Novel & Cerita Kakayahan

KABANATA 23 WARNING: Words that's not suit for young audiences. Suic*dal / K*lling / Rap*d Kabanata 23: 'The Piece of Memories' Napunta kami sa harap mismo ng bukal sa labas ng Mansiyon. Kung ganoon, pumapayag na kaya siyang uminom ako ng tubig galing sa bukal na ito. Tumingin ako sa kanya at naghihintay sa kanyang kasagutan.

“BAYAW” ni Madam K/iamkenth ********** This is a work of fiction. Names, characters, businesses, places, events, locales, and incidents are either the products of the author’s imagination or used in a fictitious manner. Any resemblance to actual persons, living or dead, or actual events is purely coincidental. Contains explicit/sexual contents, inappropriate use of words/language, drugs, violence, homoerotic scenes that may be found offensive to some readers. Read it at your own risk. R18+

buko Kaya isang hapon habang papalabas siya sa Herrera Ticketing Booth, naisipan niyang dumaan sa mga flower shop na malapit sa HTB. Sa unang tingin pa lamang niya ay napukaw na ang pansin niya sa mga white roses na halatang fresh na fresh. Napangiti tuloy siya dahil umaayon ang panahon. "Ate, magkano po iyang white roses?" agad niyang tanong sa tindera.

“Kayo!? Balik na tanong naman niya sa dalawa. Hmmm, ikaw best mukhang hindi ka maselan sa pagbubuntis mo ah!? Puna niya sa kaibigan.” “Ay oo best, Hindi!" yon nga lang medyo nag kakalaman ako ngayon dahil ang lakas kong kumain.” "Mmmm, mabuti naman kung ganon ako eto pihikan pa rin sa food. Saad naman niya.” “Ma-upo muna kayo. Alok niya sa mga ito at magpa pakuha, lang ako ng atin meryenda.” "Ate Fe! Pahanda po ng meryenda. Wika ko kay ate fe.”

Wala pang ilang sandali ng ihagis niya sa mataas na damo ang patay na hayop, kumalma na ang kabayo. “Pumaroon na tayo.” huling imik niya bago tumuloy. Alas nuebe ay naroroon na kami sa palasyo, inilalabas ko ang mga napamitas na mangga sa sako. Nang biglang tumawag si Manang Flora “Hija, nakalimutan na ninyong mag-agahan. Pumasok ka na raw utos ni Senyor Pablo, naghihintay sila sa hapag-kainan”

" Let's do it, Oscar. I can do this!" "Yan. That's my girl! Kaya mo yan bakla ka." sabay kaming tumawa at nagsimula na sa aming trabaho.

Naghanda na lang ako ng cup noodles para sa hapunan. Habang kumakain, kaharap ko ang aking laptop at pinag-aralan ang next mission ko. "Kayaki Shimaro," mahinang sambit ko habang nakatitig sa bilyonaryong Japanese na pinapapatay sa akin. Isang malaking isda na milyon ang bayad sa akin. Si Kayaki ay pinakamatanyag na negosyante sa organization ng Black Real Estate. "Million is waving," nakangising saad ko at inubos na ang natirang noodles.

sabi ko "But really, you have to get over this angst you have. Baka kung kaylan singkwenta kana eh saka mo maisipan na ayaw mo palang nag iisa sa buhay. Na mas masarap pala na may katabi sa gabi kahit pa nga sa umaga ay gusto mong sakalin ang katabi mong iyon" sabi ni Calix

Magkahalong inis at inggit ang kanyang naramdaman “Sarap ng buhay ng bruha,” nasabi niya na puno ng inggit, “habang kami rito ay natataranta sa paghahanap sa nawawalang mag-ama, na siya naman ang may kasalanan kung bakit nakatakas, siya hayun at nakikipagtsismisan sa nagtitinda ng fishball at sarap na sarap sa pagtsibug!”

Baka nga mamaya pa ay iyon ang pagsimulan ng pag-aaway nila. “Hindi pa ba sapat ang maraming pagkain para manahimik iyang bibig mong pasmado, Yohan?!” angil na niya sa kaibigan na malakas lang na humagalpak. The less Caiden said, the more curious Yohan became. “Tigilan mo na ako!”