Kindred Novels & Stories

// Please Comments or vote po para maramdaman ko naman ang mga presents niyo at mapasalamatan. Please vote comments and share and don't forget to follow me on my account Lady Kimmy thank you!

"You aren't ready yet. Could you live on your own? It's not that easy." I reached for her hand. Maraming posibilidad na mangyari. I don't even know if I be able to stand on my own feet. Haven't have an idea how to raise a child, how to be a mother either. Paano ko malalaman kung hindi ko susubukan, hindi ba? Mom will understand me, as well as Ate Crisell. "I'll be fine," I assured her. "But I warn you, it's a secluded Island. You have to live as a normal person there. No malls, bar, or kahit anong mga bagay na kinalakihan mo," aniya na may pag-aalala.

CHAPTER 37 CINDY’s Point of View Hindi si Daniel. Guwapo at mukhang maganda ang hubog ng katawan ng lalaki ngunit putol ang isang paa. Ngumiti ang naka-wheel chair. Nginitian ko rin siya. "Sa wakas nagkita din tayo Cindy," magiliw niyang bati sa akin. Nagtataka ako kung bakit kilala niya ako. Matipid na ngiti lang ang iginawad ko sa masaya niyang pagbati sa akin.

biglang tanong nito sa kaniya na ikinatigil niya ng pagsubo. Napahigpit ang hawak niya ng wala sa oras sa tinidor na hawak niya. Sa tagal niya sa ibang bansa ay hindi sumagi sa isip niya na magkrus man lang ang landas nilang muli ni Noah dahil sa lahat ng tao ay ito ang unang- unang ayaw niyang makita. Hinding- hindi siya papayag na makita nito ang mga anak niya. Hinding- hindi. “Kath…” untag sa kaniya ni Silvia na ikinagulat niya at pagkatapos ay napalingon rito.

Kaya pala iba ang nararamdaman niya noong kaharap niya ang bata labing limang taon na ang nakaraan. "Paano mo nalaman?" "Sinubukan kong puntahan kung saan nag mula si Andromeda sa tulong ni Poca. Hindi pa man kami nakarating sa mansion, narinig namin ang dalawang sorciere na nag uusap tungkol sa pag kitil sa buhay ni Andromeda at ang pag lalagay ng protective barrier sa sagradong kwarto ng kanyang Ina. Dahil ang kanilang kapangyarihan at natatanging ganda ay nagmumula sa kapangyarihan ng Diyosa."

Kinuha ko ito at dahan-dahang binuksan. Hindi ko alam kung bakit ako kinakabahan pero patuloy ko pa rin itong binubuksan at inilabas ko ang mga papers na nandoon. Nabasa ko sa isang papel ang napakalaking words na… ‘’CERTIFICATE OF ADOPTION’’… Hanggang sa makita ko ang pangalan ko doon… ‘’JARIA VENTURA SANTILLAN’’ Napalunok ako sa nabasa ko.

You shall not contact any of the following: friends, police, FBI, agency, and any related person of interest. Punishment: I will kill you and your whole family. Matapos basahin ni Charlaine ang lahat ay para bang noon lang din siya huminga. Habang hindi siya makapaniwala ay nanginginig ang kaniyang tuhod at kamay. Tumutulo rin ang kaniyang mga luha. Sino ba naman ang makapaniwala na ang isang Harris na akala niya ay isang simple at mabait lang na lalaki ay may kademonyohan pa lang tinatago sa katawan nito?

segunda naman ni Killian na sa kabila ng takot sa hawak na baril ni Marissa ay hindi nagpatinag. Nangatog ang mga tuhod ni Marissa. Maaaring si Kaden nga ang nasa ibaba. Knowing that man, he's a demon. He can kill anyone when he's mad and provoked. Itinutok ng ginang ang hawak na baril sa mga kambal na nasa sahig at nakagapos. H-Hindi pa siya nakakapatay ngunit... ngunit kailangan niya itong gawin upang makaganti rin siya kahit papaano! Gagawin din niyang miserable ang buhay ng mga ito!

“Dahil kapag nakatingin ako sa’yo, baka hindi na ako makalingon.” Parang bumalik sa akin ang lahat ng init, lahat ng kaguluhan na pilit naming nilimot. Hindi kami nagsalita, ngunit ramdam naming pareho—ang gabing iyon ay puno ng panganib, ngunit mas lalo itong nakakaakit. Flashback — Mansion, Dalawang Buwan ang Nakalipas Sa isang maulan at malamig na gabi, nagtagpo kami sa lumang library.

Nagkatitigan silang tatlo, kaya ayaw ni Caridad na mabanggit ang pangalan ng babaeng halos kilala ng mga nakatira rito sa Village dahil kapag nababanggit ang pangalan nito sa loob ng Mansyon ay nagpaparamdam ito. Kumapit naman si Karen sa kanya, matalim ang tinging ipinukol niya sa kanyang anak. Nagtungo agad si Linda sa silid kung saan narinig nila ang ingay, likas na talaga itong matapang at tila sanay na sa mga nangyayari rito sa loob ng Mansyon. "Wala namang nabasag, maglinis na tayo." Walang emosyong sabi ni Linda sa kanila ng makalabas ito sa silid.