Writings Of Rizal Novels & Stories

Napakunot ang noo ko. Seriously? Mali 'ata napasukan ko. Nawala ata ako. Nasa museum 'ata ako ! Bakit may Painting dito ng mukha ni Jose Rizal? Napabasa pa ako sa malilit na letrang nasa ibaba nun. Ang Pambansang Bayani ng Pilipinas na lumaban sa mga Kastila sa pamamagitan ng kaniyang mga nobelang Noli Me Tangere at El Filibusterismo noong panahon ng pananakop ng Espanya sa bansa.

Naitatag nila ito matapos mahuli at maipatapon sa dapitan si Jose Rizal, na siyang pinuno ng La Liga Filipina at si Tiyo Andres ay miyembro rin nito. "Grabe, totoo pala yung mga nakatala sa mga libro noon sa kaganapan sa Pilipinas." namamanghang sabi ni Lara habang binabasa ko kanina ang talaarawan ko, na di ko maalalang gumawa ako nito noon.

hahanapin ko si Doctor Rizal! Sasabihin kong sa 1887 maipupublish yung story niya sa Germany na ang pamagat ay Noli me tangere Hahaha!tapos sasabihin ko sakanya kung paano at kailan siya mamatay!—sandali nga? Baka mamaya ako ang unang mamatay pag ganon ang hula ko sakaniya. Napahinga ako ng malalim at kinagat kagat ang kuko sa daliri.

Maging siya ay palaging nag-aabang sa mga nobela na isinusulat ng kanyang kaibigan. Samantalang siya ay romance na nga lang hirap na hirap pa. Masayang-masaya siya para kay Riri dahil kahit sikat na ito ay nananatili pa rin na nakasayad sa lupa ang mga paa nito. Para sa kanya ay karapat-dapat talagang bigyan ng gano’ng karangalan si Riri dahil nakita niya ang dedikasyon nito sa pagsusulat. Ito nga ang palaging nanghihikayat sa kanya na umalis sa comfort zone at sumubok ng mga bagong genre. Hindi ‘tulad ng ibang manunulat na kilala niya na sumikat lang ng konti ay lumaki na agad ang ulo at parang nagka-amnesia. Nakakalungkot isipin na hindi na talaga nakakakilala ang mga ito.

Ipinatong ko na lamang sa dalawa kong tuhod ang mga braso at ang ulo ko. Masakit pa rin ang katawan ko. Pero hindi na gaya ng kanina. Nalapatan na rin ng paunang lunas ang mga sugat ko sa tuhod. Tulad ng utos ng hari ay pinaliguan at nilinisan na rin ako. Suot ko ngayon ang isang mahaba at kulay puting damit na may bigkis sa bewang. Inayos rin nila ang magulo kong buhok. May iniwan silang tray ng hapunan sa lapag ko, pero hindi ko iyon ginalaw. Wala akong gana kumain. Sino ba namang gaganahan kumain kung alam mong kinabukasan bibitayin ka na, hindi ba? Noong nasa Pilipinas pa ako, I remember how we used to study Philippine History. How Rizal died, and how GomBurZa sacrificed their lives for

Aniya habang pinagmamasdan ang aking damit. Napakunot ang aking noo. "Paano mo nakilala ang mga karakter sa kwento ni Rizal?" "Huh? Malamang pumasok ako ng high-school. Ano bang pinupunto mo? You're weird. You're whole existence today is weird." Itinuro ang mga nobelang isinulat ni Rizal?

Tanong ko sa kanya. "S-sasaktan ka nila." "Tumba nga silang lahat sa akin." Sabi ko at marahan siyang hinila upang ipahinga niya ang ulo sa hita ko. "Tingin mo bayani o martyr ka dahil sa ginawa mo? For your f*cking information, ginarote ang GomBurZa dahil sa pagiging martyr nila at na-firing squad naman si Rizal sa pagpapakabayani niya.”

“It’s March 16, 1521. That’s the time when Magellan saw the mountains of Samar.” Tumikhim si Irene, at halatang hindi alam ang ire-react. “Ah… I-I see…” “Alright.” Mas lumawak ang ngisi ni Rozen. “Next question. Anong year nagsimula si Rizal isulat ang Noli Me Tangere?” Hindi makasagot si Irene. Napag-aralan naman na niya iyon noong elementary, pero hindi na niya iyon matandaan. Napalunok na lang siya ng laway habang nag-iisip. ‘Ganito ba talaga ang tanungan niya kapag nasa date?’

Papasok na sana siya sa kanyang opisina. Si Tadeo. Tumikwas ang kanyang kilay at pinagmasdan ito. Taas baba ang balikat at halatang hinihingal dahil sa paghabol sa kanya. "Rizal?" kuwa'y tanong niya. Agad naman itong umiling. "Ta-Tadeo po." "Oh? Akala ko balak mong maging buhay na pambansang bayani ng Pilipinas dahil sa pagtayo mo sa mga taong naaapi," sarkasimong sagot niya.

Sukat doon ay natandaan na niya ito. "Ah, so, ikaw pala iyon! Naku, ang tagal na nga talaga no'n," naalala na rin niya. Natawa nga siya kasabay ng pagkislap ng pag-asang may makakasama siyang makakauwi ng Rizal. Sana ay ilibre rin siya kagaya ng ginawa niya rito dati. Sa tantiya kasi niya ay kulang ang kaniyang pamasaheng sa totoo lang ay hindi niya maramdaman ang bigat sa kaniyang bulsa.