Jose Rizal Letters Novels & Stories

Nalilito ako, sasabog na ata ang utak ko sa mga sinasabi niya. "Bata pa lang magkakakilala na kami nila Valeria at Renna. Naglaro kaming tatlo at kung sino ang matatalo ay magpapadala ng sulat sa pangalan na makikita namin sa librong talaan ni padre Josefio. Si Renna ang natalo, dahil sa kasunduan hindi niya pwedeng ipaalam sa padadalhan ang pangalan niya at doon namin nakita ang pangalan ni Florence, nag-aaral ito sa Maynila noong mga panahong ito. Lumipas ang ilang araw, tumugon ito sa sulat ni Renna. Hanggang sa palagi na silang nagpapalitan ng sulat. Isang araw, natanggap namin ang huling sulat na nagsasabing pupunta siya rito at gusto niyang isuot ni Renna ang kwintas na ito bilang tand

Patong-patong na problema ang nangyayari ngayon. Napahinto kaming lahat ng biglang tumunog ang laptop na gamit ni Lance, may ipinamahagi sa aming papel si Justin na agad kong binasa. Nakasulat dito ang mga huling misyon na nagawa, nagawa na rin n'ya ang letter na ibibigay sa executives para sa pagdadahilang matatagalan bago makabalik si Ranz. "Lance Bakit?"

Mas lalong nagulat si Zahara nang tuluyan niyang makilala at maintindihan ang estado at katauhan ni Hector. "Look at all these shits," hinagis ni Renz ang ilang envelope sa ibabaw ng lamesa. "Napupuno na ng admission letters ang mailbox natin. Wala ka bang balak pumili kung saan mo ipapasok si Kaizer?" Zahara looked at her brother with a dead look. "Do I look like I want to enroll my 13 year old son to college? He's too young." "But he's smart. Too smart to be exact. Sayang naman."

Hindi na baleng mapanis ang laway nilang dalawa. Hindi alam ni Elijah kung gaano katagal na silang nasa maingay at ma-traffc na lansangan ngunit napansin niyang palabas na sila ng Rizal. Mula sa bahagyang pagkakadausdos ng katawan sa upuan ng sasakyan ay umayos siya ng upo at humanda nang ipikit ang mga mata. Balak niyang matulog na lamang habang nasa biyahe kasi mabaliw siya sa katahimikan. "We are going to Bulacan."

Muling nadurog ang puso niya nang makita na ang pinakaunang sulat ay noong unang nakilala ni Julius si Jasmine. ‘I’m giving this gift as a token of our introduction and to congratulate you on your marriage…. Even if it’s a bit late. Wala nang iba pang dahilan, masaya lang ako na napakasalan ng best friend ko ang napakagandang babae na katulad mo. May you always be happy…’ Muling bumalik sa isip ni Rita ang mga sandaling nakikipagtalik sa kanyasi Julius sa kama. Nakapikit ang mga mata nito, parang ayaw marinig maging ang kanyang mga ungol at boses.

“Pwede ba tayong mag-usap kahit saglit? May gusto lang akong linawin.” Napapikit si Liana. “Okay. Fifteen minutes.” Tumayo sila pareho, lumabas sa kwarto, iniwan ang pinto na bahagyang nakabukas para marinig kung magising si Riley. “’Yung sinabi mong may sulat ako,” simula ni Rafael. “Na sinasabi kong lumayo ka. Wala akong ginagawang sulat.” Nanlaki ang mata nito. “Impossible na sabihin ko sa’yong layuan mo ako.”

Hindi ko mapigilang matawa nang unti-unting mabura ang ngiti ni Michelle nagsimula itong magsisinghot at kalaunan at pumalahaw ng iyak dahil sa pagsingit ni X, sa sinasabi niya. “I-Itanong mo kay Jose Rizal kasi 1896 siya namatay! ’Yun dapat sagot, mali ka naman eh! Papa!” humihikbi hikbi nitong saad. Hinanap nang mga mata ko si Y, napansin ko ito sa hardin nakaupo sa bench na naroon. “What’s wrong? You don't like the food anak?” tanong ko rito matapos makalapit.

Lola Marett continues to narrate the secrets and finally found strength to explained it. “Hindi ko binasa ang sulat na iyan in just to make sure na ikaw ang unang makakabasa niyan. I hope na nandiyan na lahat ng kailangan mong malaman.” She gave him the letter while a tear ran down on her checks. It seemed how much the weight of the words written inside the paper is equal to the costs of the pain she endures now and long ago. He held her shaky hands while handling over him the letter.

Marahil kaya madalas bumibisita si Rafael sa bansang iyon, dahil nandoon ang kanyang minamahal na nakababatang kapatid. “Ano ito?” Kinuha ni Valeria ang isang lukot at luma nang kulay-rosas na piraso ng papel. “Kanino itong love letter? Ahahaha… Hindi ako nagseselos, pero tumatawa talaga ako sa mga OA na salita. Idihhh…” Tumawa nang malakas si Valeria, binabasa ang love letter na nakita niya sa wallet ng asawa niya.

I muttered quietly while staring ahead, “like full Tagalog… pure chaos… tapos ngayon parang…” I frowned deeply, struggling for the word automatically before mumbling awkwardly, “nakaka… uh…” I paused. Then groaned loudly. “Oh my God, see? SEE?!” Ji Lian looked mildly concerned now. “You forgot a word?” “Yes!” I cried dramatically while grabbing his arm, “I literally forgot a basic word mid-sentence. I’m a disgrace to the Philippines.” “You’re overreacting.” “No, I’m not,” I argued immediately, “Jose Rizal is probably haunting me spiritually right now.”