Jose Rizal Letters Novels & Stories

Aniya dahil ang mga ganitong klase ng misyon ay kailangan nilang magsulat ng goodbye letter in case na may mangyari sa kanila sa misyon nila. Napabuntong hininga na rin si Railey at idinaan na lang niya sa tawa at biro. “Bakit? Takot ka bang mamatay?” nang-aasar niyang tanong kay Max. “Gago ka talaga,” sagot sa kaniya ni Max na natatawa na lang din. “Captain Sanchez, ito na po yung mga kailangan niyo.” Agaw atensyong wika ng isang lalaki. Dala-dala niya naman ang ilang bondpaper, envelope at mga ball pen.

Hindi tuloy matukoy kung natatawa o sadyang nang-aasar ang Ginoo. Kaya naman ay si Rizza na ang naglapag sa folder na ipinadala sa kanila ni Santiago. "Here, take a look on it, bayaw. Ipinabigay iyan ni Santiago sa amin. Iyan daw ang ipinagawa ng mga barako mo kaya't hindi siya isinama sa kanilang lakad." Maingat niyang inilapag sa lamesang nandoon ang folder.

And I regret that I've been a coward and I didn't confess that I like you. Agad kong cinrumpled iyong card at lumabas para itapon ito then ginala ko ang tingin ko sa labas kung nandito siya pero wala. Dalawa lang ang magpapadala ng ganyang format ng letter. Either Lino or Romano at sulat kamay iyon ni Romano.

"This is Riza's Diary. Hindi ko alam kung may iba pa siyang diary o nagsisinungaling ka lang talaga na nasayo ang diary ni Riza." Bumuntong hininga ako. "I really don't know either. When I get back to Manila, Ipapakita ko sayo ang Diary niya na nasa akin." Pagsisinungaling ko sa kaniya. Paano nakarating sa kaniya ang diary ko? Ang alam ko ay naiwan iyon sa dati naming tinitirhan sa Sitio San Lorenzo. How come na nasa kaniya na ngayon iyon?

Natigilan ako nang mapansin ang isang sulat. Shit. It's Rina's letter. Nakalimutan kong basahin. I gulped and opened it gently. Hindi ko alam kung matutuwa ba 'ko kapag nabasa ko na ito. Nang tuluyan ko nang mabuksan ay bumungad sa akin ang malinis at magandang sulat kamay ni Rina. I smiled when I noticed the flowers around it. Dear Ate Miona,

Mula sa kakaunting liwanag sa lamparang nasa kan'yang tabi ay sinikap niyang ipagpatuloy ang pagbabasa sa pag-asang isa lamang itong biro na siyang inaasahan niyang malalantad sa pinakadulo ng sulat. “Batid kong hindi mo rin ginusto ang kasunduang ito kung kaya’t aasikasuhin ko ang lahat upang pormal nating mapawalang-bisa ang kasal. Mateo Villamarquez.” Kasabay ng pagbanggit niya sa pangalang iyon ay ang pagdausdos ng papel mula sa kan'yang kamay. Paulit-ulit siyang napailing, hindi tuluyang naniniwala sa nilalaman ng sulat. Labis-labis na tiwala ang ibinigay niya kay Mateo at hinding-hindi ito madaling mawawaglit nang dahil sa isang sulat. .

At parang tumuyo ang aking lalamunan. "Ang ibig kong sabihin-" Napatigil ako sa pagpaliwanag nang magsalita siya. "Sige at magpapadala na lamang ako ng sulat para sa iyo sa inyong kampo Kung sakaling may malaman ako tungkol kina mang Jose. Hanggang sa muli kaibigan, ako at aalis na dahil hindi ko gustong masira ang iyong misyon," Malungkot na tumalikod so Manuelo sa akin at naglakad papalayo. Biglang dumami ang tao kaya nawala na siya sa aking paningin.

“I’m sorry, Daniel…’’ I whispered, his name rolled off my tongue, Hindi siya umimik. “Nagpadala ako ng mga sulat sa’yo. Pero nakaaddress sa nanay mo…” Kay Jessica De Guzman. Ang babaeng matapobre, at kung tignan ako mula ulo hanggang paa ay parang hindi ako nabibilang sa mundo niya. Isa lamang akong dumi sa paningin niya.

Baka bagong laro 'yan ng pambata. "Hindi, ano ba 'yon?" Narinig ko namang tumawa si Axciel sa sagot ko. "Mommy, ikaw si Rizal at kami ang soldiers," nagtaka naman ako sa sinabi ni Axciel. "Oh tapos?" "Oh tapos? Mommy, ano bang ginawa ng mga soldiers kay Rizal?" "Binaril patalikod?" "Exactly!" Sigaw niya. Nanlaki ang mata ko dahil sa sinabi nito! Tatakbo na sana ako ay pinagbabaril na nila ang likod ko! Mga putang*na! Ang hina ng utak ko!

ani ko. Nagpaalam siya at naglakad palayo. Sinara ko na ang pinto at tiningnan ang sobre. Nilabas ko ang letter doon. Tumaas ang kilay ko nang mapagtantong scented paper 'yong pinagsulatan ng letter. ~~~ Rishel,