Novel & Cerita Jose Rizal Writing

tanong niya sabay nguso sa armchair ko. Tumingin ako sa armchair at nakakita ng mga piraso ng papel ?isang manuscript na ang pamagat ay "Mamamatay Na Ako... Bukas!" ?sa panulat ni Jude Perez, pinsan ni Jomari. Oo nga pala; ito yung binabasa ko kanina. Pinababasa pala ito ni Jude sa akin, at hinihingi niya ang opinyon ko kung ayos ba ang isinulat niya, kung may gusto ba akong idagdag o ibawas sa gawa niya dahil may balak siyang magpasa sa isang publisher. Matagal niya na kasing pangarap na maging isang published writer. Simula't sapul din kasi sa akin siya nagpapa-check ng grammar at mechanics kapag may isinusulat siya. Hindi naman ako magaling, marunong lang.

boses ay may halong gulat at pag‑asa. Lumapit kami at binasa ang nakasulat—ito ay sulat‑kamay ni Don Jose, ang ninuno ng pamilyang De Los Reyes, na para sa kanyang kapatid na si Don Manuel. Hindi ito puno ng galit o paratang; sa halip, puno ito ng pag‑unawa at paghingi ng patawad. Nakasaad dito na noong panahon ng kanilang pagtatalo, pareho silang nadala ng damdamin at hindi nagkaroon ng pagkakataong magpaliwanag nang maayos. Inamin ni Don Jose na siya rin ay nagkamali sa pag‑iisip at paghuhusga, at ninais sana niyang magkaroon ng pagkakataong magkita muli bago siya lumisan. Sa huling bahagi ay nakasulat: “Ang yaman ay lumilipas, ang lupa ay nagbabago ang anyo, ngunit ang dugong nagbubuklod

No. "Good. Ayoko ng drama. I just want her to know that I found someone who truly understands me. Someone who stayed with me in the dark, unlike her who abandoned me." Ako 'to, Javi! sigaw ng isip ni Ria. Ako ang nandito sa dilim kasama mo! Pero ang sinulat niya lang ay ang huling linya na dinikta ni Javi. "Signed, Javier Elizalde."

“Ganda ng pangalan mo! Bagay sa iyo para kang si Maria Clara sa nobela ni Rizal kulang nalang ng Ibarra para in real life Noli Me Tangere.” “H-hindi naman.” “Aysus! Nagbabasa ka ba ng romance books?” “Minsan lang..” “Dalasan mo! Tapos ihalintulad mo siya sa totoong buhay. Siguradong mas gusto mo nalang mabuhay sa mundong imahinasyon keysa sa tunay na mundo.”

Naramdaman ko ang lamig mula rito sapagkat hapon na. Hindi pa rin ako nakakalahati dahil may mga libro pa akong tinatapon sa sako na pinapatabi ko lang sa loob ng facility. At may iba rin na ayos pa naman kaso sira na ang front page at back page. Readable pa naman ang iba lalong-lalo na ang 'Noli Me Tangere' at 'El Filibusterismo' ng pambansang bayani ng ating bansa na si Dr. Jose Rizal.

Nang niyakap niya ako ay walang pag-aalinlangan ko siyang niyakap pabalik upang maipadama ko rin naman sa kaniya ang pagmamahal kong walang katapusan. “Mahal na mahal din kita, Raze. Walang katumbas na halaga ang aking pagmamahal sa `yo kung kayaʼt gaano pa man kalayo ang iyong antas sa akin, tinitiyak kong balang araw ay maabot ko rin iyon dahil sa aking pagpupursige sa iyo, aking iniirog.” Una siyang kumawala sa aming pagyayakapan. Pinisil naman niya ang aking ilong. “Mukhang malalim na ang iyong natutuhan sa nobelang isinulat ni Dr. Jose Rizal, a!” Napahalakhak na lamang ako bilang tugon.

Para akong estatwa na hindi gumagalaw, bagaman ramdam na ramdam ko ang malalakas na pagtambol sa aking d****b. We only have a week to write for a novelette. Kung inaakala ni Sir Rizardo na mas madaling magsulat kung may kasama, nagkakamali siya sapagkat mas madaling magsulat kung mag-isa ka. Because we may have the same passion but not the same perception and preferences.

Hindi na baleng mapanis ang laway nilang dalawa. Hindi alam ni Elijah kung gaano katagal na silang nasa maingay at ma-traffc na lansangan ngunit napansin niyang palabas na sila ng Rizal. Mula sa bahagyang pagkakadausdos ng katawan sa upuan ng sasakyan ay umayos siya ng upo at humanda nang ipikit ang mga mata. Balak niyang matulog na lamang habang nasa biyahe kasi mabaliw siya sa katahimikan. "We are going to Bulacan."

Nasa Canada ito ngayon dahil naghahanap daw ito ng idea sa sinusulat nitong libro at kapag wala itong maisulat ay siya ang ginugulo. Tulad ngayon. Writer si Heart Del Rio samantalang siya ay isang public school teacher. Napaungol na lang siya nang tumawa ang kaibigan at nagtanong kung anong oras na daw ba sa Pilipinas. Ang sarap na lang talaga nitong ilagay sa kaldero at pakuluan.

"Ipinabibigay niya po itong envelope." Tumango ako at kinuha iyon. I was really curios kung anong laman noon kaya walang abog na binuksan koi yon. Ang nilalaman niyon ay mga folders na may lamang papers na nagsasaad na ako na ang nagmamay-ari ng halos 3.2 million pesos na halaga ng lupain niya sa Rizal. I was crying. He also left me his glass house – the place where he first claimed me as his, even his place in Greece – our haven for almost a week. Napaluha ako.