Kryptonite In Tagalog Novels & Stories

Thirty-seven KRYSTAL Katulad ng sabi ni Zeikko kanina nang mag-usap kami sa rooftop susunduin niya ako, kaya naman heto ako ngayon nakasakay na naman sa kaniyang sasakyan. Ngunit hindi ko namang maiwasang maexcite dahil pupunta kami ngayon sa bahay ng mga magulang ko. Sobrang tagal ko na rin silang hindi nakikita eh, nakakapag-usap naman kami through video call pero iba pa rin kung nakikita ko sila ng harapan.

Hindi lang kasi simpleng away o samaan ng loob ang mayroon sa amin na gaya ng iniisip niya. “I’m sorry… kasalanan ko. Mali naman talaga na hindi ko ipinaalam sa `yo kung ano talagang klaseng pill ang ibinigay ko sa `yo. Alam ko kasi kung gaano ka ka-prudish at gusto ko lang naman talagang makatulong. But instead of helping, I think I just put you into a big trouble. Sorry talaga, girl. Alam kong hindi maaayos ng ‘sorry’ ko ang lahat. Pero puwede kitang damayan sa lahat ng pinagdadaanan mo ngayon. Umiyak ka lang kung kailangan. Baka makatulong maski paano.”

'' sabat hampas sa braso ko. ''Eh maa-out of place din naman ako sa inyo dun ano. Tsaka alam mo namang walang may gustong maging kaibigan ako ikaw lang kaya ang nag lakas loob na lumapit sakin dito.'' ''Akong bahala sayo. Sige na sama kana samin sis! Wag kang KJ!'' pagpipilit parin niya. Why not try self? Minsan lang naman to. Sobra na ata ang pagiging introvert ko.

So tinitignan niya ako? The following page was, Bruno Mars? Napangiti ako na naaalala niya din ‘yung sinigaw kong yon. I laughed softly and read the caption: You are beautiful. Not In looks. Not in what other people say. But just the way you are. Shit! Please, magpapakababae lang ako ngayon ha? Puwedeng tumili sa kilig?! Oh my gosh!

“Claim me, and own me, My Kryptonite. I’m all yours. My body and soul were always yours. Ti amo, My Kryptonite.” Mas lalong nag-iinit ang aking katawan dahil do’n. Sa tuwing naglalabing-labing kami sa aking silid ay lagi niya akong tinatawag na Kryptonite. Wala naman sa akin iyon. Naging tulay naman ang alyas kong Kryptonite para makilala ko siya.

Halata. Thrizelʼs POV "Phryx." Bigkas ko sa kaniyang pangalan. Nakatingin ito sa akin at may ngiting nakakaloko. Ang kalmado kong reaksyon ay napalitan agad ng taka. "Opps, Thrizel, kumusta ang epekto ng sex drugs kagabi? May nangyari ba na hindi inaasahan?" Ang ngiti niya ay napalitan ng seryoso. Tiningnan ko ang kaniyang kabuoan, walang nagbago sa kaniyang hitsura.

Napa sobra ata ako sa alak at lasing na lasing ako. Bigla naman akong napapikit dahil kumirot naman ang ulo ko sa sakit. At biglang may pumasok sa isip ko na salitang "I love you mahal ko. At patawad." "Huh?" Bigla ko nalang sabi saakin sarili. Bakit naman nya sasabihin saakin yun? Bakit wala na akong maalala masyado?!

"P-po? Naku, huwag na po! Nakakahiya na po masyado. Baka isipin ng iba na ginawa kitang driver… o ’di kaya ay ginamitan kita ng… b-blackmagic. Huwag na po talaga pero maraming salamat po sa alok niyo.” Marahan siyang humalakhak. "Ang dami namang ‘po’, at anong blackmagic? Kung ’yun lang din ang iisipin nila, sasabihin kong meron din ako n'un para pantay na tayo.” "Pero Sir—"

Kinwento niya ang nangyari kung paano nagsimula. "Right now rowy, i am freaking mad. Imagine?! That was your first kiss and he just take it away just like that? The nerve of him! And my gosh rowy, Ang saklap naman na ang label ng first kiss mo ay 'It was just a mistake'. Ang unang halik mo ay isang pagkakamali! " Nang gagalaiting sabi ng kanyang kaibigan sakanya na naiimagine niyang nanlalaki ang mga mata at butas ng ilong.

Ang daming tanong naman nito. "Manong security, our time is gold, as in Ginto, meaning mahalaga. Kanina ka pa nagtatanong sa amin. You are just wasting our time, and our time is gold. Can't you see? My children are sick." Kala nito, ano ka ngayon?