Romans & histoires Labing Walo

Tila may mga bagay na Nagbago sa paglipas ng panahon. Bagama't galit na galit si Walter, hindi na siya naglakas-loob na magsalita pa. Matapos bumagsak ang mga Pinoy, Hindi na niya kayang labanan ang mga Cooper. "Paano ka maglakas-loob? Kung hindi dahil sa tulong ni Lolo, hindi sana naroon ang mga Cooper sa kinaroroonan nila ngayon." Hindi matiis ni Lizbeth na makita si Walter na hindi nirerespeto. Galit na galit siya at nag-iinit ang ulo niya subordinate.

Lumabas si Lola Evelyn habang marahang itinutulak ang wheelchair ni Lolo Sebastian. Sandaling natigilan silang apat. Pakiramdam niya ay biglang bumigat ang hangin sa pasilyo. Naroon pa rin ang magiliw na ngiti ni Lola Evelyn. Samantalang si Lolo Sebastian ay tahimik lang, ngunit bakas sa seryoso nitong mukha ang mapanuring tingin. "Good morning, mga apo," nakangiting bati ni Lola Evelyn. "Gising na rin pala kayo."

“Ang mahalaga, masarap ang luto mo. Naku, pag ganyan araw-araw, baka tumaba ako!” Natawa si Riza at muling naupo. “Kung gusto n’yo po, araw-araw akong magluluto.” “Aba, sige! At kung ganyan kagaling ka, Riza apo…” tumigil si Lola, tiningnan siya nang may makahulugang ngiti, “…hindi ka na bagay sa kung anong trabaho mo ngayon. Mas mataas ang nararapat sa’yo.”

"S-si Lola." Marami ang umalalay sa 'kin kasama ang mga nakaputing naka-laboratory gown, pero gusto ko lang talagang umalis na sa laboratory na 'yon. I'm just fucking tired of laboratories, people wearing laboratory gowns, experiments, and these shitty technologies that make a massive impact on people's lives.

Pilit naman akong nagpakawala ng ngiti sa labi "Kinakabahan ako. Alam mo iyun, first time kong mawalay kina Lola kaya naninibago ako! Pero ayos lang ako..huwag kang mag-alala sa akin!" nakangiti kong sagot sa kanya. Tinitigan niya naman ako sabay tango.

Kalmado at walang anumang negatibong damdamin para pasamain pa ang kalooban ng lahat. “Ang dami n’yo palang pumunta para makita ako, aba, talagang may ibubuga pa pala ako! Salamat at hindi niyo ko kinakalimutan!” pabirong sabi ni Lola Celia habang nakatingin sa paligid. Naroon ang kanyang mga kasamahan sa laboratoryo, ang matagal na mga kaibigan tuwing namimili siya sa supermarket, pati na rin ang mga kapamilya nila.

“N—Naiilang po ako sa topic natin, Lola, para kasing hindi dapat pag-usapan?” “Natural lamang ang ganitong usapin. Alam mo ba, na ang lalaki ay hindi ʼyan makakatiis na hindi maglabas ng kanilang katas sa isang linggo, kadalasan ay araw lang ang pagitan lalo na kubg may katabi silang sexy-ing babae!” para na naman itong pagalit kung magsalita. “Kaya ang mga babaeng nakasiping ng Lolo Juancho mo ay kaagad kong binalaan na huwag ng lalapit sa kaniya dahil tiyak na ibabaon ko sila sa lupa! Kaya ikaw, ingatan mo ang asawa mo! Kung gusto niyang maglabas, abaʼy galingan mo gumiling, bago hanapin sa iba— Ayy pùta ka!” gulat na turan ni Lola Florita sa huli.

Maaaring may mga lobo pang nagtatago sa dalisdis? Medyo nabahala si Lukas. Ang mahigit 100 na Wolfire ay hindi isang malaking banta sa kampo, ngunit mahirap sabihin kung masyado silang marami. Nang ang mga sundalo at si Lukas ay tila nasandalan, pinangunahan ng lider ng lobo ang kawan ng mga lobo na mabilis na umurong at nawala sa kagubatan sa isang iglap.

Sanay naman ako sa gym, this is a piece of cake,’ Sa unang sampung bomba, walang lumalabas kundi pawang hangin at kaunting lagutok mula sa kalawanging tubo sa ilalim ng lupa. “Ano boss? Kaya pa ba? Naku, Caroline! Paano pala kapag naghirap kayo? Hindi ka kayang buhayin nito kapag wala yung kumpanya niya! Kita mo ni hindi kayang magpalabas ng tubig sa poso!” kantyaw ni Jade. Si Lola at si Lolo ay nasa gilid at pasimpleng natatawa. “Shut up! Hindi ako maka-focus dahil sa ingay mo,” saway niya sa dalaga sabay irap.

Mali pala dahil dinadaan nalang niya sa tawa para kahit papano hindi niya maalala ang sakit. Lola alam mo ba may trabaho na ako ngayon isang kasambahay. Pero tulad ng inaasahan hindi ako marunong mag luto kahit maglinis nang bahay. Nakakatawa diba lola? Ikaw kasi hindi mo ako tinuroan ayan tuloy nganga si Dorothy ngayon. Pero nagpapasalamat parin ako sa'yo lola kasi kahit mahirap lang tayo. Tinitiis mo lahat ng pagod inako mo lahat ang trabaho para hindi lang ako mahihirapan. Alam niyo po kanina lola pinaluto ako nang amo ko tapos ang ginawa ko nag order nalang ako sa Jollybee para may ipakita ako sa kanya. Pero buking parin kasi may naiwan pang ebidensya hahaha. Nakakatawa talaga diba lola?