Kung Sino Man Para Sakin Mga Nobela at Kwento

tanong ng waiter "brewed coffee lang sakin" sagot ko. "ang tapang mo naman, cappuccino sakin. Do you want dessert?" tanong sa akin ni Dina. "No, coffee is enough for me." nakangiti kong tugon. "okay iyon lang ang order namin, regular cup please. "wika ni dina at iniabot na ang menu book sa waiter. " okay mam. "sagot ng waiter at umalis na.

--- --- --- --- --- "Kung hindi ikaw..." --- --- --- --- "Sino?" --- --- --- --- Tumawa siya nang mahina. --- --- --- --- "Napakabilis mong maghanap ng salarin." --- --- --- --- "Katulad ng tatay mo." --- --- --- --- Nang marinig ko iyon... --- --- --- --- Sumikip ang dibdib ko. --- --- --- --- "Huwag mong banggitin siya." --- --- --- --- "Kung gusto mong malaman ang totoo..."

Na extend ba ang business trip nila? "If there's something bothering you, or if there's 'someone' bothering you, mas mabuting kausapin mo kung 'sino' man yun. Kesa naman tulala ka nang tulala dyan sa kakaisip wala ka namang nakukuhang sagot." Suggestion ni Alea at diniinan pa talaga ang pag-sabi ng 'someone' at 'sino' Bigla akong napaisip sa sinabi nya at tumango.

sabi nmn niya sakin "Sino nmn nagsabi na hanapin Moko" sagot ko habang nakatingin lang sa malayo at naging tahimik nmn kami pareho at tumingin nmn siya sa dagat "Abby salamat, salamat dahil nandyan ka palagi para iligtas ako like kanina. I'm sorry kung nasampal kita ayoko lang kasi mapano ka lalo na babae ka at manlaban yun si kuya"sabi ko nmn at tumulo yung luha ko dahil naalala na nmn ang nangyari kanina. Hinawakan niya nmn yung likod ko at hinagod niya yun

Mahina akong napailing at prenteng sumandal sa aking upuan. I have no friends. Kaya hindi na ako magtataka kung walang magtatanong sa akin ng kung ano-ano matapos gawin ang isang bagay. Mas mabuti nang ganito. Hindi ko naman kailangan sila dahil may pamilya ako. I don't need friends. I just don't.

Kaya hindi niya makakayanan kung wala siyang makukuha sa ama niya. "Nakaiinis si Dad. Lagi na lang ganiyan nakaririndi na sila," saad niya sabay lagok ng alak na nasa baso niya. Nagkibit-balikat si Kenneth. "Anong gagawin mo? Pagbibigyan mo ba? Nasa sa iyo pa rin ang desisyon Rain. Kung kaya mo naman na wala kang makuhang mana, huwag mo silang sundin. Pero kung hindi mo kaya, wala kang magagawa kun'di ibigay ang gusto nila. Ganoon lang naman. Ikaw ang magdedesisyon para sa sarili mo. Kung sa tingin mo saan ka mas magiging palagay, doon ka."

sabi niya. "Family dinner?" I repeated, slightly confused. Halos isang buwan na kaming hindi nag-uusap nang matagal, at bigla siyang magpapatawag ng hapunan nang walang pasabi? "Dad, can we do this some other time? Sobrang busy ko talaga ngayong linggo."

"Bakit hindi mo subukan?" Ibinahagi ni Subject Three iyon ang parehong walang muwang na pag-asa—na ang magandang itsura ay maaaring makapagpaayos ng mga bagay. Pero imbes na pasalamatan, sumimangot si Damion, "Bakit ka nakaayos? Sinusubukan na mangakit ng ibang lalaki, hindi ba? Kailangan ng anak natin ng pera para sa lahat at nandito ka sinasayang ito sa bagong damit? Hanggal ka!"

Saka lang siya kumilos. " Salamat po, manong Kanor. " Tumango lang ito sa kanya. Medyo kinakabahan siya sa maaaring gawin niya pero kailangan. Ito lang ang tanging paraan para magtagumpay siyang hindi matuloy ang kasal ng mga ito.

Kaagad siyang nagpumiglas ngunit wala itong naitulong. "A-anong gagawin niyo sa 'kin?" Tila ba maiihi siya sa kaba nang inabot ng isang lalaki ang isang baril kay Fernando. "'Wag, parang-awa niyo na, maniwala kayo sa 'kin. H-hindi ko talaga alam." Basag na ang kanyang boses at naglandas na din ang mga luha niya. Ayaw niya pang mamatay, wala siyang kasalanan!