Kahit Sandali Novels & Stories

Sa sumunod na sandali ay bigla siyang nawalan ng malay. “Fuck! Abhaya!”

Nakakainis. "You look so beautiful." Kumento nito habang papalapit sakin. "Ang gwapo mo rin." "It's already seven." Sulyap nito sa orasan at binalik ang paningin sakin. "So lets go." "Ang ganda ng damit ko tapos pag mag sa sapatos lang pala ako." "Here." Abot nito sakin ang dalawang paris na sandal at kulay puti. Ang ganda hindi gaanong kataasan ang heels.

Simple pero elegante ang dating ng damit halatang hindi basta-basta ang halaga nito. Inabôt sa akin ng pangalawang babae ang isang sandals na sa tingin ko ay may isang dangkal ang taas ng takong nito. Sa tanang buhay ko ay hindi pa ako nakaka-pagsuot ng ganung kataas na takong. Kung ‘yan lang din ang susuotin ko ay mahihirapan akong makatakbo sa oras na tumakas ako. Nahagip ng aking mga mata ang isang white flat shoes na suot ng babaeng may hawak ng sandals kaya mabilis akong nakaisip ng ideya.

Isang pulang floral dress na Hanggang Taas nang Tuhod ko Lang Ang tabas open din Ang likod nito. "Seryoso Ito Ang isusuot ko, baka lalong isipin Niya na inaakit ko siya Best." Hindi Yan basta have confident in your self at dapat Ito Ang suotin mong sandal. Binigyan Niya ako nang isang sandal na may 4 inches hills. "Ayaw ko sa sandal na Yan best matutumba na ako diyan masyado nang mataas Yan okay na sakin Yung sandal Kong flat." Sagot ko

Hindi ko na kayang magtiis dito, kailangan ko nang makaalis. Ilang sandali pa, nakita ko na rin ang hinahanap ko. Agad kong hinugot ang sapatos mula sa kahon nito. Maganda ang disenyo, matulis ang takong, ngunit ang pinakakahanga-hanga rito ay ang lihim nitong sandata. Hinawakan ko ang takong at marahang pinindot ang lihim na mekanismo. Click! Lumabas mula rito ang matalim na patalim.

Huminto siya sandali bago tuluyang ngumiti. “ALIVE.”

"Sandali Dust, may nakalimutan pa ako saglit lang p'wede bang kunin ko lang sandali." "Pambihira naman ang hirap pumila isang item lang ba? 'Sige na kunin mo na habang hindi pa tapos si Miss Ganda. Okay lang ba Miss?" Sabay kindat ni Dust sa kahera na kanina pa panay ang hawi ng buhok sa tenga na halata rin niyang kanina pa kinikilig kay Dust. "A-ano po ba 'yun nakalimutan n'yo Ma'am?" Tanong ng kahera.

“Just… keep going slowly.” Tumugon si Hitoshi sa kaniyang sinabi. Sa bawat dahan-dahang paggalaw, hinalikan niya ang noo, pisngi, at labi ni Alexandra, tila pinapawi ang anumang nararamdamang hapdi. Ang kaniyang mga kamay ay marahang humahaplos sa buong katawan ng dalaga, na nagpapakita ng wagas na paghanga at pagmamahal. Para sa kaniya, ito ay isang espesyal na sandali—isang pangako na mula noon ay magiging kaniya na ang dalaga.

Pinaresan ko ng sandals na itim, four inches. Sakay ng kotse pigil ang ngiti ko dahil sa wakas makakagala rin pakiramdam ko ilang taon na akong nakakakulong. Pasulyap-sulyap lang ako sa kaniya dahil seryoso lang siyang nagmamaneho, hindi ko alam kung saan kami pupunta pero ang alam ko lang sobrang saya ko ngayon.

Alas nueve na. Sandaling katahimikan ang bumalot habang ang oras ay unti-unting nauubos. Sa loob ng silid-hukuman, ramdam ang tensyon na para bang anumang sandali’y may sasabog. Ilang saglit na lang at iaanunsyo na ng hukom ang pormal na pagsisimula ng paglilitis.