Novel & Cerita Jose Rizal Writing

Masayang saad naman ni Lolo rito. Agad na ngumiti sa akin ang lalaking tinawag na Elias. "Ikinalulugod kong makilala ka, binibini." Bati nito sa akin at halos matulos naman ako sa kinauupuan ko dahil sa lalim ng salita nito. Pakiramdam ko ay kausap ko si Jose Rizal. Ngunit kung tutuosin ay mas matanda pa ito kaysa kay Jose Rizal kaya dapat ay hindi na ako magulat pa.

Sinabi ko na iyan sakaniya bago palang s'ya mag simulang humarot o makipag harutan. Pag-aaral ang nais kong inaatupag niya at hindi ang pag jo-jowa, na hindi ma-gets ni Bria dahil iba na nga daw pala ang kabataan ngayon. Totoo naman may point ang impokrita kong kapatid. Iba ang kabataan noon sa kabataan ngayon, at kung kaya lang bumangon ni Jose Rizal sa hukay? Katakot takot na sermon ang aabutin nila.

" Baka naman noong past life niyo ay magkaaway talaga kayo. I mean, pareho kayong mainit ang dugo sa isa't isa, 'di ba? Baka may away kayo noon na hindi naresolba, then continuation na lang ngayon. " " Galing, Jana. Puwede ka na maging writer sa pinagsasasabi mo. Hindi ba puwedeng type lang ni Chief si Zenaida? Ganoon 'yon, 'di ba? The more you hate, the more you love, " komento naman ni Ruiz—isa sa news editor namin na brusko pero may pusong babae.

tanong niya sabay nguso sa armchair ko. Tumingin ako sa armchair at nakakita ng mga piraso ng papel ?isang manuscript na ang pamagat ay "Mamamatay Na Ako... Bukas!" ?sa panulat ni Jude Perez, pinsan ni Jomari. Oo nga pala; ito yung binabasa ko kanina. Pinababasa pala ito ni Jude sa akin, at hinihingi niya ang opinyon ko kung ayos ba ang isinulat niya, kung may gusto ba akong idagdag o ibawas sa gawa niya dahil may balak siyang magpasa sa isang publisher. Matagal niya na kasing pangarap na maging isang published writer. Simula't sapul din kasi sa akin siya nagpapa-check ng grammar at mechanics kapag may isinusulat siya. Hindi naman ako magaling, marunong lang.

boses ay may halong gulat at pag‑asa. Lumapit kami at binasa ang nakasulat—ito ay sulat‑kamay ni Don Jose, ang ninuno ng pamilyang De Los Reyes, na para sa kanyang kapatid na si Don Manuel. Hindi ito puno ng galit o paratang; sa halip, puno ito ng pag‑unawa at paghingi ng patawad. Nakasaad dito na noong panahon ng kanilang pagtatalo, pareho silang nadala ng damdamin at hindi nagkaroon ng pagkakataong magpaliwanag nang maayos. Inamin ni Don Jose na siya rin ay nagkamali sa pag‑iisip at paghuhusga, at ninais sana niyang magkaroon ng pagkakataong magkita muli bago siya lumisan. Sa huling bahagi ay nakasulat: “Ang yaman ay lumilipas, ang lupa ay nagbabago ang anyo, ngunit ang dugong nagbubuklod

No. "Good. Ayoko ng drama. I just want her to know that I found someone who truly understands me. Someone who stayed with me in the dark, unlike her who abandoned me." Ako 'to, Javi! sigaw ng isip ni Ria. Ako ang nandito sa dilim kasama mo! Pero ang sinulat niya lang ay ang huling linya na dinikta ni Javi. "Signed, Javier Elizalde."

“Ganda ng pangalan mo! Bagay sa iyo para kang si Maria Clara sa nobela ni Rizal kulang nalang ng Ibarra para in real life Noli Me Tangere.” “H-hindi naman.” “Aysus! Nagbabasa ka ba ng romance books?” “Minsan lang..” “Dalasan mo! Tapos ihalintulad mo siya sa totoong buhay. Siguradong mas gusto mo nalang mabuhay sa mundong imahinasyon keysa sa tunay na mundo.”

Naramdaman ko ang lamig mula rito sapagkat hapon na. Hindi pa rin ako nakakalahati dahil may mga libro pa akong tinatapon sa sako na pinapatabi ko lang sa loob ng facility. At may iba rin na ayos pa naman kaso sira na ang front page at back page. Readable pa naman ang iba lalong-lalo na ang 'Noli Me Tangere' at 'El Filibusterismo' ng pambansang bayani ng ating bansa na si Dr. Jose Rizal.

Para akong estatwa na hindi gumagalaw, bagaman ramdam na ramdam ko ang malalakas na pagtambol sa aking d****b. We only have a week to write for a novelette. Kung inaakala ni Sir Rizardo na mas madaling magsulat kung may kasama, nagkakamali siya sapagkat mas madaling magsulat kung mag-isa ka. Because we may have the same passion but not the same perception and preferences.

I wasn't able to finish my college, knowing that I am running for suma cum laude. I wanted to fit to the youth Jose Rizal called 'hope'. A lot of people envied me, loathed themselves for not being me. Tapos heto, heto ang nangyari. If this life of mine is not a hell then I don't already know what to call it. And if it's unreasonable to feel miserable, then fuck off, Universe! Sit in a cactus.