Kung Sino Man Para Sakin นิยาย & เรื่องราว

Tumawa naman ako ng walang boses, haha shit! "Fine, It's-" "What?!" "Sinok." 10 seconds of silence... "Sinok?" "Sinok, stage 4." Napamura ako dahil sa sobrang tawa nang marinig ko ang sunod-sunod na mura niya mula sa kabilang linya, mukhang nabadtrip HAHAHA!

Hindi man lang ito nagsasalita. “Sino ka? Saan mo ako dadalhin huh?” nahintakutang tanong niya sa taong may pangko sa kanya. Matinding pag-aalala ang nadama niya para sa sariling kaligtasan. Wala siyang ideya kung nasa mabuti o masamang kamay ba talaga siya.

Gusto ko pa sanang dagdagan pero 'wag nalang. Pagkatapos kung i-send tumagilid ako. Kung nandito lang siya, hindi maging ganito. Walang ganito. Ang hirap. Pero nandito na. Message from Lolo: "Really! Tell me the truth? Ayaw kung mapressure ka, Sien." Reply: "Ayos lang ako, Lolo. Sabihin niyo nalang sa'kin kung ano ang susunod."

Isang video ng boyfriend ko na nagpo-propose sa kanyang secretary ang nag-trending. Lahat ay kilig na kilig at sinasabing napaka-romantic at nakakaantig ang eksena. Nag-post pa mismo ang secretary niya sa social media: "Matagal kitang hinintay, at buti na lang hindi ako sumuko. Ipagkakatiwala ko ang buhay ko sayo, Mr. Emerson." Isa sa mga komento ang nagsabi: "Diyos ko, sobrang sweet nito! CEO at secretary—bagay na bagay sila!" Hindi ako umiyak o nag-eskandalo. Sa halip, tahimik kong isinara ang webpage at hinarap ang nobyo ko para humingi ng paliwanag. Doon ko siya narinig na nakikipag-usap sa mga kaibigan niya. "Wala akong choice. Mapipilitan siyang pakasalan ang isang taong hindi ni

“Bakit naman? Sayang naman kung hindi ka makakasama. Masaya pa naman ‘yun dahil merong theme park sa likod ng SM. Hindi mo naman siguro papalampasin ‘yun hindi ba?” “Wala kasi akong pera e. Hindi naman ako marunong gumastos.” ”Huwag kang mag-alala. Pwede naman kitang ilibre dahil ako ang nagyaya sa’yo.” Ang dami naman atang nanglilibre sa akin? Masyado ng makapal ang mukha ko. “Ayus lang, hindi ko naman siguro kailangan.”

"Yung ano? Yung sumpaan niyo sa isat-isa. Para kasi sa akin unfair kung ako lang ang naghahanap ako lang ang nakikipag laban sa pangako. Nakaka baliw kaya , lalo na kapag malaman ko isang araw baliwala lang pala iyon para sa kanya lahat." Pranka nitong sagot na akala mo'y may kaaway habang nagpapaliwag. "Naniniwala naman ako na hinahanap rin ako ni Albert."

Kurt is mine. " Kumaen ka na. Hindi mo pa nauubos ang pagkaen mo." " Ikaw din naman ah. May tira pa sa plate mo." ang gwapong mukha nito hindi ko papayagang mapunta sa iba. Magkamatayan na kung nagkataon.

I hate attention kasi. " Tas sino kaya yang mga kasama nila?" " Personal assistant yata nila o maid nila," " Tingnan mo oh! Ang pangit non," " Bwahahaha oo nga ang layo ng mga mukha nila," " Tas yong isa tingnan mo tol mukhang aso hahaha," " Ma-donate nga mukha ko pre, kawawa naman ang tigyawat wala ng malalagyan,"

"How about you? Kumain ka na ba?" Callix sighed deeply and said, "Not yet, babe. Hindi pa ako kumakain dahil nandito pa ako sa meeting namin. Sumaglit akong tawagan ka dahil gusto ko na masiguro na kumain ka na nga ng lunch. Ayaw ko kasi na magpalipas ka ng pagkain mo kaya kumain ka na. Kakain na rin ako mayamaya dahil matatapos na rin naman ang meeting namin."

sarkastiko nitong tinitigan si Sabrina. "Ano na naman bang kailangan mo sa'kin? At bakit ka nakikialam sa buhay ko?" mataray na wika ni Sabrina. "Ganyan nga, matuto kang magalit." Tipid itong ngumiti saka umupo.