Novel & Cerita Kabesang Tales Buod

Naikukwento ang tungkol sa mga aswang, tikbalang, kapre, laman-lupa, maligno, duwende, engkantado at engkantada pero may isang grupo pa ng mga nilalang na tahimik na namumuhay sa kagubatan ng Talumpit, isang lugar sa isa sa mga probinsya sa Kabisayaan. Sila ang mga engkantao o hybrid ng mga engkantado at tao. Ayon sa pinagpasa-pasang kwento ng mga matatanda sa lugar, bago pa dumating ang mga Kastila ay may isang komunidad na ng mga engkantao sa paanan ng Bundok Talumpit. Ang mga engkantado noong mga panahong iyon ay umibig at nagpakasal sa mga kababaihan sa lugar. Tanging mga lalaking engkanto lamang ang pinapayagang umibig sa hindi kalahi ng Kataasan o ang tumatayong lider ng mga engkanto.

KABANATA 1 Napakagaan ng loob ko sa kanya. Sa tuwing nakikita ko siya nararamdaman ko na kay lakas ng kabog ng dibdib ko at nangangatog ang mga tuhod ko. Nanlalamig ang mga kamay ko. Oh my ghost... tapos kinikilig talaga ako diko maintindihan kung ano na nga ba nararamdaman ko". Kwento ko kay Gilda Calbes . Magkapitbahay lang kami at naging matalik ko na rin siyang kaibigan . " Naku bes Brenda pag ibig na yan mukhang na love at first sight ka na ata...hahahaha" sabay tawa nito. Nagtawanan kami ng biglang dumating si Inay" Brenda ! asan ka namang bata ka? Kanina pa naghihintay ang tatay mo kakain na tayo ng hapunan." Galit na sabi ni Inay. " Sorry po Inay napasarap kasi kwentuhan namin ni be

kibit balikat kong sabi sa kanila Nagkatinginan naman ang mga ito na parang nagtataka na ewan “So kasali ka?” napairap muli ako sa sagot ni Gwen “Kasasabi ko lang diba pinadala KAMI so it means kasali ako” nag cross arms pa ako sa kaniya

Himalang 'di na ito tila nandidiri sa kaniya. "Kwento ka na," feeling tropa na wika ni Agatha. Nangalumbaba pa ito na tila handa ng makinig sa isang storytelling. Gustong mapailing ni Khevin. Anong klaseng pagkain kaya ang kinain ng dalaga 'nung bata pa ito, bakit lumaking may ganitong pag-iisip?

Ang Walang Hanggang Kabanata Lumipas ang ilang buwan. Ang takot at kaba ay napalitan na ng kapayapaan at pag-asa. Natapos ko na ang aking unang nobela—isang kwento ng pag-ibig na lumalaban sa lahat ng pagsubok, na hango sa aming sariling karanasan. Si Gabriel ang naging unang mambabasa nito, at nang matapos niya, niyakap niya ako at sinabing: "Ito ang pinakamagandang kwento na nabasa ko. Dahil totoo ito."

KENZO’S POV Habang nakaupo kaming magkatabi sa bangko, dahan-dahang humupa ang init ng hapon at nagsimulang lumamig ang hangin. Sa paligid namin, ang ibang mga bata ay unti-unti nang inuuwi ng kanilang mga magulang, ngunit si Kael ay tila hindi nagmamadali, masaya pa rin sa pakikipag-usap sa akin. Sa sandaling iyon, tila naging komportable na siya sa aking presensya, kaya’t nagsimula siyang magkuwento ng mga bagay na hindi ko inaasahang maririnig ko—mga kuwentong magbubukas ng aking mga mata nang lubusan.

Kabanata 153 Nang makita ni Narcissus ang mukha ni Kaiser, mas lalo pang namutla ang itsura niya. “Bakit ikaw?” “Talaga bang naging doktor ka?” Habang mabilis na inaasikaso ni Kaiser ang mga kailangang gawin para sa emergency, tuloy pa rin ang bibig niya. “Kung hindi mo mapakasalan ang babaeng mahal mo, at least man lang, tuparin mo ang isa sa mga pangarap mo, di ba?”

“Bakit naman ako mag-aasawa ng kagaya ng tatay ko? Syempre kukuha ako ng lalaking kagaya nung kwento sa fairy tale. Iyong prince charming. Guwapo, mabait. . .” Ang lakas ng tawa niya, “Naniwala ka naman sa fairy tale? Kwento lang iyon ‘no! Sa totoong buhay walang ganun kaya mas mabuti pa, wag ka na lang mag-asawa. ‘Wag ka na lang mainlab.” “Ibig sabihin hindi ka maiinlab kahit kelan? Tatanda kang mag-isa?”

Kasabay noon ay ang isang malakas na sigaw. Sa isip niya ay bumalik ang mga kwento ng kan'yang ama. Malapit na magkaibigan ito at si Don Matias. Noong una ay hindi alam ni Don Matias na ang kaibigan niya ay member ng isang mafia organization. Subalit nang malaman nito ang tunay na pagkatao ng kaibigan ay hindi nito hinusgahan ang ama ni Kaizer. Sa halip ay sumuporta ng palihim ang don sa mga lakad ng ama ni Kaizer. Hanggang sa ang dating kanang-kamay lang ay naging mafia king.

Fairy tales are shit crap. I couldn't even think of a good word to describe a fairytale dahil para sa akin ang mga iyon ay pawing kasinungalingan lamang. Sino ba namang matinong tao ang mag-iisip na ang mga kwentong sagana sa happily ever after ay may sense ng reyalidad? Wala. Wala dahil kung totoo iyon; wala ako sa entabladong ito at ibinebenta ang katawan ko kapalit ng perang hindi kahit kailan magiging sapat para sa pamilya ko.