Labing Walo Mga Nobela at Kwento

Lola are into cooking,she really master it. MATAPOS KONG PATULUGIN si Jj ay lumabas muna ako para magpahangin saglit..I need to breath..Gusto kong itapon lahat ng takot at pangambang naipon sa dibdib ko..I want to let out all my fears, Alam kong hindi na kami matatagpuan ng lalaki..Tama si Lola,hindi niya iisiping nandito kami..kaya panatag ako na hindi na niya kami matutunton dito.

Kagat-labi na palusot ko. "Hinayaan mo? Luis, ikaw ang lalaki, ikaw dapat ang batas. At huwag mong hahayaan na lumabas mag-isa ang asawa mo ng dis oras ng gabi. Paano nalang kung mapahamak siya? Marami pa naman ang kawatan kapag gabi." Paalala ni Lola sa akin at wala akong nagawa kundi ang mapatango na lang.

"No. They will go to their own house pero magvivisit you naman. Mamimiss mo ba sila?" "Opo. Last time, Tita Laureen said that may Lolo and Lola doesn't like me kaya I don't like them too. Pero noong nakasama ko na sina Lolo at Lola, mabait pala sila just like you. They even always cook me delicious food tsaka lagi din nakikipaglaro si Lolo sakin. Why does Tita Laureen always lie? Sabi din niya dati hindi ka nice kaya ayoko sayo noon tapos it's not true naman pala," nakanguso nitong wika.

wika ni Lolo pareho kaming nginitian ni Matthias. “Alam n'yo ba dadalo sana ako sa kasal n'yo kaso nahihiya ako. Kahit na sinabihan mo ang Lola mo na pumunta hindi kami nagpunta. Patawarin mo ako apo sa mga nagawa kong kasalanan. Believe me, gusto ko lang mas lumago pa ang kompanya para sa mga magiging apo sa tuhod. Pero nagkamali ako roon. Patawad apo, patawad."

We’re in public and I don’t really like to fight her. “At ang sabi ni Lola’y matapos mong magpunta sa Baguio, umalis ka rin agad? Wala ka namang trabaho. Bakit nagmamadali ka na namang umuwi? Huwag mong sabihing excited kang makita ang asawa mo?” Agad nawala ang ngiti sa mga labi ko nang marinig ang tungkol kina Lola. Hindi ko maiwasan ang maalala si Tito.

“Dalhin mo na kami sa kanya!” “Oh, hindi, hindi, hindi… Ayos lang talaga, sir,” mabilis na sabi ni Mel. “Ayos lang ang anak ko nang wala ang trabaho niya, at kami—” “Manahimik ka, gurang!” Lumingon sa kanya si Lobo nang may nakakamatay na titig. “Masama ang timpla ko ngayon, at bubugbugin ko kayo pareho pag nagsalita pa kayo. Maniwala kayo sa'kin!”

Nginitian lang naman ako nito. “Ano pang ginagawa niyong dalawa riyan? Mag-ayos na kayo ng gamit,” sabi ni Lolo. “Emote emote ka na naman, hoy,” naiiling na saad ni Lolo kay Lola. Napatawa naman ako ng mahina dahil nakikita ko ‘tong nagpapahid ng luha sa isang tabi. Pumasok naman na kami sa loob, hindi ko maiwasang mapatingin ulit sa cellphone ko.

sabi kaagad ni lola. Umiling ako. “Hindi na po. Modeling agency po ang pupuntahan ko. Mag-i-inquire lang po ako about sa work.” “Mag-wo-work ka? Bakit?” tanong naman ni lolo. “Gusto ko lang pong magkaroon ng mas maraming experience. And pandagdag allowance ko na din po.” Tumango si lola. “O sige. Basta ba mag-iingat ka. Anong agency nga ulit ‘yan? Para matanong ko si Markus kung ligtas ba o hin—”

Hindi na nagtagal si Lolo dahil mukhang may ganap pa ito sa buhay. "Now. Let's go back to work," malamig na saad ni Nurse Lana. Kakasabi lang ni Lolo na huwag niya kaning masyadong ipressure eh. --- DAMON Napatigil ako sa paglalakad at otomatikong kumunot ang aking noo nang makita ko ang babaeng bobo na nakaupo sa bench sa tabi ng vending machine habang ang ulo niya ay marahan niyang iniuuntog sa pader. Stupid.

pagpapaumanhin ni Lola Belinda, maski si Lola Belinda ay nakalimutan din sya hahaha "Nako ok lang po yon, Magpapaalam lang naman po sana ako, Lalabas lang po ako saglit" nakangiting pagpapaalam ni Lucas sa dalawa "Ok, dito lang muna kami ni lola. Katok ka nalang ah" Sagot naman ni Irish at ngumiti pabalik kay Lucas, ngumiti din si Lucas sakanya bago pinaandar na ang wheelchair neto para lumabas.