Killer Games Novels & Stories

Walang pag-iingat kong ipinamunas ang hawak kong tissue sa kamao kong puno na ng dugo. Sinong mag-aakala na ang isang tulad kong babae ay may nakatatago pa lang isang madilim na nakaraan? Ngunit hindi ko na nais pang balikan pa ang pagiging isang Assassin ko. Yes, I'm a Assassin before. Hindi lang ako kung sinu-sino lang dahil ako ang kinatatakutan ng lahat ng nakakakilala sa akin bilang si Sierra at hindi bilang si Harper na tunay kong pangalan. Kaya lang naman ako napasok sa ganoon sitwasyon ay dahil gusto kong mahanap ang mga taong naging dahilan kung bakit nawala sa akin si ate. Ang gusto ko, sa kamay ko mismo sila mamatay. Gusto kong maranasan nila ang sakit na ipinaranas nila kay ate K

tanong ko pa para ma-sure ko kung ano ang mga ilalabas niya. “Mga assassin, mga shooter, mga heavy people o malalaki ang katawan, mga ex-military operative, at mga knife specialist,” sagot ni Keilys kaya parang nabuhayan ako ng loob. Kung tutuusin, aba, may laban na kami. Game!

"No. I like predictability. I need it. When everything else is trying to kill us, I don’t need some narcissist waving a gun around to feel alive." Keilser's grin faltered for a second—just a blink—but I saw it. "Oh, so now I’m the villain? That’s cute. Coming from someone who moves people around like chess pieces then pretends she’s not playing." "If I was playing," I said, voice sharp, "I wouldn’t be here. In a corpse-ridden outlet store. Arguing with a performance addict who treats survival like improv night." There. Hit. He stared at me, something darker brewing behind the sarcasm. Then he smiled again, but it didn’t quite reach his eyes.

nakangising saad ko sa kan'ya. "None of the above,"nakangising saad niya. Nagkibit balikat lang ako. "Sige na, aalis na kami,"ani ko. Sa kotse na naghintay si Kiel sa akin. "Assassin's din ba si Andy?"tanong ni Kiel. "Assassin's siya, and a dangerous killer," Napalunok naman si Kiel. "Why?"nakatingin ako sa kan'ya.

Napapikit muli ako dahil sa tindi ng sakit at kirot na umatake sa puso ko sa natanaw sa screen. Sa pagtatapos ng video, pangalan ko ang nakasulat kasama ng mga salitang ‘She’s the killer’. Kahit nakapikit ako ay ramdam na ramdam ko ang pagbaon ng mabibigat na tingin sa akin ng lahat.

“Tigilan mo nga ang pagpapanggap.” Tumayo siya nang tuwid at itinuro ang loob ng gusali. “Bilisan mo na. Kung hindi, baka bago pa matapos ang round na ’to, ma-eliminate na tayo ni Kerstyn.” Sa isip ng lahat, malinaw na ang “killer method” ni Kerstyn ay ang pagtutok ng daliri na parang baril sa taong nais niyang alisin. Ngunit may palaisipan pa, may limit ba ito? May cooldown? O may nakatagong kondisyon?

Tumayo ako at nagtaka naman itong katabi ko, "Saan ka pupunta? Hindi pa tayo tapos, lagi na lang akong talo, eh!" "Ayoko na, boring mo kalaro, loser." Iniwan ko siya doon na nakabusangot. Lumabas ako sa gaming room ni Claver at nakita ko naman si Killer na paakyat sa home office niya. Sinundan ko siya. Dumiretso siya sa isang table kung saan may mga papers na nakatambak.

O kaya naman ay nasa may control room. Hindi kasi ako nainform kung paano ang gagawin nilang paghahanda para dito. Hindi na rin naman kasi ako sumubok pang bumalik sa hideout ng Black Shadow, mahirap na dahil baka pagsuspetsahan pa ako ng mga co-assassins ko. Malalakas din kasi ang pakiramdam ng mga siraulo na 'yon. We're called assassins because we have something that normal people can't have.

Tanong ko. "Let the game begin, huh? Hindi na bago sa paningin ko ang mga ganitong klase ng note galing sa mga killer. Kadalasan na motibo nila ay makipaglaro sa mga biktima. Posibleng hindi pa rito nagtatapos ang lahat." Napahawak ako sa ulo dahil sa matinding stress. Parang sunod sunod naman yata ang mga kamalasan ko ngayon sa buhay? Lahat pa ay may butas at hindi maresolba.

she replied, her tone far too cheerful for such a perilous place. We hadn’t gone far when we heard the first sign of trouble—a deep growl echoing from deeper within the cave. Suddenly, a pack of creatures the size of wolves, but with horns and razor-sharp claws, lunged from the shadows. “Horned Ghouls!” Tiera shouted. “They’re fast but have weak defenses. Aim for their heads!” Mirai charged forward, her sword glowing as she slashed at the first ghoul. Her strike was powerful, severing the creature’s head in one blow. “See that, Mr. Karma? I’ve got this!” she crowed, bursting with pride.