Lagi't Lagi Para Sa Bayan の小説・ストーリー

Napatango naman ako “stay here, okay? Enjoy the water. Babalik ako mamaya para mabanlawan kita.” Seryoso nitong muling sambit Muli akong tumango ‘Thank you, Ralph. The best ka talaga!’ bigkas ko. ‘Tsk, may nalalaman ka pang ganiyan huh? Gusto mo bang-----

sagot ni Sebastian habang lumalapit sa amin. Naupo si Sebastian sa tabi ni Papa, bakas ang pagod pero may kislap ng excitement sa mga mata. "Pa, kung sakaling pumasa tayo rito, malaking tulong 'to sa community natin sa Maligaya. Pwede tayong maging model farm para sa ibang mga kabataan dito na gusto ring mag-start sa agriculture." "Iyan ang magandang mindset, Sebastian. Hindi lang para sa sarili, kundi para sa bayan," tango ni Papa.

"Sama-sama nating labanan ang New World!" Abot-tenga ang ngiti ni graham nang marinig ang mga hiyawan kaya huminga siya ng malalim at nagpatuloy. "Tama, lahat tayo ay bayani ng ating bayan. Maraming Salamat!"

BAYLORD MONTENEGRO "TISAY, ayos ka lang ba diyan?" tanong ni Ate sa babaeng kutong lupa. Paano ba naman kasi, kanina ko pa naririnig ang pigil nitong pagduwal Kasalukuyan kaming nasa biyahe patungo sa bayan kung saan pagdating naman namin doon, sasakay kami ng yate na pag-aari ng pamilya namin pabalik ng Manila

“Na-miss lang kitang alagaan, anak. Kahit pa malaki ka na at kung ano na ang narating mo sa buhay, baby pa rin kita.” Hindi niya alam kung maiiyak ba siya o mandidiri sa sinabi ng kanyang Daddy. Ang baduy pakinggan, pero aaminin niyang kinilig siya. “Ikaw nga ang dapat kong alagaan, ’di ba? Kasi matanda ka na. It’s time for me to give back.” “Bakit hindi mo na lang ako bigyan ng apo para may baby ulit akong aalagaan?”

A F T E R A W H I L E Namangha na lang akong nakatitig sa sinasabing bayan ni Jopay. Hindi ito ang inaasahan ko. Iniisip ko na maaaring may tiangge o kaya naman palengke. Basta, malayo siya sa inaasahan ko. Ang bayan na sinasabi ni Jopay ngayon ay sementadong daan, may mga shops na pakiramdam ko ay nasa Makati lang kami. Walang mga building doon na sobrang malalaki. Pero maraming shops, restaurant at may mall pa akong nakikita. Malayong malayo talaga ito sa inaasahan ko.

"Pwede mo ba akong samahan lumibot sa buong bayan? Sampung taon na rin kasi akong hindi umuwi dito at marami na ang nagbago, baka maligaw ako." Napataas ang kilay ko sa sinabi nya. Maligaw? Paano syang maliligaw eh halos sakop ng hacienda ang buong bayan ng San Agustin? "Eh, baka hindi po ako payagan ni itay." Pagdadahilan ko. At saka bakit ako? Marami namang iba dyan na pwede syang magpasama. "Akong bahala, ipagpapaalam kita."

Tumango ang bata. "Kay ganda hindi ba?" Muli niyang tanong na sinang ayunan nito. "Lahat ng iyong nakikita ay pawang obra ng mga manggagawang Pilipino, Sila ang rason kung bakit may masagana tayong ani at may salapi na nagagamit ang pamahalaan o ang gobyerno upang mas maka pag paunlad pa tayo ng mga programa at maka pag patayo ng mga imprastraktura." Hinaplos niya ang pisngi nito.

Ngunit hindi ko na natuloy ang aking sasabihin ng muling gumalaw ito. "Another round wife, Para another babies" Ngunit hindi na ako nakasagot ng bumilis ng kaniyang galaw. 'Kahit kailan ka talaga Hubby..' ________ +Sorry for Grammatical Errors and Typos, Enjoy Reading.

Nasa 4g ang signal ng hawak niyang cellphone kaya mabilis siyang nakapag-research at hinanap ang history ng Bayan ng Balabac. Napangiti siya ng mabasa ang ilang facts about Balabac, na ang mga residente ay naniniwala pa sa "Barang o kulam" maging sa gayuma o tinatawag nilang "Comeback, Comeback". Ayon rito, kapag naranasan mo ng umapak sa lugar ng Balabac. Hindi ka papayag na hindi ito balikan at baka naisin mo pang manatili na lamang sa lugar.