Jose Rizal Writing Mga Nobela at Kwento

she snapped at him. "At ano ang masama sa salitang binibini? Sabi nga ni Bonifacio, ang hindi magmahal sa sariling wika ay masahol pa ang amoy sa malansang isda. Pa-ingles-ingles ka pa, eh, sa Manila ka lang naman galing," pang-aasar niya pa. She rolled her eyes upwardly. "It was Rizal who said that, for goodness' sake!" He smiled inwardly. Siyempre, alam niya ang tungkol doon. Puro man siya kalokohan sa buhay ay hindi naman siya ganoon kabobo. It was just that, he loves irritating this lady.

Na-realize ko na hindi lang ako ang may pinagdaanan—everyone has their own sacrifices. "What about you?" tanong niya. "What do you do when you’re not being the perfect secretary?" I laughed at that. "I write, actually. It’s something I do to clear my mind. Fiction mostly." He seemed genuinely interested. "What do you write about?" "People. Relationships. Yung mga complicated emotions na hindi madaling ipaliwanag," sagot ko. "It’s my way of processing things." “That sounds... therapeutic,” sabi niya, his tone thoughtful. “Maybe you should share some of your work with me sometime.”

Masayang magpakabuti dito sa Probinsya. Tumigil kami sa tapat ng isang bahay. Yaris a kahoy at dalawang palapag, yung bubong yari sa dahon ng Anahaw. Parang yung bahay ni Dr. Jose Rizal sa Calamba. Ang ganda, halatang… “Maray ta naka abot tulos kamo.” Isang matandang babae ang palapit sa amin. Ngunit halatang mga malalakas pa, parang asawa ni Manong Ardo.

Hindi na ito nakasagot sa halip ay tumahimik na lamang. “Sario Julian a. k. a stoutnovelist once said, “I write for the society who don't speak. That is why I am born as a writer.” “Kaya nabuo mo ang plot na iyan? Dahil inspired ka sa mga prostitute na nakikita mo sa daan?”

Napakalakas ng ihip ng hangin na parang may sumisigaw—mas nakakatakot pa kaysa sa bagyong tumama sa Rizal noong nakaraan. Halos lumabas ang puso ni Jazz sa kanyang dibdib. Tinawagan niya uli ito agad. Walang sumasagot. Mabilis siyang nag-type ng message habang mabilis ang tibok ng puso. [Z, huwag kang gumawa ng kahit anong masama. Isipin mo naman ang pamilya mo.] Matapos itong i-send, natigilan siya.

Pinunit niya yun at binuksan yung sulat. Pamilyar yung sulat-kamay. Kay Rafael. Napahinto siya sa paghinga. Hindi niya ito nakita mula nung gabing yun sa Baguio. Sinubukan niyang burahin siya sa isip niya, ibaon yung mga feelings niya sa kaibuturan ng puso niya. Pero pagkakita niya sa sulat-kamay niya, pagkabasa niya sa mga salita niya, bumalik lahat ng alaala.

Jose Rizal, ang El Fili. Sa loob ng limang araw, hindi naman niya kasama si Nikolaj sa hotel. Madalas itong umaalis para asikasuhin ang mga negosyo nito. Nang maka-recover si Minna, sa wakas ay umuwi na rin sila ng Pinas. Pagkalapag pa lang ng eroplano agad na nag-ring ang phone ni Nikolaj kung kaya’t sinagot naman ito ng binata.

Tumango ito. “Alam mo bang kahapon ay sinimulan na ang pag-uusig kay Jose Rizal sa Espanya?” Nanlaki ang mata nito. Nilapitan ako bigla. “Hinaan mo ang iyong boses. Baka marinig ka ng mga prayle.” “Kilala mo siya?” tumango ito. “Hindi iyon pinaalam dito sa Pilipinas. Iilan lang silang nakakaalam.”

Itinuro ang mga nobelang isinulat ni Rizal? "Nakikita mo ba 'yon?" tanong ng lalaking kasama ko at itinuro sa hindi kalayuan ang larawan ni Jose Rizal. May nakasulat sa tabi nitong, "Ika-124 na pagkamatay ng ating bayaning si Jose Rizal." Isang taon pa lamang ako noong barilin si Rizal sa Bagumbayan. Kinse anyos naman ako noong itayo ang monumento ni Rizal.

bilin ni Ate Rosa. Tumango ang katabi ko. "Walang problema." Nang makaalis na si Ate Rosa ay nagsimulang magsulat si Rafael. He's writing the key points of the topic. Ganoon kasi ang ginagawa niya para maintindihan ko raw at mabalikan ko kung sakaling kailangan. Nilingon ko siya at naalala na naman ang sinabi ni Rica kanina. Seryosong-seryoso siyang nagsusulat.