Bakit Kinakabahan Ng Walang Dahilan 소설 & 이야기

Hindi niya alam kung ano dapat ang mararamdaman niya. Bakit nito pinaabot nang ganito katagal? Bakit nito hinintay na masaktan siya at magmukhang tanga sa kakaisip na nakalimutan na siya nito? Bakit? Ang dami niyang 'bakit' sa isip pero ni isa ay walang kasagutan. Siguro ay hintayin na lang niya ang tadhanang dalhin siya hinahanap niya, kung kailan ay hindi na niya alam.

"Why are you doing this?" Hindi niya kase lubos na maintindihan ang lahat. Hindi niya maisip kung bakit nito ginagawa ang mga bagay na iyon. Hindi niya maisip kung ano ang dahilan nito sa ginagawa nitong iyon. Okay naman ang lahat bago siya umalis pero bakit noong umalis siya at pagbalik niya ay bigla na lamang ganito. Napakagulo na.

Marahil hindi dahil sa temperatura, kundi dahil sa bigat ng presensya at katotohanan. Kaya hindi niya napigilang tanungin. Mahina. Ngunit totoo. “Bakit?” Walang halong galit ang tanong. Wala ring pagsumbat. Isa lang iyong mahinang tinig na puno ng pagtanggap sa mga bagay na hindi niya maunawaan. Isang uri ng katanungan na para bang matagal nang gustong maitanong, pero hindi niya nagawa—hanggang ngayon.

“ . . . kasi . . . ” Ano ba’ng magandang dahilan para hindi siya magalit sa akin? Pakiramdam ko, kahit anong rason ay hindi naman niya tatanggapin. "Wala ka bang maisip na magandang dahilan na maibibigay sa akin? Alam mo sa sarili mong hindi ko tatanggapin ang kahit na anong rason na ibibigay mo?” Wala sa sarili akong napatango. Nababasa niya ba ang kung ano’ng naiisip ko?

Kahit anong gawing kong isip, wala akong mahanap na dahilan! Ok pa naman kami bago iyon. Hindi nga kami ganong nagkikita, pero hindi din naman kami nag-aaway. Kaya anong dahilan? Bakit bigla na lang.. yung p*tang inang lalaking iyon ang hinahalikan nya? F*ck! Ako lang dapat! Akin lang yun eh!

"Why are you laughing?" Umiling ako ngunit hindi pa rin mawala ang ngiti sa labi. Sa huli ay nauwi iyon sa tawanan at ang mas nakakadagdag pa ng pagkatawa ko ay ang isipin na wala naman talagang dahilan kung bakit kami tumatawa na dalawa. It just happened na pareho kaming tumatawa without knowing why. At least, hindi lang ako ang baliw.

Kung bakit wala ito sa tabi nya. Sa kabilang isip niya, malinaw ang dahilan. Marahil ay nadismaya siya. Marahil ay inisip nitong wala siyang sapat na pagpipigil sa sarili—na masyado siyang naging padalos-dalos sa pag-amin ng damdamin, na parang walang saysay ang kasunduang prenup na kanilang pinirmahan, at taliwas sa orihinal nitong intensyon nang magdesisyon itong pakasalan siya.

Posible kaya na ito ay… ‘di na magagamit? Hindi siya makapigil siyasatin ito nang may buong tapang, ngunit wala talaga itong reaksyon. Hindi naman siya ganito dati. Naging blangko ang utak niya ng ilang segundo bago siya sumingap. Bakit magiging lumpo ang parte na iyon ng walang dahilan? Ito kaya ang dahilan kung bakit siya nanghihina, lasing, at walang buhay?

Pero kung iisipin, marahil iyon din ang dahilan kung bakit hindi siya nag-aatubiling lumaban. Dahil kung wala ngang pag-ibig, bakit siya ang laging kailangang umatras? Kung wala namang katapatan sa kasal na ito, bakit siya lang ang inaasahang manahimik?

Pakiwari din niya ay siya na naman ang dahilan ng kapahamakan ng isang tao kaya hindi niya napigilan ang umiyak. “Hey,”nag-aalalang sabi naman ni GB nang yakapin siya nito. “Hindi mo nama kasalanan ang nangyari kaya wakang dahilan para mag-react ka ng ganyan,”wika nitong bahagyang natatawa. Tiyak niyang kaya ganoon ay dahil nais lang nitong mapagaan ang kanyang kalooban.