Lagi't Lagi Para Sa Bayan 소설 & 이야기

Gulat kong sabi "Iha ano ka ba ngayon ang byahe natin papunta sa lola mo." For clarification di ko nakalimutan sinadya ko pong kalimutan pano ba naman ayoko talaga pumunta don, maputik walang mall at ang mga tao. Aishh! No comments na lang. "Iha pagbigyan mo na lola mo matanda na sya di na sya pwede bumyahe para lang bisitahin tayo at isa pa di na katulad noon ang province na masyadong boring, marami ka nang mapag lilibangan."

hindi mapigilan ang mapaungol at iyak sa saya sa likod ng mga palad ko. “Inuulit ko, will you marry me again, Faye Reagon? Ang ex-wife kong napakaraming pinagdaanan sa buhay at nakukuha niya pa akong isingit sa kanyang oras para makipag-balikan.” Bakit hindi? Bakit naman hindi kita pakakasalan?

Ang bayan ng Daraga ay hindi nakaligtas sa epekto nito — ang ilang bahagi ng bayan ay binaha, at ang ilang mga taniman at isdaan ay nasira. “Kailangan nating magtulungan para ibangon ang ating bayan,” sabi ni Damien Jr. sa pulong ng mga mamamayan. “Hindi tayo papayag na mawala ang lahat ng ating pinaghirapan. Magtutulungan tayo para gawing mas matibay at mas maayos ang ating bayan.”

Ang bayan ay muling nagsama-sama upang itaguyod ang kanilang mga layunin. Pag-asa sa Kinabukasan Habang ang laban ay patuloy, natutunan nila na hindi sapat na magtagumpay lang sa unang hakbang. Ang tunay na laban ay ang pananatili sa tagumpay na kanilang natamo at ang patuloy na pagpapabuti ng kanilang bayan. Sa kabila ng lahat ng pagsubok, ang mga mamamayan ng bayan ay patuloy na naglaban, nagtakda ng mas mataas na layunin, at nagpasya na magpatuloy sa kanilang magandang takbo.

dagdag n’ya pang sabi. “Tulad ng pagprotekta ko sa lupang ito na gusto nilang bilhan para daw pagtayuan ng LCC Mall. Gusto kong protektahan ang mga magsasaka na dapat na inaalagan at pinoprotektahan ng gobyerno dahil kung wala ang tiyaga nila, wala tayong mahihahain sa hapag”mahabang lintaya n’ya. Napabaling ako dito. Malayo ang tingin nito na tila nakatanaw sa malawak na pangarap para magkaroon ng pagbabago ang bayan na ‘to.

"Ngayon, ano naman ang kabuluhan ng mga pari na nagpapahayag ng kanilang tungkuling magpalaganap ng kapayapaan at ng kawanggawa. Hindi rin ba binabayaran ang mga titik at berdugo at mga sibil? Na ito rin ay pinaggugugulan ng salapi? Kung tayo lamang ay wala tayong pinaggugulan ng salapi? Kung tayo lamang ay wala tayong magagawa, ngunit katawanin ninyo ang kapakanan ng bayan at umanib kayo sa bayan. Ang kahilingan ng mamamayan ay pakinggan ninyo. Magbigay kayo ng halimbawa sa madla at ipakilala ninyo sa kanila kung ano ang tinatawag sa Inang Bayan." "Hindi po maaaring ipagkaloob ang hinihingi ng bayan, kailangan nating maghintay." "Ang maghintay ay katumbas ng pagtitiis. Kung aking hihilingin

napapailing niyang sabi dito "Hihi I mean kaya ako pumunta dito, dahil sasabay ako sayo pag-uwi sa pinas, dahil sa malaki laki naman na ang na ipon ko pwede na siguro akong mag-tayo ng negosyo sa pilipinas para naman makasama ko na ang pamilya ko. Dahil sa tumatanda na sila mama at papa gusto ko naman sila makasama pa ng matagal at sobrang miss kuna sila pati ang mga kapatid ko. Kaya wala nang urungan go..go..go to the highest level. sabay taas niya ng kamay sa ere habang ang isa niyang paa ay nakatungtong sa kinauupuan niya at patuloy sa pag-tawa...

mahaba kong paliwanag dito. Para itong walang narinig pinagpatuloy lang nito ang pag-iimpake. Nang matapos ay tumayo ito at hinarap ako wala emosyon na mababakas sa magandang mukha nito. "Babalik na ako ng manila." nag-isip ako mg dahilan para makapagstay pa ngayon araw. "Isasama sana muna kita sa bayan para makapamasyal."

Malungkot ang boses na pahayag ng kanyang Yaya. Matapos marinig iyon, biglang niyang naramdaman ang pagnanais na huwag nang dumalo sa pagdiriwang. Ang pagdiriwang ay para sa mayayamang tao sa bayan, ibig sabihin ay hindi pinapayagang sumali sa kanila ang mga tauhan ng mansyon at hacienda. Tiyak na ang gabi ay tungkol na naman sa pagkukunwari at pagmamalaki ng kanya-kanyang yaman at ayaw na ayaw niyang kumilos na isa o kabilang sa mga ito.

biglang tanong ni Manong Ben ng nasa kalagitnaan na kami ng byahe pauwi ng apartment. Sinilip ko ang matanda sa labas at inilingan, "Hindi pa po Manong. Ano pong meron sa bayan ngayon?" "Naku Ma'am Luise! Ang saya-saya sa bayan ngayon tuwing gabi dahil may perya! Try niyo pong pumunta! Promise po hindi po kayo magsisi!" sambit ng matanda. Na hindi ko na nasagot muli. Dahil naging okupado ang utak ko doon sa sinabi niya. Sa perya.