Jose Rizal Letters Novels & Stories

Heto nga at wala pa man kuntodo iwas na sa kanya. Ika nga ng kanyang mga kaibigan si Rafael raw ang version ni Jose Rizal sa makabagong panahon. Makaluma na ay napaka-konserbatibo pa. Kaya't imposible ang iniisip niya na unang magluhog ng pag-ibig sa binata, baka ma turn-off lang daw ito sa kanya.

Huminga ng malalim si Renese at saka muling kinuha ang tinago niyang dedication letter bago iyon buksan para basahin. For my wife, A beauty as rare as these roses. PS. I’ll pick you up to your office at 8PM. -Z

Pero nanatiling matigas ang tingin ni Ryu. Tahimik siya. Hanggang sa may binato siyang isang envelope. Tumama iyon sa paanan ko. Unti-unti itong bumukas... may mga papel na nakalabas na, at mula roon, nakita ko ang nakasulat: Madelaine Leonore Salvatierra.

“Anong sabi sayo noong ibinali mo?” “Salamat” “Oh eh bat parang di ka kuntento sa pasasalamat nya. O baka naman gusting mong ikiss ka pa sa pwet” At tumawa pa sya ng tumawa bago tuluyang umupo sa pwesto nya. At nagsimula na ang una naming klase. “Since our topic is all about Life and Works of Rizal and you need to do so much activities and readings, I will allow you to do it by pair” saad ni Prof. Acuzar

It was Poppy’s. My heart pounded as I unfolded the letter. Napalunok ako dahil hindi ako puwedeng magkamali. Halata pa sa sulat niya na nanginginig ang kamay niya dahil sa ayos ng mga letra. And the first six words, though simple, hit me like a punch to the gut. Dear Kuya Faith at sa lahat,

“Parang… importante.” Tumango si Rohan, iniabot ang isa niyang kamay. “Oo. Lumang liham ng Villarreal patriarch… ang tatay ng pamilya. Siguro, may paliwanag kung bakit kami naipit sa ganitong sitwasyon.” Pinaghiwalay nila ang waks at dahan-dahang binuksan ang papel. Ang sulat ay malinaw na isinulat, may halong pag-aalala at awtoridad sa bawat linya:

Lihim akong napmura at akmang lalabas na ako ng kwarto para hanapin siya ay napansin ko ang isang nakatupi na papel na nasa ibabaa ng nightstand. Did she leave me?! Dahan-dahan akong lumapit sa nightstand at nanginginig ang mga kamay ko habang kinukuha ang papel. Umupo ako sa kama at dahan-dahang binuksan iyon. Dear Rhys, Hi, I'm writing this letter to say goodbye, Rhys. I have a heavy heart while writing this letter. It's hard for me to let you go but I can't bear to watch you lose your concentration on your studies. I can't bear watching you stain your clean record for me that's why I decided to leave you. I know I'm selfish but in doing this for us.

Mukhang safe naman iyon kaysa mamatay ako rito sa kinauupuan ko dahil naubusan na ng hangin. “Kung anu-ano kasi ang sinasabi mo r'yan para lang mapadali ang role mo,” asik ko agad sa kanya nang makabawi. “Thank you sa tubig mo pero no. Ikaw pa rin si Jose Rizal sa roleplay.” Napahalakhak ulit siya. “Oy, huwag mo na akong gawing Rizal, please. Ayoko nang maraming sasabihin. Mahina ako sa memorization.”

Kundi dahil sa bigat ng damdaming matagal na niyang kinikimkim. Napatingin siya sa drawer. Dahan-dahan niya itong binuksan. Andoon pa rin ang luma niyang ballpen, at ilang pahina ng stationary na ginamit niya noon sa therapy. Isa-isa niyang binunot ang papel, huminga nang malalim, at saka nagsimulang magsulat. My Dearest Renzo, I don’t know how to begin this letter. I’ve written it over and over again in my head, but it always ends in tears—silent admissions to myself that I’m not brave enough to face you.

Masayang saad naman ni Lolo rito. Agad na ngumiti sa akin ang lalaking tinawag na Elias. "Ikinalulugod kong makilala ka, binibini." Bati nito sa akin at halos matulos naman ako sa kinauupuan ko dahil sa lalim ng salita nito. Pakiramdam ko ay kausap ko si Jose Rizal. Ngunit kung tutuosin ay mas matanda pa ito kaysa kay Jose Rizal kaya dapat ay hindi na ako magulat pa.