Lagi't Lagi Para Sa Bayan Novels & Stories

Chapter 82 – Sa Bayan, Sa Kamay ng Pagmamahal Gaya ng sinabi ni Aiden, pumunta sila sa bayan para bumili ng higaan. The last time they went here, hindi siya gaanong nakalibot, ni hindi niya nagawang ilibot ang tingin para pag-aralan ang bawat parte ng lugar dahil na rin sa hindi sila maayos ni Aiden at hindi sila nag-uusap, but right now, iba na ang usapan gayong maayos na maayos na sila ni Aiden, she couldn't help but look around.

Saka alam niyang bibili pa rin ang mga 'to sa susunod dahil siya lang kaya ang napakamurang-mura magbinta sa bayan ng Masuso. Medyo nakakasakit lang sa parte ng Mas**ong bayan nila. Dahil pangalan pa lang Mas**o pero nasaan at bakit ang liit nitong s**o niya? Tsk. Dapat pangalan ng bayan nila ay Mapekpek, gano'n. Hays! Ang mga tao talaga sa lugar na ito ay napakahinang nilalang. "Ungaaa!" Napatingin siya kay Baweng. Sinasabi nito sa kaniya na malapit ng uulan kaya kailangan nilang umuwi agad.

Lagi. At palagi.

pasasalamat ni manang “Sa lahat ng tao rito sa bayan patawarin niyo ako sa mga pagkukulang ko at nangangako ako na hinding hindi na iyon mauulit pa” wika ng hari Kitang kita ko naman ang mga ngiti na sumilay sa labi ng mga tao rito sa bayan.

Napakahirap ni Alvin Montero kaya hindi niya alam kung iiyak o tatawa. Bilang Bagong Taon, ang lungsod ng Laguna ay mas masigla rin, ang mga tao mula sa ibang mga lugar ay bumalik sa kanilang mga bayan, abala sa pagbili ng mga kalakal ng Bagong Taon, at ang mga tao sa kalye ay tila napakasigla.

Mahigpit ko siyang niyakap. “Salamat, salamat, salamat, gagawa ako nang paraan para makatulong sa ‘yo. Sabay nating abutin ang tagumpay at lagpasan ang mga problemang ‘to.” “Kahit mawala ako sa tabi mo, alam kong mapamumunuan mo ang isang bayan.”

Kahit nga ang dating rough road na daanan namin ay pinasemento na nito para hindi mahirapan ang mga tao na bumababa ng bayan. Maging ang buong palengke sa bayan ay binili nito at pina-renovate. Kaya naman kahit hindi na kami nagtatrabahong dalawa ay araw-araw pa rin naman kaming may income mula sa mga tindera sa palengke. Dito naman sa farm ay gulay at prutas ang tanim namin. Tuluyan na ngang tinalikuran nito ang buhay sa syudad at namuhay ng simple kasama. . . kaming mag-iina nito. WAKAS.

sagot niya rito. Hindi naman siya naiinis o nagagalit. Nasisiyahan nga siya dahil nagka-isa silang apat para tulungan siya na maging successful ang darating na binyag ng kanyang anak. Gusto niya lang buwisetin ang bayaw. Lalo na Liel na madaling mairita dahil buntis. "Pero gusto ko doon sa bayan ang kainan. Nang sa ganon makakain rin ang ibang tao na dadayo. Tapos dito nalang ang after party o kaya ay kinabukasan na gagawin. "

Tinanaw ko rin ang paligid sa labas kung saan na kami naroroon. Ito pala ang Santa Barbara. Ang bayan saan lumaki ang aking ina. Ang bayang kanyang laging ikinukwento sa akin noong ako’y bata pa. Isa pala itong malawak na lugar. May malapit na bukirin at napapalibutan ng maberdeng gubat. Magkatabi-tabi lamang ang mga bahay na nakita ko. Kahit malupa at maalikabok ang daanan, abala pa rin ang mga taong naninirhan naroon sa bayan. Abala sila sa kanilang mga gawain. May mga naglalako ng mga gulay, may mga nagtitinda ng mga anong produkto at may mga dumadaan lamang. Talagang napakaabala ng mga taong naroon sa araw na iyon.

A F T E R A W H I L E Namangha na lang akong nakatitig sa sinasabing bayan ni Jopay. Hindi ito ang inaasahan ko. Iniisip ko na maaaring may tiangge o kaya naman palengke. Basta, malayo siya sa inaasahan ko. Ang bayan na sinasabi ni Jopay ngayon ay sementadong daan, may mga shops na pakiramdam ko ay nasa Makati lang kami. Walang mga building doon na sobrang malalaki. Pero maraming shops, restaurant at may mall pa akong nakikita. Malayong malayo talaga ito sa inaasahan ko.