Labing Walo Novels & Stories

Congratulations newly wed couple!!!!! Pagkapasok namin sa restaurant/hotel ni Lola sinalubong agad kami ni Tita Lily ng napaka-bonggang pag welcome. Ang asawa ko ay tudo alalay, Waring ayaw na akong mawalay. Akala niya tatahakin namin ay tulay, Natakot na baka ako ay madulas o mapilay. Kung siya ay makaagapay, Akala mo ako ay malambot na tinapay.

Tanong ni Su "Ah..nakita mo yung mga lalaking humahabol satin?Bad guys sila kaya wag na wag kang lalabas dito para di kanila makita okey?Lalabanan ko ang mga bad guys para safe tayo okey?" Agad naman na tumango si Su at masunurin din na nagtago.

Eveline’s POV. “Anong meron sa labas apo? bakit ka umiiyak?” tanong sakin ni lola, agad kong pinunasan ang mukha ko at ngumiti sakanila. “M-may nagtangka daw pong pumasok la, buti na lang po at mabilis na kumilos yung mga bantay sa labas… kaya hinabol nila yung nagtangka… ahmm ‘wag na po kayong mag alala w-wala naman daw pong nasaktan… yung putok daw po ng baril kanina warning shot lang naman daw po, kasi nagtangkang tumakas yung nanloob” pagsisinungaling ko, dahil ayokong mag alala pa si lola

saglit siyang napatigil, sabik sa lambing ngunit may pangamba sa puso. “Pero kung umalis ako, baka years bago ako makabalik. Paano kung mamiss kita?” “Hay naku, bata ka,” nakangiting sagot ni Lola. “Kapag namiss mo si Lola, mag-video call ka lang. Malakas pa si Lola, nasa bahay lang ako. Kung babalik ka para magtrabaho dito, hihintayin kita. Kung gusto mong tumira abroad, sasama ako sa’yo. Pero ha—bawal mo akong ituring na abala?”

marahan niyang sinabi. Biglang naningkit ang mga mata ng lalaki, at tumitig ito sa kanya na parang nagtatanong, parang may isang bagay na hindi niya maintindihan ang nakikita sa mga mata nito. Ang J’s Laboratory ang pinaka misteryosong laboratoryo sa Central Valley, kung saan ang mga lihim ay nakakulong sa likod ng mga pader nito.

Halos matumba ako sa pagkaka-upo ko nang mapagtanto kung anong uri ng hayop ang kasama n'ya. Wolves. Lobo ang nakapaligid sa lalaking nagsalita. At hindi lamang basta isa. Kundi limang lobo ang nakikita ng aking mga mata. Sh*t! Muling bumalik sa lalaki ang tingin ko. May nakalolokong ngisi na ito sa labi habang pinagmamasdan ako.

Biglang ani Maestro Estefanio. Napayuko silang dalawa ni Lola na ibig sabihin ay nalulungkot sila para sa akin. Magsasalita sana ako tungkol sa mga bagay na ginagawa ni Stalwart para lumala ang nararamdaman ko ngunit hindi ko na tinuloy. Baka sabihan lang nila akong assuming. "Para gumaan ang iyong loob, aminin mo kay Stalwart ang bagay na 'yan. Linawin at sabihin mo sa kanya na–"

Litaw rin ang pasa sa gilid ng labi ko "H-Hello..Magandang hapon po" lumapit ako at nagmano, pilit kong pinagaan ang sitwasyon..Nababakas ko na kasi ang pagkaawa sa mga tingin nila "Magandang hapon naman sayo Ineng" si Lola.. "Hindi ka naman ba nahirapan sa biyahe?" "H-hindi po" ________________

Masakit sa dibdib niya ang nakikita niyang pagkapagod ng asawa. --- KALAGITNAAN ng gabi nang biglang magising si Talia. Agad siyang bumangon at walang pag-aalinlangang tumakbo pabalik sa laboratoryo. Sa kabilang laboratories, halos lahat ng researchers ay gising pa rin. Walang nagpapahinga. Karaniwan, dose-dosenang tests ang kailangan para ma-stabilize ang isang reagent. Ngunit ngayon, wala na silang luxury para gawin iyon. Kailangan nilang matapos agad. At dahil doon, lahat ay nagtatrabaho nang halos hindi humihinga.

“Mabuti naman, naghahanap lang ng trabaho.” "Trabaho? anong trabaho?" "Kahit ano basta yung marangal na sana," "Ay, sus! Marangal? Bakit? ayaw mo na bang bumalik sa dati? ayaw ko nang bumalik sa club?" Lumapit si Lala at bumulong na parang nagbabahagi ng isang mahalagang sekreto. “Kung gusto mo ng mas malaking kita, bumalik ka na lang sa club. Dating gawi. walang kahirap-hirap. Hindi ka mabubuhay kung marangal na trabaho ang gusto mo. Sa club, saglit lang paldo ka na. Mas malaki pa ang tip kaysa sa anumang trabahong sa restoran.”