Kumain Novels & Stories

"Aalis na ako, Mahal. Hintayin mo ako, ha?" Nakatangong iniikot niya ang katawan paharap kay Efraim. "Para namang makakaalis ako." Umangat ang sulok ng labi nito sa itinuran niya. Naisin man niyang magtungo sa bayan ay hindi naman niya magagawa. Sa paanan sila ng bundok naninirahan. Walang kapitbahay, kuryente at malayo sa siyudad. Sa tantiya niya ay gugugol siya ng maraming oras bago marating ang bayan.

After naming kumain, ay nagsimula na rin kaming magbihis, he even joined me while taking shower and end up with something hot and rated. "Saan ba tayo pupunta?" I asked. "Sa Pilipinas." "Ha?! Babalik tayo? Agad? Ngayon na talaga?" "We're just going to have a date in Coron, and that's all." "Mag d-date lang tayo kailangan pang umuwi ng Pilipinas? Nahihibang ka ba? Pwede naman tayong mag date kahit sa pinakamalapit labg na place rito sa New York."

Ang baryo ng Sumsuman. Ang Baryo Sumsuman ay kilala sa mga nagbebenta ng murang tuyo sa buong probinsya ng Quezon, na inaangkat pa sa mga malalayong lugar, lalo na sa kilalang syudad sa buong Quezon. Bukod sa tuyo, ay dito din mabibili ang ilang mga first class na isda, at iba pang halamang dagat. "Ano po sa atin?" Tanong ni Jobert kay Mitch.

“Sayang naman biglaan kasi ang punta namin dito hindi tuloy ako naka pag dala ng gamit,ang ganda pa naman sanang lumangoy.” Maktol ko kay meiji “Mam may boutique naman po ang mga Monterico pwede po kayong bumili ng pang swimming attire doon.” “Hindi ko nga alam kung uuwi rin kami agad kasi mag site inspection lang naman kami. Yon ang sabi.”

ALIPIN C25 ANTHONY POV Mag-isang buwan na kami ni Abegail dito sa Korea, malapit na rin kaming umuwi dahil isang buwan lang naman ang bakasyon ni Abegail. “Love, what are you thinking about?” Tanong niya habang yumakap sa aking likod. “Nothing Love,” “You know Love, ma-miss na naman kita,” “Why? if we go back in Philippines, lagi pa rin naman tayong magkikita?”

Dahan niyang tinanggal ang balabal na nakapatong sa knaiyang ulo at muling sinalubong ang tingin ng mayor doma. “Ako po si Mina,”maikling pagpapakilala niya at saka siya yumukp nang kaunti. Nanatili namang walang reaksyon ang mukha ng mayor doma at hindi na ito nagbitaw pa ng mga salita at tuluyan na itong lumabas ng silid.

Hindi ko naman alam na papayag agad siya. Bandang tanghali, dumaan ang train sa isang bahagi ng bundok na sobrang taas. Puro ata talaga bundok dito sa switzerland. Na parang ang sarap bumalik dito kapag winter na. Iyon naman ang next target namin ni Keilys. Gusto kong masaksihan ang Switzerland kapag nag-snow na.

Kabanata 16 Maagang umalis ng bansa si Jing kinabukasan para dumalo sa isang international medical summit. Halos madaling-araw pa lang ay nasa airport na ito, dahilan para tuluyang ma-cancel ang plano nila ni Kim na tingnan sana ang bagong weight-loss drug sa hospital. Kaya nang tawagan ulit ni Kim si Carmelle kinabukasan, agad niya itong tinanong tungkol doon.

aking ama sapagkat ang mga ginagawa niya ay siya rin namang para sa ikabubuti ng aming pamilya. Matatagpuan sa timog-silangan ng Canoan ang bayan ng Camenao. Camenao ang ipinangalan ng mga Kastila sa bayang ito na kanilang kinuha sa salitang katutubo na kamingaw na ang ibig sabihin ay "napakatahamik" dahil sa kakaiba umano ang katahimikan na bumabalot sa lugar na ito na halos pinapalibutan ng mga maluntiang kagubatan. Kung titingnan sa mapa, ang bayang ito'y hugis hating-buwan. Agad na namang tiningnan ni Graciela ang lalagyan ng kwalta, binilang niya muli ang mga lamang barya dito at kahit alam naman niyang pitong sentimo nalang, at nangarap siya na baka dumami ito sa muling pagbilang niy

Pero kahit anong pagbabago ang dumaan, kilalang-kilala ko pa rin ang pigurang iyon. Si Ethan Reyes. Ang aking Kuya. Ang aking Ninong. At ang taong hindi ko dapat titigan nang ganito katagal at ganito kadiin. Sa isang iglap, nagtama ang aming mga mata. Sa loob ng ilang segundong iyon, parang bumagal ang ikot ng mundo. Ang lahat ng kulay sa paligid ay nagmistulang itim at puti, at siya lang ang nanatiling makulay at malinaw sa aking paningin.