Novel & Cerita Poem By Jose Rizal

tanong ni Gabriel kay Angie. "Si Jose Rizal ay naging bayani dahil sa kanyang mga isinulat na nagmulat sa mga Pilipino tungkol sa pang-aapi ng mga Espanyol. Ginamit niya ang kanyang talino at pagsusulat para ipaglaban ang kalayaan ng ating bansa," sagot ni Angie, habang hinahaplos ang buhok ni Gabriel. "Ang gagaling po nila, Mommy, Daddy. Salamat po sa tulong niyo," sabi ni Gabriel, habang patuloy na nagsusulat ng kanyang mga notes.

she snapped at him. "At ano ang masama sa salitang binibini? Sabi nga ni Bonifacio, ang hindi magmahal sa sariling wika ay masahol pa ang amoy sa malansang isda. Pa-ingles-ingles ka pa, eh, sa Manila ka lang naman galing," pang-aasar niya pa. She rolled her eyes upwardly. "It was Rizal who said that, for goodness' sake!" He smiled inwardly. Siyempre, alam niya ang tungkol doon. Puro man siya kalokohan sa buhay ay hindi naman siya ganoon kabobo. It was just that, he loves irritating this lady.

miss ko na sila mama! Ano naman ang maipagmamalaki ko dito?e ang arte-arte ko!kailangan ko tuloy maging masipag para kahit papaano ay may maitulong ako kila aling Panyang! E kung hanapin ko kaya si Jose Rizal?Tutal hanggang ngayon ay kabisado ka pa naman ang talambuhay niya. Kung hanapin ko rin kaya sila Heneral Luna? Hindi! Si Jose Rizal muna! utuhin ko kaya siya na manghuhula ako? tas syempre side line ko nayun dito.Oo tama nga! hahanapin ko si Doctor Rizal!

kilig kilig kilig kilig kilig kilig "Meron pa meron pa" sabi ko Aba at hindi ka pa talaga titigil hinayupak kang bunganga ka puta ka! "Ano?" "Alam mo ba pinagkaiba namin ni Rizal?" "Siya nasa piso at ako nasa puso mo? part two?" "hindi hindi" "Okayy anong pinagkaiba niyo ni Rizal?" "Si Rizal tinamaan sa likod....ako tinamaan sayo" this time naka ngisi naman ako pero deep inside talaga

sabay pisil sa palad ko. Kung alam mo lang Love kung ano ang pinagdaanan ko makuha ka lang, isipin mo ang isang Alandro Mijares naging tindero sa palengke masilayan ka lang araw araw, ganun ako kabaliw sayo, sabi ng isip ko. Ito ang patunay na pag may gusto akong makuha kahit gaano pa kahirap susuungin ko, makuha ko lang. Hindi ko muna ito sasabihin sakanya, sisiguguruhin ko munang Mrs. Mijares na ito bago niya malaman ang lahat lahat.

"Ngayon ko lamang pinagmasdan muli ang iyong mukha. Tunay nga'ng ikaw ay napakagandang dilag." Umiwas ako ng tingin. Damang-dama ko rin na namumula ang pisngi ko. "Naniniwala na akong mga bolero ang mga ka-timeline ni Rizal." "Sa tingin mo ba'y hindi totoo ang aking sinambit kanina?" "Oo. Palagi ka kayang naiinis sa akin.” Kumuha ako ng maliit na bata at ibinato iyon sa lawa. “Kaya imposibleng magandahan ka sa akin."

Hindi na baleng mapanis ang laway nilang dalawa. Hindi alam ni Elijah kung gaano katagal na silang nasa maingay at ma-traffc na lansangan ngunit napansin niyang palabas na sila ng Rizal. Mula sa bahagyang pagkakadausdos ng katawan sa upuan ng sasakyan ay umayos siya ng upo at humanda nang ipikit ang mga mata. Balak niyang matulog na lamang habang nasa biyahe kasi mabaliw siya sa katahimikan. "We are going to Bulacan."

Sa mga huling bahagi ng talaarawan, isinulat ni Don Diego ang isang pangako at isang sumpa: “Ang katotohanan ay mananatiling nakatago hanggang sa tamang panahon. Ang hustisya ay hindi mamamatay kailanman. Ang dugo at kasalanan ay laging magbabalik sa kung sino ang may gawa. At darating ang araw… darating ang araw na ang dalawang natitirang tapat at dalisay na linya—ang mga Riego at ang mga De Villa—ay muling magtatagpo, magkakaisa, at magmamahalan. Sa pamamagitan ng kanilang pagmamahalan at pagkakaisa… mabubunyag ang lahat ng katotohanan, mapaparusahan ang mga masama at taksil, at maibabalik ang kung ano ang tama at nararapat. Ang kanilang pagmamahalan ay magiging susi sa kalayaan at katotoh

bulong na tanong saakin ni Travis, naramdaman ko nanaman ang hindi ko dapat maramdaman. Pumasok kami sa may loob ng museum. Maliit lang ito ngunit maganda, nandio ang mga kagamitan ni Rizal at pati ang isinulat niya na NOLI ME TANGERE at EL FILIBUSTERISMO. Naka kakita rin kami ng lumang pera, pag labas namin ay may nadaan kaming teatro na nakita kaya pinuntahan namin ito. "Cleo alam mo na" sabi ni Chan kaya humanda agad ako para kuhanan siya ng litrato.

"Shhh! Eh ano naman kung ligawan ko siya? Moderno na ang mundo, Daday, at tatlong klaseng lalaki na lang ang natitira ngayon; babaero, bakla, at torpe. Kung hindi unang kikilos ang mga babae, papaano ang kinabukasang inaasahan ni Rizal?" Tinanggal ni Daday ang kamay niyang nakatakip sa bibig nito at salubong ang mga kilay na nagtanong. "Anong kinabukasang inaasahan ni Rizal ang pinagsasasabi ninyo?" "Kabataan. Pag-asa ng bayan, remember?" aniya bago bumalik sa pagkakaupo. "Paano na ang populasyon ng bansa kung hindi kikilos ang mga babae?"