Labing Walo Novels & Stories

Eliz’s Point of View Blah blah blah. Ang boring. Noong nasa Japan ako ay madalas kaming mag-experiment sa laboratory. Samantalang dito naman sa Pilipinas, puro discussion at lessons. I-suggest ko kaya kay Lolo Sevastian na i-renovate ang lab para magamit ng mas maraming estudyante? Nakakpagod din kasing umupo ng mahabang oras.

Yorick kung may problema Ka sabihin mona hanggat buhay pa Kami ng Lola mo" ani ni lolo "Aksidente po akong naka buntis ng ibang babae, Patawarin nyo po ako" sagot ko atsaka lumuhod sa harapan nila " What?" sabay na sabi ni Lolo at Lola agad napatayo si Lolo dahil sa gulat habang si Lola naman ay napa takip ng bibig "Ngako po ako sa nanay nya na papakasalan ko sya pero hindi pa sa ngayon ayokong masaktan ng sobra si Allen"

Lalo na si Selene. Nakita ng kanyang dalawang mga mata kung paano napabagsak ni Sebastian ang isla ng walang kahirap-hirap. May kakayahan siya at makapangyarihan. Hindi nilang kayang labanan ito. Kung hindi papaniwalaan ni Sebastian ang matanda, malamang ang tatlo sa kanila ay mawawalan ng kaluluwa sa ilalim ng galit ng kanyang baril sa

"Agh!" Napalingon kaming lahat nu'ng biglang d*****g si Lolo. Naghiwalay ang mga labi ko nu'ng makitang may tama siya ng bala sa dibdib. Bagaman gulat din ay tumakbo kaagad si Papa upang masalo ang katawan niyang nanghihina. "Mario―Agh!" Sumigaw si Lola ngunit natahimik siya nung sakaniya naman tumama ang bala.

Labing-walong oras siyang nawala. Walang kahit isang mensahe. Walang kahit isang hudyat na ligtas siya. Isang linya lang sana. Isang salita. Isang “Huwag kang mag-alala.” Ngunit wala. At sa wakas… bumigay ang lahat.

Balewalang sagot niya rito. Napatitig naman si Sebastian kay Eloise, dahil hindi nito akalain na talagang matigas ang ulo ng dalaga. “Aalis pala ako, pupunta ako ng opisina. ‘Wag mong sabihin kay Lola.” “Paano naman kung ayaw kitang payagan?” “Wala kang karapatan na gawin ‘yon.” “At bakit?” “Gusto mo ba talagang matamaan sa akin?!”

sagot niya. "Sayo wala sa'akin meron, nakakahiya kaya Labs, palibhasa ikaw mabango ang hininga mo kahit bagong gising ka, ako nevermine na nga lang." saad ko sabay yuko kasi nahihiya talaga ako. "Look Lablab, wala naman akong naamoy na kakaiba. At ikaw naman yan kung meron man, madali lang naman solusyunan yan," biro nito.

wika nito "Oo, nga Lola kaya naisip kong bumawi ng pahinga kahapon. Siya nga pala Lola, ano kaya't lumabas tayo mamaya?" tila nag iisip naman ito. "Walang problema iyan apo, basta huwag lang tayong masyadong magpapagabi. Dahil alam mo na, malamig sa labas baka sumakit na naman itong rayuma ko."

Huminga muna ng malalim si Lance bago muling nagsalita. “And here’s the weird thing, wala kami makuha na kahit anong impormasyon sa kung sino ang utak sa pagpapatakbo ng underground laboratory na ito kaya ito ang aalamin natin. Masyado mahigpit ang security system nila kaya maingat na pagpaplano at paghahanda ang kailangan natin gawin kundi—.” Naputol ang sinasabi ni Lance sa taong bigla na lang dumating. Nagulat ang lahat sa malakas na pagbukas ng pinto. “Wazzup, madlang people! Gulat kayo ‘no? Ako lang ‘to, ang pinakagwapo sa angkan ng mga Lavistre at Valencia. Wahhhh, I’m so humble.”

“Wala kang alam!” Biglang sumabog ang matagal nang kinikimkim na galit ni Lola Isabel. Malakas niyang ibinagsak ang kanyang chopsticks sa mesa, at sumabog ang kanyang tinig sa silid. “Ang iniisip mo lang ay pera! Wala ka bang pakialam sa nararamdaman ng iba? Bulag yata ako noon at ikaw pa ang pinakasalan ko!” Nanlaki ang mga mata ni Lolo Joaquin sa galit. “Ano na naman ang ikinabaliw mo?!”