Jose Rizal Writing Novels & Stories

She’s the queen of General Fiction. Kapag binabasa niya ang sarili niyang gawa ay natatawa siya. Minsan napapatanong pa siya sa sarili niya na talaga bang siya ang nagsulat no’n? Hindi kasi niya kayang maniwala. At kapag may book signing siya, nagugulat talaga siya. As in literal na gulat. Hindi kasi siya umasa na ganon karami ang nagbabasa sa mga gawa niya. Feeling niya tuloy ka-level niya si Jose Rizal. She laughed. Minsan talaga, mahangin ang utak niya.

Heto nga at wala pa man kuntodo iwas na sa kanya. Ika nga ng kanyang mga kaibigan si Rafael raw ang version ni Jose Rizal sa makabagong panahon. Makaluma na ay napaka-konserbatibo pa. Kaya't imposible ang iniisip niya na unang magluhog ng pag-ibig sa binata, baka ma turn-off lang daw ito sa kanya.

Napakunot ang noo ko. Seriously? Mali 'ata napasukan ko. Nawala ata ako. Nasa museum 'ata ako ! Bakit may Painting dito ng mukha ni Jose Rizal? Napabasa pa ako sa malilit na letrang nasa ibaba nun. Ang Pambansang Bayani ng Pilipinas na lumaban sa mga Kastila sa pamamagitan ng kaniyang mga nobelang Noli Me Tangere at El Filibusterismo noong panahon ng pananakop ng Espanya sa bansa.

Pinunit niya yun at binuksan yung sulat. Pamilyar yung sulat-kamay. Kay Rafael. Napahinto siya sa paghinga. Hindi niya ito nakita mula nung gabing yun sa Baguio. Sinubukan niyang burahin siya sa isip niya, ibaon yung mga feelings niya sa kaibuturan ng puso niya. Pero pagkakita niya sa sulat-kamay niya, pagkabasa niya sa mga salita niya, bumalik lahat ng alaala.

"Dahil iniwan niya kami! Pinabayaan niya ang nanay ko! Lahat ng hirap na dinanas namin, dahil sa kanya!" Hindi na nagtagal pa si Aidan. Hayaan na lamang niya ang batas ang humusga. Ngunit ang diary ni Isabel Cruz ang ngayon ang sentro ng kanilang atensyon. Ang bawat pahina ay naglalaman ng mga salaysay ni Isabel—ang kanyang pagmamahal kay Don Rogelio, ang kanyang pag-asa, ang kanyang pagkabigo, at ang sakit ng pagiging pinabayaan kasama ang kanyang anak. Inilarawan din niya ang mga pagtatangka niyang humingi ng tulong, at kung paano siya palaging tinatanggihan. Ang mga sulat ay nagpapatunay sa hinanakit ni Leo, at nagbibigay linaw sa kanyang motibo.

Sukat doon ay natandaan na niya ito. "Ah, so, ikaw pala iyon! Naku, ang tagal na nga talaga no'n," naalala na rin niya. Natawa nga siya kasabay ng pagkislap ng pag-asang may makakasama siyang makakauwi ng Rizal. Sana ay ilibre rin siya kagaya ng ginawa niya rito dati. Sa tantiya kasi niya ay kulang ang kaniyang pamasaheng sa totoo lang ay hindi niya maramdaman ang bigat sa kaniyang bulsa.

Pakiramdam ko ay sasabog ang puso ko sa magkahalong gulat at saya. "Alam po ba ni Mommy na may nagtatangka sa buhay niya kaya nakapagbilin na siya ng gano'n?" "Sa tingin ni SPO4 Dela Cruz, kinaya pa niyang makapagsulat ng habilin bago malagutan ng hininga. She wrote it in French. Hindi naintindihan 'yon ng unang nakakita sa krimen kaya pinalitan niya ng ibang sulat at pinalabas na si Talitha ang gumawa niyon sa sarili niya kasama ng sulat na pamamaalam."

"Isa ka sa mga pinakamahusay na manunulat sa buong lalawigang ito. At napatunayan mo ito simula noong bata ka pa. Kaya, di lingid na mailagay ka at maging isang patnugot," Natuwa naman si Don Miguel sa puring natanggap mula sa kanyang dating maestro. Noon pa ay kinahiligan na ni Don Miguel ang pagsusulat ng mga lathalaing pampanitikan. Sa katunayan noong pitong taong gulang pa lamang siya, ang kanyang tulang pinamagatang El Flora de Madre o Ang Bulaklak ni Ina ay nanalo ng gintong medalya sa labanan ng mga batang manunulat na ginanap sa Unibersidad de Santo Tomas, ang pinakatanyag na unibersidad sa buong kalakhang Filipinas. Naitampok rin noon ang tulang ito sa isang pahina ng Viva Espanya,

Sige makikipaglaro ako sa kanya. …………………………………………………………………. Nang makapagbihis ako, agad akong pumunta sa garden ng school dala-dala ang aking bag, at ako ay umupo sa bench tsaka inilabas sa bag ang librong may pamagat na ‘The murderer’s perfect crime,’ it was written by Mantus Taylor. Isa siya sa pinakasikat na manunulat sa buong mundo.

“Sa probinsya ng Rizal ako lumaki hanggang mag sampung taong gulang ako. After noon, nagpalipat-lipat ako ng bansa. Bumalik ako sa pamilyang Santillan noong fifteen years old ako… at bago ako mag seventeen, ipinadala ako sa Africa.” Napatingala si Isabela. Takang hindi siya makapaniwala sa mga nalaman niya mula kay Rafael. Hindi niya maitago ang pagkalungkot at maraming tanong sa isip nya—paanong ang kasing yaman at kilalang Rafael ngayon ay may ganitong mga pinagdaanan sa buhay. “Ha?” “Mrs. Santillan,” patuloy niya, “mas mahirap ang mga pinagdaanan ko kaysa sa naiisip mo.”