Romans & histoires Jose Rizal Letters

Lovelots. Yours truly, Mads and Eira’ Halu-halong emosyon ang naramdaman ni Selene habang binabasa ang sulat na ipinadala sa kanya ng kaibigan. Remembering her first letter, it was half lie and half truth – she couldn’t disclose the fact that she’s actually the lost Princess of Izquierdo and she’s been through a lot. Ngayon lang siya hahabol sa edukasyon niya kasabay ng pagkatuto kung paano mamahala ng isang buong kaharian. Kaya sinabi niya sa huling mensahe niya na nagta-travel siya kasama sina Lucas at Jonas dahil iyon na rin naman ang sinabing dahilan ng binata sa mga kaibigan niya noon.

Mukhang safe naman iyon kaysa mamatay ako rito sa kinauupuan ko dahil naubusan na ng hangin. “Kung anu-ano kasi ang sinasabi mo r'yan para lang mapadali ang role mo,” asik ko agad sa kanya nang makabawi. “Thank you sa tubig mo pero no. Ikaw pa rin si Jose Rizal sa roleplay.” Napahalakhak ulit siya. “Oy, huwag mo na akong gawing Rizal, please. Ayoko nang maraming sasabihin. Mahina ako sa memorization.”

Kundi dahil sa bigat ng damdaming matagal na niyang kinikimkim. Napatingin siya sa drawer. Dahan-dahan niya itong binuksan. Andoon pa rin ang luma niyang ballpen, at ilang pahina ng stationary na ginamit niya noon sa therapy. Isa-isa niyang binunot ang papel, huminga nang malalim, at saka nagsimulang magsulat. My Dearest Renzo, I don’t know how to begin this letter. I’ve written it over and over again in my head, but it always ends in tears—silent admissions to myself that I’m not brave enough to face you.

"Give it back tomorrow." "Yes, sir!" Sagot ko at maingat na umakyat sa taas. Mahirap na kapag si Rafael ang nagising. Panigurado sigaw at galit niya ang makukuha ko. Pagbalik ko sa silid agad kong inilaw ang flashlight sa butas malapit sa threshold. Napamaang akong makita ang maraming sulat. Isa-isa ko itong kinuha at maingat na sinara ang pinto. Anim na sulat lahat pero ang dalawa ay plain lang ang envelope habang ang apat may kulay rosas na envelope. Inuna kong binuksan ang mga plain lang. Sulat ni ate kay James. Sinunod ko naman ang kulay rosas sulat naman ni James ang mga ito kay ate Diane.

Masayang saad naman ni Lolo rito. Agad na ngumiti sa akin ang lalaking tinawag na Elias. "Ikinalulugod kong makilala ka, binibini." Bati nito sa akin at halos matulos naman ako sa kinauupuan ko dahil sa lalim ng salita nito. Pakiramdam ko ay kausap ko si Jose Rizal. Ngunit kung tutuosin ay mas matanda pa ito kaysa kay Jose Rizal kaya dapat ay hindi na ako magulat pa.

Diretsong lumapit siya kay Carla, hawak ang puting papel. “Manager Carla, narito ang resignation letter ko,” mahina ngunit matatag na wika ni Riza. Tumingin si Carla sa papel at agad na kinuha ito, tinitingnan si Riza ng may halong pang-aalipusta at pag-aalangan. “Ah… eh, so? Akala mo kawalan ka? Dish washer ka lang naman Riza. Dapat noon mo pa ito ginawa,” sagot ni Carla, habang nagtatawa.

Ang itim na envelope na iyon ay tila isang malamig na bulong mula sa libingan, isang paalala na ang mga anino ng nakaraan ay hindi basta-basta naglalaho sa isang pagsabog o pagbagsak sa bangin. Sa loob ng kanilang tahimik na villa sa Siargao, dahan-dahang binuksan ni Maria "Ria" Soliven ang sobre. Sa kaniyang tabi, si Javier ay tila hindi rin humihinga, ang kaniyang mga mata ay nakapako sa bawat galaw ng asawa. Inilabas ni Ria ang isang lumang piraso ng papel; ang mga kanto nito ay nanilaw na sa panahon, ngunit ang sulat-kamay ay pamilyar—kay Teodoro Elizalde, ang kaniyang biyenan na naging biktima rin ng sariling pamilya.

boses ay may halong gulat at pag‑asa. Lumapit kami at binasa ang nakasulat—ito ay sulat‑kamay ni Don Jose, ang ninuno ng pamilyang De Los Reyes, na para sa kanyang kapatid na si Don Manuel. Hindi ito puno ng galit o paratang; sa halip, puno ito ng pag‑unawa at paghingi ng patawad. Nakasaad dito na noong panahon ng kanilang pagtatalo, pareho silang nadala ng damdamin at hindi nagkaroon ng pagkakataong magpaliwanag nang maayos. Inamin ni Don Jose na siya rin ay nagkamali sa pag‑iisip at paghuhusga, at ninais sana niyang magkaroon ng pagkakataong magkita muli bago siya lumisan. Sa huling bahagi ay nakasulat: “Ang yaman ay lumilipas, ang lupa ay nagbabago ang anyo, ngunit ang dugong nagbubuklod

tanong ni Gabriel kay Angie. "Si Jose Rizal ay naging bayani dahil sa kanyang mga isinulat na nagmulat sa mga Pilipino tungkol sa pang-aapi ng mga Espanyol. Ginamit niya ang kanyang talino at pagsusulat para ipaglaban ang kalayaan ng ating bansa," sagot ni Angie, habang hinahaplos ang buhok ni Gabriel. "Ang gagaling po nila, Mommy, Daddy. Salamat po sa tulong niyo," sabi ni Gabriel, habang patuloy na nagsusulat ng kanyang mga notes.

Jose Rizal ay naging tanyag na babasahin sa buong mundo marahil ay lalo itong magugulat. “Bagamat di ko lubos maunawaan, at ang mga titik ay waring dumudulas sa aking paningin, dama ko ang lalim at husay ng pagkakalikha.”nakakunot ang noong saad ni Macario. "Saan nagmula ang mga bagay na ito?" "M-macario-" "Mahal kong Matilda?" ani Macario nang makitang atubili si Jia.