Lagi't Lagi Para Sa Bayan 소설 & 이야기

"Sama-sama nating labanan ang New World!" Abot-tenga ang ngiti ni graham nang marinig ang mga hiyawan kaya huminga siya ng malalim at nagpatuloy. "Tama, lahat tayo ay bayani ng ating bayan. Maraming Salamat!"

BAYLORD MONTENEGRO "TISAY, ayos ka lang ba diyan?" tanong ni Ate sa babaeng kutong lupa. Paano ba naman kasi, kanina ko pa naririnig ang pigil nitong pagduwal Kasalukuyan kaming nasa biyahe patungo sa bayan kung saan pagdating naman namin doon, sasakay kami ng yate na pag-aari ng pamilya namin pabalik ng Manila

“Na-miss lang kitang alagaan, anak. Kahit pa malaki ka na at kung ano na ang narating mo sa buhay, baby pa rin kita.” Hindi niya alam kung maiiyak ba siya o mandidiri sa sinabi ng kanyang Daddy. Ang baduy pakinggan, pero aaminin niyang kinilig siya. “Ikaw nga ang dapat kong alagaan, ’di ba? Kasi matanda ka na. It’s time for me to give back.” “Bakit hindi mo na lang ako bigyan ng apo para may baby ulit akong aalagaan?”

Pagtatakang tanong nito, maingay dahil nga nasa palengke ako, madaming tao. "Ah' kasi nasa bayan na kami um-stop over muna kami para mamili ng pasalubong kila itay" "Ahh... Sana ako din pag balik niyo dito hahah" "Oo na' bibigyan din kita ng--"

tumatawang sagot nito halata ang pang-aasar sa binata. Namagitan naman si Jade dahil halata niya na nagkakainitan na ang dalawa. “Tama na nga yan malapit na tayo sa amin sa kabilang bayan lang kami, Tayabas Quezon na ito.” Sabi niya at saka binalingan ang nobyo. “Babe pwede bang ipasok mo sa bayan ang sasakyan may bibilhin lang ako.” “Okay babe, turo mo nalang yung way.” Malambing nitong tugon.

Bahagya siyang napangiti pero naging seryoso siya. "Okay lang, nag-iisang anak lang ako. Lumaki ako sa farm, at doon pa rin ako nakatira. Gustung-gusto kong maglakbay, ngunit gusto kong manirahan sa parehong bayan na tinitirhan ng aking mga magulang kapag ako ay kasal na. Ito ay isang magandang lugar upang bumuo ng isang pamilya. Pagtatanim at pag-aalaga ng mga halaman ang aking hilig. Ikaw naman?"

Wala man lang ka sabaw-sabaw pero okay lang naman. Ako na nga 'tong binaon nagre-reklamo pa. Tsk. Kain lang ang ginawa ko sa biyahe namin. Sa bayan mismo ang piyesta kaya may kalayoan dito sa amin pero dati kahit na malayo pumupunta pa rin ako. May mga palaro ro'n na held mismo ng gobyerno. Walang perya kasi ang laro is pang makaluma talaga kagaya na lang ng hulihin ang biik at kung sino ang makakahuli kanya mero namang malaking baboy 'yong puwede ng ma letchon at iba pang laro hindi ko lang alam kung may nadagdag.

"Hindi ka man lang nagpasabi na uuwi ka, sana naipaghanda ka namin." "Hindi naman na kailangan, ma. Hindi na ako bata. Saka para mawala yang tampo mo, dito muna ako sa ilang araw. Bakasyon ko muna para makabawi naman ako sayo." at nag poppy eyes pa sya sa ina. "Sigurado ka? Baka mamaya nag aapura ka naman pabalik ng manila.?" sabi nito sa tonong may tampo.

tanong ng isang farmer “Oo naman, taon-taon ginagawa na iyan ni Beno, para hindi malimutan ang kanyang namayapang mga magulang at kasabay na rin ng selebrasyon ng masaganang pag-aani. “Naalala mo nung nakaraang tao, nanalo ako ng electric fan”kuwento pa ng isa “Oo nga, pagkatapos wala ka namang kuntador ng kuryente.” Nagtatawanan sila. “Ang bayan natin, nakaligtaan na ata ng gobyerno. Marami pa ring bahay ang walang sariling kuryente at tubig sa gripo,” reklamo pa ng isang farmer.

Napatingin naman sa kaniya si Vicente sa pamamagitan ng rear view mirror. Napakunot-noo si Katalina na hindi niya napansin. “Ano naman ang masama sa pagiging technician, ate? Hindi ba’t malaking tulong ang mga katulad niya sa bayan natin? Mas lalong lalago ang agrikultura sa ating bayan at mabibigyan pa ng sapat na tulong benipisyo at machinery mula sa taas ang mga magsasaka natin. Binibigyan nila ng boses at lakas ang mga mumunting magsasaka lalo na rito sa Casa Serrie. Hindi ba iyon din naman ang gusto mo noon pa man?”