Lagi't Lagi Para Sa Bayan นิยาย & เรื่องราว

A F T E R A W H I L E Namangha na lang akong nakatitig sa sinasabing bayan ni Jopay. Hindi ito ang inaasahan ko. Iniisip ko na maaaring may tiangge o kaya naman palengke. Basta, malayo siya sa inaasahan ko. Ang bayan na sinasabi ni Jopay ngayon ay sementadong daan, may mga shops na pakiramdam ko ay nasa Makati lang kami. Walang mga building doon na sobrang malalaki. Pero maraming shops, restaurant at may mall pa akong nakikita. Malayong malayo talaga ito sa inaasahan ko.

pasasalamat ni manang “Sa lahat ng tao rito sa bayan patawarin niyo ako sa mga pagkukulang ko at nangangako ako na hinding hindi na iyon mauulit pa” wika ng hari Kitang kita ko naman ang mga ngiti na sumilay sa labi ng mga tao rito sa bayan.

"Pwede mo ba akong samahan lumibot sa buong bayan? Sampung taon na rin kasi akong hindi umuwi dito at marami na ang nagbago, baka maligaw ako." Napataas ang kilay ko sa sinabi nya. Maligaw? Paano syang maliligaw eh halos sakop ng hacienda ang buong bayan ng San Agustin? "Eh, baka hindi po ako payagan ni itay." Pagdadahilan ko. At saka bakit ako? Marami namang iba dyan na pwede syang magpasama. "Akong bahala, ipagpapaalam kita."

Napakahirap ni Alvin Montero kaya hindi niya alam kung iiyak o tatawa. Bilang Bagong Taon, ang lungsod ng Laguna ay mas masigla rin, ang mga tao mula sa ibang mga lugar ay bumalik sa kanilang mga bayan, abala sa pagbili ng mga kalakal ng Bagong Taon, at ang mga tao sa kalye ay tila napakasigla.

Mahigpit ko siyang niyakap. “Salamat, salamat, salamat, gagawa ako nang paraan para makatulong sa ‘yo. Sabay nating abutin ang tagumpay at lagpasan ang mga problemang ‘to.” “Kahit mawala ako sa tabi mo, alam kong mapamumunuan mo ang isang bayan.”

Kahit nga ang dating rough road na daanan namin ay pinasemento na nito para hindi mahirapan ang mga tao na bumababa ng bayan. Maging ang buong palengke sa bayan ay binili nito at pina-renovate. Kaya naman kahit hindi na kami nagtatrabahong dalawa ay araw-araw pa rin naman kaming may income mula sa mga tindera sa palengke. Dito naman sa farm ay gulay at prutas ang tanim namin. Tuluyan na ngang tinalikuran nito ang buhay sa syudad at namuhay ng simple kasama. . . kaming mag-iina nito. WAKAS.

A F T E R A W H I L E Namangha na lang akong nakatitig sa sinasabing bayan ni Jopay. Hindi ito ang inaasahan ko. Iniisip ko na maaaring may tiangge o kaya naman palengke. Basta, malayo siya sa inaasahan ko. Ang bayan na sinasabi ni Jopay ngayon ay sementadong daan, may mga shops na pakiramdam ko ay nasa Makati lang kami. Walang mga building doon na sobrang malalaki. Pero maraming shops, restaurant at may mall pa akong nakikita. Malayong malayo talaga ito sa inaasahan ko.

A F T E R A W H I L E Namangha na lang akong nakatitig sa sinasabing bayan ni Jopay. Hindi ito ang inaasahan ko. Iniisip ko na maaaring may tiangge o kaya naman palengke. Basta, malayo siya sa inaasahan ko. Ang bayan na sinasabi ni Jopay ngayon ay sementadong daan, may mga shops na pakiramdam ko ay nasa Makati lang kami. Walang mga building doon na sobrang malalaki. Pero maraming shops, restaurant at may mall pa akong nakikita. Malayong malayo talaga ito sa inaasahan ko.

sagot niya rito. Hindi naman siya naiinis o nagagalit. Nasisiyahan nga siya dahil nagka-isa silang apat para tulungan siya na maging successful ang darating na binyag ng kanyang anak. Gusto niya lang buwisetin ang bayaw. Lalo na Liel na madaling mairita dahil buntis. "Pero gusto ko doon sa bayan ang kainan. Nang sa ganon makakain rin ang ibang tao na dadayo. Tapos dito nalang ang after party o kaya ay kinabukasan na gagawin. "

Sayang naman kung iuuwi ko pa sa bahay, e ‘yong ref nga namin hindi pa maubos ‘yong laman no’ng mag-restock ako last month. “Ngayon… humayo kayo at magbigayan ng kapayapaan sa isa’t isa.” Ito ‘yong part na sinasabihan ng pari ang mga dumalo sa misa na magbigay ng kapayapaan sa mga kakilala at ‘di kakilala.