Kabesang Tales Drawing の小説・ストーリー

"I drew all of us!" Tinanggap iyon ni Graziel at agad siyang napangiti nang makita niya ang sinasabi nitong ginuhit nito. Simple lang naman ang drawing ni Junie, kasi nga bata. Pati ang drawing nito ay simpleng crayola drawing lang. May tatlong malalaking stick figure lang na magkakahawak-kamay. Agad siyang napangiti. May isa pang maliit na pigura sa tabi ng isang kuneho.

tanong ko. "Para sa Cebu project. Simulan mo na, Hera. Alam kong kanina pa may tumatakbong ideas sa isip mo," sabi niya bago bumalik sa sarili niyang upuan. Natawa ako at binuksan ang unang pahina. Kinuha ko ang paborito kong drawing pen at huminga nang malalim. Ang puting papel ay tila nag-aanyaya sa akin na simulan ang panibagong kwento.

Sabay talikod ng dalawa at mabilis na umalis. In all fairness, maganda at malaki ang bahay bakasyunan nila. Dahan akong naglalakad habang iniikot ko ang buong sala at tinitingnan ko ang mga drawings na nakasabit. Nang makarating na ako sa may dulo, naisip ko bigla ang drawing na nakita ko sa bahay nila sa maynila. Parang iisa lamang ang nagpinta. "Ang ganda ng mga drawing ah, isa ba sa pamilya mo ang nagpinta nito?" Tanong ko habang nakakatitig ako sa drawing.

tanong niya. "Sorry. Nabasa ko lang yung nakasulat," itinuturo nito ang baba ng drawing. "Ang pangit mo naman mag drawing Zeus. Tinawag siyang prinsesa ni Paopao, kaya dapat maganda ang drawing mo sa kanya. Huwag ka na ulit mag drawing ah," iyan yung nakasulat. She knows the princess. "Got to go," mabilis na lumabas si Zeus.

At sabay silang natawa. Habang nag-aayos ng mga paninda at nag hahantay ng costumer. Naisapan ni Kenie na kunin ang skethpad niya at mag drawing para hindi mabagot. Hilig niya ang gumuhit at mag pinta. Napakahusay niya pag dating dito. Sa tuwing sasali siya sa mga drawing contest madalas siya manalo. At naging pambato ‘din siya ng eskwelahan nila noong elementary palang sa mga poster making.

Hindi pa siya tapos magsalita ay dinampot ko na ang sketchpad sabay buklat sa pahina nito. Nanlaki ang mga mata ko nang makita ang laman niyon. Inside were drawings, not professional ones, but sketches of a girl. Sketches of me. May mga drawing noong natutulog ako sa eroplano, noong kumakain ako ng ramen sa hotel, at may isa pang drawing na parang kuha sa malayo noong nasa club pa ako sa Pilipinas. “Caleb… ikaw ang nag-drawing nito?” mangha kong tanong. Hindi man kasing galing ng isang pro, pero punong-puno ng passion ang bawat stroke nito.

Nanginginig ang kanyang mga daliri habang dahan-dahang inililipat ang kasunod na pahina ng sketch. Subalit sa sumunod na saglit, isang napakaruming drawing ang agad na sumalubong sa kanya. Ang mga simpleng linya ng polo at pantalon ay iginuhit doon nang napakagulo, walang kahit anong kalidad o sining ng isang propesyonal na pintor. Sa itaas ng drawing ay may dalawang malalaki at mararahas na guhit ng hugis X, at sa ibabang bahagi naman ay may nakasulat na maliliit at tabinging mga titik: “Hindi na kaya ng kamay kong magdrawing. Ano nalang ang mga pangarap ko?”

Chapter 1 Llilieth’s POV Six Years Later “Mommy! Mommy, look at this! I did a drawing of Daddy Eros, me and you!” Narinig ko ang sigaw ng anak ko mula sa sala habang ako’y nagluluto sa kusina. Lumingon ako agad. Nakita ko si Kaze, bitbit ang kanyang drawing pad, patakbong lumapit sa akin na parang excited na ibalita ang panalo niya sa buong mundo. Hawak-hawak niya ang isang makulay na larawang iginuhit gamit ang krayola—isang lalaking nakangiti, may hawak na bulaklak at ilang regalo. Iginuhit niya rin ang isang babae at isang batang mukhang masaya sa gitna nila.

“Ilang taon na ako rito at narinig ko na ang kwento tungkol sa dating asawa ng amo natin.“ Sabi niya na napahinga ng malalim. “Mahilig raw iyong magpinta at tumugtog ng piano, dito siya madalas mamalagi lalo na nang pinagbubuntis pa lang niya ang kambal.“ Kwento ni Carla may iba pa siyang sinabi pero nakuha ng pansin ko ay ang nakasalansan na mga canvas at halos pare-pareho lang lahat ang naka-pinta dito. Karagatan at bundok at may isang lalake na nakatalikod at nakapamulsa. “Si Sir Gabriel yan, mahal na mahal niya ang amo natin kaya lagi niya raw yan na pinipinta.“ Sabi ni Carla kaya napatango ako at napatitig dito. Base sa pagkakatitig ko ay mas matangkad ang lalake kaysa kay Gabriel at ti

Alam ko na ang araw na ito ay magiging mahaba para kay Ezekiel, at ang magagawa ko lang dito sa loob ay ang siguraduhing maayos ang lagay ng mga tao sa bahay na ito para wala na siyang ibang iisipin kapag humarap siya sa mga abogado ng lolo niya. Lumapit sa akin si Kian, hawak ang isang maliit na piraso ng papel na may drowing ng isang malaking bahay at tatlong tao na may hawak na lobo. "Mommy, look! I drew this for Dada when he comes back later." Ipinatong ko muna ang hinuhugasan kong baso at pinunasan ko ang mga kamay ko para hawakan ang drowing niya. "Ang ganda naman nito, baby. Sino 'tong tatlong tao sa gitna?"