Kumain Ka Na Ba Novels & Stories

“Kumain ka na ba? Huwag mong sabihin na hindi pa dahil sa hinihintay mo ang Kuyang umuwi?” Naririndi man sa pangungulit niya ay hindi ko pa rin siya pinansin. Nilagok na ang tubig na sinalin sa baso. Baka pagkatapos nito ay kumalma ako. “Huwag kang magpapagutom. Dapat mauna ka ng kumain kapag wala pa ako. Napasarap kasi—”

At kung oo… ready na ba talaga ako mag work ulit? Sana ito na ‘to, Lord.

Kumunot ang kanyang noo. “Bakit?”

Napalunok naman ako sa kaba, kanina pa ba siya o kararating lang? *********

"Kumain ka na ba?" Sasagot na sana ako sakaniya, ngunit tumunog ang sikmura ko. I was hungry. Masiyadong mahaba ang oras na inilaan ko sa photoshoot ngayong araw. Nawala na sa isipan ko ang kumain sa maghapon.

Good question. Handa na nga ba ulit ako?

Akala ba niya ay umalis ito? "Akala ko ba umalis ka?" "Kanina pa. Nakabalik na lang ako na nakatitig ka pa rin sa salamin. Gandang ganda ka na naman sa sarili mo?" maarteng umupo ulit ito at kumakain.

nauutal kong tanong "Where you going? Bakit gan'yan ang ayos mo?" Kunot-noong tanong nito. "Papasok po ako sa school," magalang na sagot ko. Tipid na napatawa ito. "Are you sure na papasok ka? Sigurado ka bang may pasok ka ngayon?" singhal nito. "Oo naman, bakit po ikaw? Hindi ka ba papasok?" balik na tanong ko sa kan'ya.

Kumunot ang noo niya. "Anong bakit?" "Bakit kayo kumain? Anong meron?" "Wala lang. Kailangan ba may dahilan o okasyon 'pag kakain sa labas? Hindi ba p'wedeng gutom lang?" "Nililigawan ka ba n'ya?" "Hindi." "Sure?"

Bakit naman kasi ngayon pa? Kainis naman!