Kabesang Tales Novels & Stories

Para siyang nakipagkarera tulad ng sa kabayo na kailangan maabot ang finish line. Hindi pumayag si Jano na ang babae lang ang pakapagod sa paggalaw kung kaya binuhat niya ito at pinahiga muli. Ngunit mas gusto ng dalaga ng ibang style. Padapa itong pumuwesto sa harap ng binata. Matikas na umabante si Jano at walang humpay na umatras at abante sa madilim na kweba hanggang sa sabay nila narating ang luwalhati na dulot ng init ng kanilang katawan.

Kanya-kanya silang gawa ng sariling prediksyon kung ilan ang batang ipinagbubuntis ng ina at kung ano ang kasarian ng mga ito. Na-amazed si Editor Graciella kung paano nabuo ang konsepto ng kuwento. Mga One-Strand hair pa rin ang kuwento ngunit mga baby na ang illustrations nito. Si Thea na ang nag-submit ng manuscripts through email. Hindi na tumatabi ang dalawang lalaki sa kama ni Prim. Si Thea na lang ang katabi niya. Ipinapasok ng mga lalaki ang kanilang kama sa loob ng kuwarto ng mag-asawa at sa lapag sila natulog. Gusto pa rin nilang kasama ang ina.

BABALA: Ang kwentong ito ay kathang-isip lang ng may-akda at hindi hinango sa tunay na buhay o karanasan. Anumang pagkakahawig sa ibang akda, sa pangalan ng mga tauhan, buhay man o patay, sa mga lugar at mga pangyayari sa kwentong ito ay nagkataon lamang at hindi sinasadya.

Kuhang kuha e, Parang sinadya ng universe na gumawa ng lalaki base sa lahat ng preferences niya at pagkatapos ay iharap iyon sa kaniya nang walang warning. “Alam mo kung ano yung problema?” Pigil na tawa kong sambit habang nakatingin sa kaniya. “Ano?” Masama ang tingin niyang tanong. “Hindi mo man lang tinatago.” Napasinghap siya. “Hoy!” “It's true!” Tumatawang sagot ni Giselle. “Yung tingin mo kanina kay Seb parang bata sa toy store na pinapili ng libre.”

Binida pa nito ang huling sinabi na mabilis niyang kinontra. “Sabi mo ba ‘yan? Kasi ang sabi ng kambal ay napakalaki daw ng boses mo kapag nag-storytelling ka. Para ka daw mang-aaway,” eksaherada niyang kwento. “Did they said that?” inosente nitong tanong na tinanguan niya. Tumikhim ito na para bang pinapraktis na sa isipan kung paano papaliitin at papalambutin ang boses.

Pangarap ng sinumang babae ang maikasal at magara man o hindi ang mahalaga mahal nila ang lalaking sasabihan nila ng I Do. Naalala ng dalaga ang kapatid. Ang nagiisang pamilyang meron siya. Malamang maghurumentado eto kapag nalamang ikinasal na siya ng walang pasabi pero alam niyang matutuwa ito kapag sinabi niyang si Tisoy pa rin ang nakatuluyan niya. Saka na lang siguro siya magkukuwento sa kuya niya at sa hipag. Medyo mahaba haba kasing usapan ang lahaht.

Ang Walang Hanggang Kabanata Lumipas ang ilang buwan. Ang takot at kaba ay napalitan na ng kapayapaan at pag-asa. Natapos ko na ang aking unang nobela—isang kwento ng pag-ibig na lumalaban sa lahat ng pagsubok, na hango sa aming sariling karanasan. Si Gabriel ang naging unang mambabasa nito, at nang matapos niya, niyakap niya ako at sinabing: "Ito ang pinakamagandang kwento na nabasa ko. Dahil totoo ito."

dagdag ko, mas mababa ang boses, “may mali sa kanya.” Napakunot ang noo niya. “Anong ibig mong sabihin?” “Hindi siya normal,” sagot ko agad. “Masyado siyang kampante.” Tahimik si Mommy sa nakikinig. “Kung ibang babae ‘yan,” patuloy ko, “matatakot. Mahihiya. Magpapakabait. Napailing ako. “Pero siya?” Napangisi ako nang bahagya. “Mas lalo pang lumalaban.”

Pagkalipas ng ilang sandali, nagsimula nang magbigay ng talumpati si Kei habang isinasalin ni Mariya sa sign language para sa mga bata. “Maraming salamat sa inyong lahat sa pagpapasaya sa aking kaarawan. Lubos ninyo akong napaligaya at kailanman ay hindi ko malilimutan ang araw na ito. Maraming bagay ang nangyari nitong katapusan ng taon. Ang ating Tito, si Ginoo Onodera, ay nasa langit na ngayon, at sigurado akong binabantayan niya tayo mula roon. Pero unti-unti tayong nakabangon dahil kay Tita Francia, at sa inyong mga ate na sina Kari, Mia, at Mariya. Gusto ko rin pong samantalahin ang pagkakataong ito upang ipaalam ang isang mahalagang bagay. Aalis po ako ng ilang buwan, o marahil taon,

Kundi kaba. Isang klase ng kaba na hindi niya maipaliwanag, halo ng takot, pagkalito, at kung anong init na unti-unting gumagapang sa balat niya. "Hindi kita pipilitin at kahit kailan hinding hindi ko ’yon gagawin," he whispered again, this time mas malinaw, mas buo ang bawat salita. Wala ang pang-aasar sa boses niya. Wala ang yabang. May bigat. May paninindigan.