Kumain Ka Na Ba 소설 & 이야기

"kumain ka na ba?" "Wala sila. nasa Boracay. 4 na araw daw sila doon. Magpasalamat ka at wala sila kung hindi yari ka na naman." Kinuha ni Kuya ang pagkain ko at inilatag sa lamesa. "May tiwala naman ako sa 'yo. Alam kong hindi ka gagawa ng mga bagay na sisira sa pangarap mo at sa pangarap natin para sa ating pamilya." dagdag pa niya.

"Sa baba ka kakain?" Tiningnan siya ni Maureen at tumango. "Oo, saan ba ako dapat kumain? ilang araw akong nasa bangka at laging nahihilo sa alon, kaya hindi ako nakapagkakain nang maayos."

"Kumain ka na ba?" "Oo tapos na. Ikaw?" "Tapos na rin," pagsisinungaling ko. Ayaw ko namang sabihin sa kanya na hindi ako kumain dahil nainis ako. Ayokong mag-alala siya sa akin. "Uhm..ba't parang hindi ako kumbinsido na kumain ka na nga," aniya, at tumingin sa akin. "Tell me, anong nangyari sa 'yo?" tanong niya. "Kahit hindi kita nakikita ng personal, pero nahahalata ko pa rin sa mukha mo, na bad-trip ka ngayon."

Sanay na kami. Oh, wag kayo mainggit ha?

Bahagyang ngumiti ng may pandidiri. Akala ko ba tapos na ang laro mo?

kalmadong sabi niya kaya naman mahina akong huminga ng malalim. ‘Is that all? ‘Yon lang ba talaga?’

Ramdam ako sobrang kaba ng dibdib ko. “Nasaan ka Yu-jun?”

"No no no. It's ok. Kumain ka na ba?" Biglang nag iba ang tono nya at naging malambing. "Hindi pa po." "Alright, kumain na tayo." Aniya at hawak hawak ang kamay kong pumasok kami ng komedor. *****

Kausap ko sa sarili ko. “Kuya pala ha?”

Like…? “Ano ba sa tingin mo? Hindi nga kita maalala. Ni hindi ko nga alam kung kilala ba talaga kita o kung may koneksiyon ba tayo. At kung meron nga, bakit naman ako magkukunwari na hindi kita naaalala, ha? Maliban na lang kung may kaso ka sa akin at—”