Labing Walo Novels & Stories

lubag sa loob kong sagot. "Sige aalis na kami kumain kana ng hapunan mo apo dinalahan kana namin kasi alam namin hindi ka naman marunong mag luto kaya simula bukas mag practice kang mag luto para sa sarili mo" habilin ni lola sa akin na tanging tango lang ang naisagot ko at lumapit ako dito para halikan ito sa noo si lolo naman tinapik lang ang balikat ko at umalis na ng tuloyan ang mga ito, kaya naiwan akong nabibingi sa subrang katahimikan.

“Ikaw ang bahala apo, basta ba iingatan mo ang iyong sarili parati.” “Opo, La. Pangako po.” Muli ko siyang siyang niyakap. Kahit na may pagka-istrikta si Lola ay ramdam ko ang mainit na pagmamahal niya para sa akin na ang-iisang apo niya. “Silipin mo muna si Lolo...” sabi ko pagkakalas ko sa pagkakayakap sa kanya. “Sige apo, 'wag gagawa ng ingay baka magising at magwala.”

Mas napalakas naman ang hagulhol ni lola. “If you are sad please come to us princess, if sobrang bigat na ng nararmdaman mo, isipin mo lang na nadito kami ng lola mo. Handa kaming makinig sa iyo at tulungan kang pawiin ang sakit jan sa puso mo.” Lolo said that makes me cry in front of them. Nakagat ko ang aking labi. Kumalas sa kanilang yakap. Namuo ang aking mga luha. I could see the utmost care and worry in their delicate eyes.

Wala ng iba, mariing sabi ng kanyang isipan. "Tiwala sa isa't isa 'yan ang makapagsasalba sa inyong dalawa," mariing sabi ni Lola Salome. "Dahil may masasamang tao na gusto kayong paghiwalayin kaya kailangan ninyong mag-ingat. Huwag basta magtiwala."

Nanliit ang mga matang tumitig dito. “Shut and stop being gago,” bulong ni Thali, pero hindi na niya napigilang mapangiti. Kinagat na lang niya ang labi niya, habang sinusubukang itago ang ngiting hindi niya maipaliwanag. "Hey---" Pero nakagat na ni Lorenzo ang labi at biglang tumiklop nang bigla siyang tignan ng masama ni Thali na animo'y warning ang titig niyang iyon.

Malamig na sambit ni Lolo at naglabas ng dalawang maliit na kutsilyo. Bibitayin na talaga ako nito! "Wait Lolo! Seryoso 'to? Kutsilyo talaga?" Hindi makapaniwalang tanong ko. "Yes, my little princess. Mas malala pa dito ang weapons ng mga kalaban! You must learn to defend yourself. Your life! Like what I say. Focus! Observe! Watch out every moves of your enemy. Every little move could lead into a big disaster!" Cold na sagot ni Lolo.

naging isang mabangis na hayop na handang manakmal para sa pamilya niya. Ang Labor ay hindi lang tungkol sa akin... ito ay tungkol sa aming dalawa. Habang ang sasakyan ay pilit na umiiwas sa mga humahabol... naramdaman ko ang pagputok ng aking panubigan. Ang init ng likido ay humahalo sa lamig ng aircon... isang signal na wala na kaming oras. Kailangang lumabas na ng bata... ngayon din.

Sa sobrang lapit kasi ng mukha kulang na lang magkapalit kami. "Kia, apo." Tawag ni Lolo sa kaniya. "Bakit po Lo?" "Pupwede bang hindi ka umirit? Aba'y yung boses mo napakatinis. Baka ako'y mabingi apo." Humagalpak kami ng tawa ni Lola dahil sa sinabi ni Lolo while Kia pouted. Lumapit siya kay Lolo at lumambitin na parang tarsier. "Sorry na, Lolo."

sagot nya rito "Labo mo bro ! inis nya rito sabay lakad na palayo Kay Blue Tinignan na lamang ni Blue ang Baonan nya at babalek na lamang sa Kanyang office Pagkarating nya sa kanyang office naupo sya agad at naisip nyang galit talaga si Hilary sa Kanya gusto Sana nyang ipatikim sa dalaga ang luto ng nanay Dada nya para makita nya ulet itong ngumiti . ******

Na siyang inumpisahan ni Oliver at ama nito. I need that. Hirap ang grupo na halughugin ang buong bansa para lang hanapin ang mga Laboratoryo na ‘yan wala din kami mahihitang tulong sa Gobyerno dahil hindi sila dapat pagkatiwalaan. VLADIMIR VALENCIA LAVISTRE TININGNAN KO NG MASAMA ANG BABAENG ITO. Naka yuko lang ito at dahan dahan nag lakad palayo sa amin.