din. “Captain Sanchez, ito na po yung mga kailangan niyo.” Agaw atensyong wika ng isang lalaki. Dala-dala niya naman ang ilang bondpaper, envelope at mga ball pen.

Napakalakas ng ihip ng hangin na parang may sumisigaw—mas nakakatakot pa kaysa sa bagyong tumama sa Rizal noong nakaraan. Halos lumabas ang puso ni Jazz sa kanyang dibdib. Tinawagan niya uli ito agad. Walang sumasagot. Mabilis siyang nag-type ng message habang mabilis ang tibok ng puso. [Z, huwag kang gumawa ng kahit anong masama. Isipin mo naman ang pamilya mo.] Matapos itong i-send, natigilan siya.

"DEAR LANCE Alam kong sa mga sandaling ito habang binabasa mo ang sulat ko sa iyo ay siguradong wala na ako. Anak patawarin mo ako sa lahat ng ginawa kong kasalanan sayo. Patawarin mo ako sa nagawa ko kay Amara at sa gulong ginawa ko sa pagitan ninyong dalawa. Sorry anak dahil imbis na suportahan kita ay ako pa ang nagsilbing hadlang sa iyong kaligayahan. Alam mo anak sa lahat ng naging babae ko ang Mommy mo ang pinakamamahal ko, kaya ng malaman kong iiwan na niya ako ay kinulong ko ito sa hidden place ko sa Rizal. Hindi ko kinayang isipin na iiwan niya ako kaya binuntis ko siya, natakot lang ako ng makita ko itong wala ng buhay. Bata pa ako nuon, madaming pera, lulong sa pinagbabawal na gam

And I regret that I've been a coward and I didn't confess that I like you. Agad kong cinrumpled iyong card at lumabas para itapon ito then ginala ko ang tingin ko sa labas kung nandito siya pero wala. Dalawa lang ang magpapadala ng ganyang format ng letter. Either Lino or Romano at sulat kamay iyon ni Romano.

"This is Riza's Diary. Hindi ko alam kung may iba pa siyang diary o nagsisinungaling ka lang talaga na nasayo ang diary ni Riza." Bumuntong hininga ako. "I really don't know either. When I get back to Manila, Ipapakita ko sayo ang Diary niya na nasa akin." Pagsisinungaling ko sa kaniya. Paano nakarating sa kaniya ang diary ko? Ang alam ko ay naiwan iyon sa dati naming tinitirhan sa Sitio San Lorenzo. How come na nasa kaniya na ngayon iyon?

malambing na sagot ni Luis habang nakatuon pa din ang tingin sa daan. "Blessie, if you want to ask something. Just ask me" biglang sabi ni Luis. "Ano namang itatanong ko sayo?" sabi ni Blessie. "Anything" maikling sagot ni Luis. "Okay. What can you say about Jose Rizal?" nabigla si Blessie sa itinanong kay Luis. "Seriously, Blessilda?" tanong sa sarili nito. Parang gusto na niyang lumubog sa kinauupuan. Nanlaki naman ang mga mata ni Blessie ng marinig ang malakas na tawa ni Luis.

Hindi tuloy matukoy kung natatawa o sadyang nang-aasar ang Ginoo. Kaya naman ay si Rizza na ang naglapag sa folder na ipinadala sa kanila ni Santiago. "Here, take a look on it, bayaw. Ipinabigay iyan ni Santiago sa amin. Iyan daw ang ipinagawa ng mga barako mo kaya't hindi siya isinama sa kanilang lakad." Maingat niyang inilapag sa lamesang nandoon ang folder.

Natigilan ako nang mapansin ang isang sulat. Shit. It's Rina's letter. Nakalimutan kong basahin. I gulped and opened it gently. Hindi ko alam kung matutuwa ba 'ko kapag nabasa ko na ito. Nang tuluyan ko nang mabuksan ay bumungad sa akin ang malinis at magandang sulat kamay ni Rina. I smiled when I noticed the flowers around it. Dear Ate Miona,

Mula sa kakaunting liwanag sa lamparang nasa kan'yang tabi ay sinikap niyang ipagpatuloy ang pagbabasa sa pag-asang isa lamang itong biro na siyang inaasahan niyang malalantad sa pinakadulo ng sulat. “Batid kong hindi mo rin ginusto ang kasunduang ito kung kaya’t aasikasuhin ko ang lahat upang pormal nating mapawalang-bisa ang kasal. Mateo Villamarquez.” Kasabay ng pagbanggit niya sa pangalang iyon ay ang pagdausdos ng papel mula sa kan'yang kamay. Paulit-ulit siyang napailing, hindi tuluyang naniniwala sa nilalaman ng sulat. Labis-labis na tiwala ang ibinigay niya kay Mateo at hinding-hindi ito madaling mawawaglit nang dahil sa isang sulat. .

At parang tumuyo ang aking lalamunan. "Ang ibig kong sabihin-" Napatigil ako sa pagpaliwanag nang magsalita siya. "Sige at magpapadala na lamang ako ng sulat para sa iyo sa inyong kampo Kung sakaling may malaman ako tungkol kina mang Jose. Hanggang sa muli kaibigan, ako at aalis na dahil hindi ko gustong masira ang iyong misyon," Malungkot na tumalikod so Manuelo sa akin at naglakad papalayo. Biglang dumami ang tao kaya nawala na siya sa aking paningin.