Novel & Cerita The Portrait Of A Lady

Bago pa siya makasagot, bumukas ang pinto at pumasok si Donya Elizabeth, kasama ang isang babaeng may taglay na ganda at sopistikasyon na tila galing sa mga pelikula ng Hollywood. "See, Xavier? I told you. A woman from that industry is never faithful," wika ni Donya Elizabeth. "Anyway, meet Lady Cassandra. She just arrived from London to help us clean up this mess." Third Person POV Lady Cassandra stepped forward with a sympathetic smile that didn't reach her eyes. "Hello, Xavier. I'm so sorry you have to go through this. Scandalous, isn't it? In my circle, we value discretion above all else." Tumingin si Cassandra kay Aria. "And you must be Aria. You’re quite talented... although it seems y

Clea's POV: "Welcome to Villa Erlinda.." Natuon ang atensyon naming lahat sa babaeng sumalubong sa amin nang makapasok kami sa loob ng retreat house, ang Villa Erlinda. Napanganga ako at napatingala sa nakapakalaking sulok ng bahay. May malaking chandelier ang nakasabit sa pinakagitna ng ceiling. Maraming wall paintings, yung iba medyo sira na pero maganda pa rin naman tingnan. Sa pinakagitna ng mga paintings ay nandoon nakasabit ang malaking frame na naglalaman ng family picture na sa tingin ko ay litrato ng pamilyang nagmamay ari ng bahay.

Tuloy lang siya sa panakanakang pagsubo ng ice cream hanggang sa huminto ang mga sigurado niyang hakbang sa harapan ng isang malaking quadro. He felt a cold wind crawled on his back. It was always like that. Decades and a half had past but that portrait never failed to make him feel that familiar pain like everything was only yesterday. It was immortalized, just like the cheap woman smiling on that picture. She was wearing a red rag dress that couldn't even cover her soul. Her face was thick with the makeups she wore to hide her bruises. Her anorexic body which was used by hundreds of different men for pleasure was curved seductively as she pose on that metal pole. There were money on her fe

Nagulat siya sa bilis ni Theo at may sasabihin sana siya nang magring ang phone niya. Nakatanggap siya ng dalawang litrato mula sa butler ng Landry Mansion. Ang mga litrato ay kinuha mula sa isang awkward na anggulo, at madilim ito kaya’t tumitig ng mabuti at matagal si Luna dito bago niya nakilala ang mga tao sa litrato.

NAGPALIPAT-LIPAT ang titig ni Zalheia sa dalawang imahe ng lalaki sa portrait na nakasabit sa malaking sala ng villa nina Morgan. Hindi niya iyon napagtuunan nang pansin kanina dahil abala sila sa pamamasyal sa lugar na sakop ng Hacienda de Cordova. Akala niya ay mga larawan lamang iyon ni Morgan. But as she was intently looking at it now ay doon lamang niya napagtantong dalawang tao pala iyon at hindi lamang iisa.

"Prof. Portia, gawa ko po 'yan." Tumingala lang si Astrid kay Caroline, nanatiling tahimik at nagmamasid. Lumapit si Prof. Portia sa artwork. Masusi niya itong sinuri, pero habang tumatagal, lalong nagiging seryoso at madilim ang kanyang ekspresyon. Nakiusyoso na rin ang ibang mga tao at pinalibutan ang likha ni Caroline. "Ito ba... ang revolving vase?"

Siguro mga personal collection lang ang narito. Nilibot ko ang aking paningin. Medyo masakit sa mata ang pulang ilaw sa silid ni Rodolfo. Sa gitna ng silid ay may kama. Napansin kong may malaking portrait na nakakabit sa taas ng headboard. Biglang sumikdo ang puso ko. Kilalang kilala ko ang nasa portrait kahit sampung taon na ang nakakaraan. Hindi ako maaring magkamali dahil ang babae ay walang iba kundi – ako.

Tanong ko sa sarili ko. tsaka naman may humahangos na tumatakbo at biglang nagbukas ang pinto. "My lady, ayos na po ba kayo? May masakit paba sa inyo? Sabihin nyo po sa akin, saan?" Sunod-sunod at walang-prenong tanong ng bagong dating, na sa tantya ko ay late 20's na. Dark brown na mahabang buhok, balingkinitang katawan, maputi at makinis na balat at nakasuot ng maid outfit. Sino naman kaya ang babaeng to? Kailan naman ako naging lady? Isa akong heiress pero walang sinuman ang tumatawag sa akin sa ganong pangalan.

Isang tipid na ngiti na lamang ang kanyang ibinigay kay Alia ng sumenyas siya na handa na ulit siyang magpinta. Nang matapos ang portrait ay pinangalanan ito ni Alia na "The Burden of Honor." Ito ay isang oil painting na puno ng contrast. Ang sharp na suit ni Elias laban sa soft at vulnerable na mga mata ay makikita sa canvas. Ang peklat ay may makapal na texture na tila nagpapahiwatig ng isang cracked jewel.

“Pero ang sabi ni Abuelo, hindi niya binili ang painting dahil sa pinagdedebatehan kung sino ang pintor nito. Binili niya dahil…” Unti-unting napawi ang kaniyang ngiti. “Maganda. Malungkot man tingnan si Madame Lucille, hindi maitatanggi na maganda siyang babae.” Ang babae sa painting ay nakasuot ng itim na bestida, ang mahabang buhok ay nakalugay at parang naglalaho sa dilim. Ang mga mata nito’y malungkot, ang labi’y manipis na parang nilalabanan ang sarili na magsalita— ang postura nito'y nakatayo ng matuwid, ngunit parang nakahilig sa dilim.